Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Στην πανσέληνο του Ιουλίου...


Μην κοιτάξεις το φεγγάρι στα μάτια απόψε!
Έχει να σε ρωτήσει πολλά. 
Για μέρες που άφησες να φύγουν και
νύχτες που δεν ήρθαν ποτέ. Για στιγμές, για ματιές, για λόγια.
Πολλά λόγια…
Έχει να σου πει πολλά.
Για όνειρα, για σχέδια, για
αισθήματα.
Δεν θα τα αντέξεις. Θα λυγίσεις, θα φοβηθείς.
Κι αυτό δεν θα πάψει. αυτό δεν θα σε δικαιολογήσει!

Μην κοιτάξεις το φεγγάρι κατάματα.
Θα σου θυμώσει, θα σε διώξει, θα σου ζητήσει να απολογηθείς.
Κι εσύ τι θα απαντήσεις;


Γι’ αυτό σου λέω, σβήσε το φεγγάρι αυτή τη νύχτα! 



Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

15 λεπτά

Το λεωφορείο φτάνει πολύ νωρίς. Πατάω το κουμπί της στάσης και κατεβαίνω.
Πρώτη μέρα στη δουλειά. Σε μια δουλειά που δέχτηκα μόλις χτες. Μια δουλειά που έβλεπα φόντο σε πολλά σενάρια που έστηνε το μυαλό μου, όλα -ως τώρα- μη πραγματοποιήσιμα.
Το λεωφορείο κλείνει τις πόρτες κι απομακρύνεται αργά, αφήνοντάς με αμήχανη στη μεγάλη λεωφόρο. Κοιτάζω το ρολόι μου: 6 παρά είκοσι. Με περιμένουν στις 6 και η απόσταση είναι μόλις 3 λεπτά.
Κοιτάω γύρω μου διερευνητικά, όταν συνειδητοποιώ ότι πίσω από την πλάτη μου απλώνεται μια όμορφη πλατεία που τόσο εύκολα θα μπορούσε να αποτελέσει το προσωρινό μου καταφύγιο.
Από το απέναντι καφέ παίρνω ένα τσάι (ο καφές θα μου δώσει αδιαχείριστη ενέργεια) και φωλιάζω σε ένα πλαϊνό παγκάκι. Το ζεστό ρόφημα πόνεσε τα παγωμένα χέρια μου, κάνοντάς με να αισθανθώ ακόμα πιο ανοίκεια.
Η ώρα είναι 6 παρά τέταρτο.
Παίρνω μια βαθιά ανάσα, κλείνοντας για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια. Τόσο καιρό έψαχνα για μια δουλειά και τώρα βρέθηκε. Εγώ θα έπρεπε να πετάω… Γιατί δεν μπορώ ούτε να χαμογελάσω; Μήπως η φάση αυτή της ζωής μου δεν είναι η καταλληλότερη; Τι θα μείνει πίσω; Κι αν οι ιστορίες της φαντασίας αρχίσουν να παίρνουν υπόσταση, τώρα που εξασφάλισαν την διάσταση του χώρου…;
Απλώνω τα πόδια και γέρνω το κεφάλι προς τα πίσω.
"Ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο", θυμάμαι σε ένα τραγούδι που είχα ακούσει.
Κι η ώρα είναι 6 παρά δέκα.
Ανακάθομαι. Το βλέμμα μου έχει φύγει στον πολύβουο δρόμο που απλώνεται μπροστά και για λίγα δευτερόλεπτα πετυχαίνω το ακατόρθωτο, να μην σκέφτομαι απολύτως τίποτα. Σαν να πήραν μαζί τους τα αυτοκίνητα που τρέχουν κι από έναν προβληματισμό.
Τη στιγμή διακόπτει ο ήχος του τηλεφώνου μου. ‘Ένα μήνυμα: "Καλή αρχή! Είμαι δίπλα σου!"
Τα μάγια λύθηκαν και το πρώτο χαμόγελο διαγράφτηκε στο πρόσωπό μου. Ένα αεράκι σηκώνει σκόνη που θολώνει τα μάτια μου κι αρχίζουν να δακρύζουν.
Τότε άρχισα να βλέπω καθαρά!
Όλα θα πάνε καλά!! Γιατί έτσι πρέπει!!
Οι τελευταίες γουλιές τσαγιού σβήνουν και τις μικρές εστίες φόβου που είχαν μείνει μέσα μου, χαρίζοντάς μου την πολυπόθητη ηρεμία.
6 παρά πέντε, ώρα να φύγω!
Αυτό δεν ήταν ένα τέταρτο. Ήταν 15 λεπτά που έζησα ένα προς ένα.

Παρασκευή 21/3/2014  

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013



Φύγε απ’ τα όνειρά μου. Δεν σε θέλω πια. Αρκετά σε περίμενα.

Για σένα έκανα το καλοκαίρι μου φθινόπωρο, με τα φύλλα της καρδιάς να πέφτουν μέρα τη μέρα της δικής σου απουσίας. 

Έκλεισα τον εαυτό μου στο κλουβί που η ίδια έφτιαξα από πολύχρωμα σύννεφα κι ανέμους, μα εκείνα ξέβαψαν με τις πρώτες σταγόνες λογικής που πέσαν πάνω τους.
Στ’ αλήθεια, πόσο εύθραυστο πράγμα ο έρωτας…

Όχι, οι σανίδες επικοινωνίας που μου πέταξες δεν με έσωσαν. Ήταν πολύ μικρές για ν’ αντέξουν το βάρος της εμπιστοσύνης μου. 

Στο τελευταίο σου κάλεσμα είπα δειλά να κάνω λίγα βήματα, μα η μικρή εμπιστοσύνη μού θύμωσε, με άφησε από το χέρι και κρύφτηκε στους σκοτεινούς διαδρόμους της καθημερινότητας.

Φοβήθηκα κι έτρεξα να την ψάξω. Μόνη
...έτσι κι αλλιώς το φως των ονείρων σου δεν το κέρδισα ποτέ!

Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Άγκυρες

- Αν το μόνο που έχουμε σίγουρο στη ζωή μας είναι ο θάνατος, τότε γιατί φέρνουμε στον κόσμο παιδιά;
- Ίσως τα παιδιά είναι οι άγκυρες μας σ’ αυτόν τον κόσμο…
.................................................................................................................................................
Θυμάμαι τραγούδια, βλέμματα, κινήσεις, σκιές, συναισθήματα – άγκυρες που προσπάθησα να ρίξω στο ερημικό νησί σου.


Άγκυρες: ένα σύμβολο που πάντα μου προκαλούσε αμηχανία. Δεν ήξερα αν με παρέπεμπαν σε κάτι ευχάριστο ή δυσάρεστο. Ταξίδια που δεν έγιναν γιατί το πλοίο έμεινε ακινητοποιημένο ή ευκαιρία να εκτιμήσεις εικόνες που θα χάνονταν στη συνεχή κίνηση;

Ακούγοντας ένα τραγούδι ανακάλυψα έναν συμβολισμό που δεν μου είχε περάσει ποτέ πρωτύτερα από τον νου σαν σκέψη:
Η άγκυρα είναι ένα εγχείρημα που δεν πέτυχε (ακόμα). Είναι μια ανοιχτή αγκαλιά, με τα χέρια διάπλατα. Και στη μέση ένα βέλος, ένα βέλος καρφωμένο στην καρδιά. Μάρτυρας μιας επώδυνης αποτυχίας ή το αόρατο χέρι που σε σπρώχνει από ένα οριακά τεντωμένο σκοινί;

Κι εκεί είναι που φαίνεται η διαφορά: Η «σιδερένια άγκυρα» δεν έχει επιλογή παρά να μαζέψει τα κομμάτια της και να αποχωρήσει, ενώ εσύ μένεις επιμένοντας παρά την ανοιχτή πληγή στο στήθος ή παραδίνεσαι στο υδάτινο κρεβάτι του βυθού της άρνησης;


Αιτία ελομένω…

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Συνειδησιακά προβλήματα

Μέσα από την στενότατη επαφή μου με τον θάνατο, λόγω της πτυχιακής μου εργασίας, έκανα ορισμένες σκέψεις:
Λοιπόν οι αρχαιολογικοί είμαστε διεστραμμένα όντα!! Ψάχνουμε με λαγνεία τις πιο καλοδιατηρημένες χρονοκάψουλες, τα νεκροταφεία, και όταν φτάνουμε πάνω από το μνημείο το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να μετρήσουμε το μήκος, το πλάτος, το ύψος του κτίσματος, να το αξιολογήσουμε με βάση το περιεχόμενό του, ή να επιχειρήσουμε μία ανατομία του βιώματος του θανάτου (προσωπικά, μάλλον ανήκω στους τελευταίους).

Άραγε έχει αναρωτηθεί κανείς μας πώς αισθάνθηκαν αυτοί οι άνθρωποι την στιγμή εκείνη; Τη στιγμή που είδαν ένα αγαπημένο πρόσωπο να τους αφήνει; Από τα μινωικά χρόνια στη σημερινή εποχή ο πόνος της απώλειας δεν γίνεται να αλλάξει τόσο δραματικά! Μια κοινωνία έχανε ένα μέλος της, μια οικογένεια ένα συγγενικό πρόσωπο, ένα σύντροφος τον άλλο. Κι εμείς δεν μένουμε ούτε ένα λεπτό πάνω από αυτό δράμα!!


Δεν γίνεται να έχουμε ρομποτ-οποιηθεί τόσο!!


Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Εnd of an era...!

Πάντα το πέρασμα από το παιδικό δωμάτιο στο απλό δωμάτιο είναι δύσκολο!! Συνήθως γίνεται σταδιακά, με αργά βήματα προς την ενηλικίωση. Την πραγματική, όχι αυτή στα χαρτιά! Για μένα η ψυχική ενηλικίωση είχε ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό, αλλά προσπαθούσα απελπιστικά πολύ να την παγώσω στους τέσσερις τοίχους. 
Όμως η πραγματικότητα με την φοβερή της δύναμη να καθορίζει την κάθε μας κίνηση, με έφερε αντιμέτωπη με τον χρόνο σε μια μάχη τριών ημερών. Τρεις μέρες και η παιδικότητα εκθρονίστηκε, παίρνοντας μαζί της αφίσες, τετράδια, κουτάκια, κορδέλες, αυτοκόλλητα και κάποιες αναμνήσεις που σιγά σιγά μεταβάλλονται…
Είχα πει δεν θα κλάψω! Ήταν εξάλλου μια απόφαση που δούλευα μέσα μου καιρό… Μα σαν θυμάσαι στιγμές, προσδοκίες, όνειρα κάτι σε πηγαίνει πίσω. Και τότε είναι που ο χρόνος σου κλείνει ύπουλα το μάτι, προτρέποντάς σε να κάνεις συγκρίσεις που δεν τους βγάζουν όλους κερδισμένους!!
Δεν ξέρω αν θα μου λείψουν αυτά τα χρόνια…

Ίσως αυτό το ερώτημα να είναι που με στεναχωρεί περισσότερο!


Πόσα συναισθήματα, γεγονότα, πόσοι άνθρωποι μπορούν να περάσουν από έναν πίνακα ανακοινώσεων...; 

Take care...

Καληνύχτα!

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013



Κι είναι κι αυτές οι νύχτες που νιώθεις να γίνεσαι χίλια κομμάτια, που μοιάζεις ένα κουβάρι σε μια γωνιά στο πάτωμα, που δεν εξουσιάζεις τα μάτια σου, καθώς σαν χείμαρροι ξεχύνονται στους δρόμους των χεριών σου…

Και μόλις ξεμένεις από ανάσα, τότε είναι που σφίγγεις τα δόντια και λες «δεν θα του περάσει»!!
……………………………………………………………………………………………………………
Μα συνήθως «του περνάει». 

Μόνο (εσύ τουλάχιστον) ξέρεις πως η ήττα δεν ήρθε αμαχητί…!!

Καληνύχτα!

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

χαμένες μελωδίες...

Είναι μεγάλη απώλεια να χάνεις ένα cd. Ειδικά ένα cd που έχεις αγαπήσει παλιά. Στην κάθε του στροφή έχεις κλείσει συναισθήματα, στιγμές, πρόσωπα που πια έχουν φύγει. Ένα τέτοιο cd άρχισα να αναζητώ απόψε. Θυμάμαι τον εαυτό μου να το βλέπει και το κρύβει σε συρτάρια: «Ας’ το, είναι στενάχωρο». Μέχρι να καταλάβω βέβαια ότι ήταν στενάχωρο μού πήρε αρκετά χρόνια…
Ήμουν μικρή, δεν θυμάμαι πόσο, τόσο όμως που να πιστεύω ότι μια βόλτα ως τον Γέρακα είναι ταξίδι εξωτικό και ότι ένα cd είναι κάτι ακριβό, επομένως το αγοράζουμε μόνο αν το θέλουμε πάρα πολύ. Καθώς περιπλανιόμασταν με τη μητέρα μου στους διαδρόμους ενός καταστήματος, σταματάω μπροστά σε ένα stant γεμάτο cd και το βλέπω. Σε γκρίζο φόντο, με μια τεράστια καρδιά και τον τίτλο ‘Broken Hearted’. Δεν ήξερα τι σημαίνει, αλλά το πήρα στα χέρια μου. Η μαμά μου ήρθε κοντά, μού το πήρε από τα χέρια, το γύρισε από την πίσω πλευρά να διαβάσει τους τίτλους και μου είπε: «Το θέλεις;». Μιας κι ήταν τα τελευταία λόγια που περίμενα ν’ ακούσω, είπα αυθόρμητα «Ναι!». 
Κι έτσι βρέθηκα με το όμορφο κουτί στα χέρια...
Γυρίσαμε σπίτι, τα φωτάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο άναβαν με γλύκα κι εγώ έβαλα με λαχτάρα να ακούσω τον πρώτο μου δίσκο. Μέχρι να φτάσει στα χέρια μου το επόμενο, το είχα μάθει απέξω.
Και τώρα έμεινα μόνη σε ένα δωμάτιο απ’ το οποίο το μόνο που ακούγεται είναι οι μουσικές του μυαλού μου, απ’ όπου αυτό το μικρό δισκάκι δεν σταμάτησε στιγμή να παίζει.

''Don't take your love away from me.

Don't you leave my heart in misery.''

Έψαξα παντού. Τώρα πια καθισμένη στο πάτωμα κοιτάζω με τα μάτια κόκκινα τα ριγμένα βιβλία, τα άδεια ντουλάπια, τις ανοιγμένες τσάντες… Ο πόλεμος με το χρόνο αυτή τη φορά δεν μας ανέδειξε νικητές!
Τουλάχιστον κλάψαμε τα θύματά του…

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Ώρες αγωνίας…

Πέμπτη βράδυ: «Πλησιάζουμε», σκέφτομαι. «Μαμά, μπαμπά, να σας κάνω μια πρόβα της παρουσίασης;».
Μιλάω, δείχνω διαφάνειες, δέχομαι ερωτήσεις και στο τέλος θετικά σχόλια. Δεν είμαι πολύ ικανοποιημένη. «Μ’ αγαπάνε, τι θα έλεγαν;».
Ανοίγω την τηλεόραση και κάθομαι στον καναπέ. Πρώτη φορά μού φαίνεται τόσο άβολος.
Πέφτω στο κρεβάτι και τα μάτια μου δεν κλείνουν με τίποτα. Κοιτάζω το ρολόι να τρέχει μα δεν αισθάνομαι κούραση.
Η μέρα ξεκινά για μένα στις 7:30. Μια επανάληψη στις σημειώσεις μου και ξεκινάω απ’ το σπίτι. Μιλάω δεύτερη. Το Μετρό έρχεται στην ώρα του. Ανέλπιστα, ομοίως και το λεωφορείο. Δεν με νοιάζει που είμαι στριμωγμένη. Στο μυαλό μου στριφογυρίζουν εικόνες και γράμματα.
Ελέγχω για τρίτη φορά αν έχω πάρει ό,τι χρειάζομαι και μπαίνω στην αίθουσα. Κάθομαι μπροστά, χωρίς να μιλήσω σε κανένα. Λες και θα ‘φευγαν από το κεφάλι μου οι πληροφορίες.
Τα φώτα σβήνουν κι αρχίζει η πρώτη παρουσίαση. Νιώθω τα χέρια μου να ιδρώνουν, το κάθισμα με δυσκολεύει πολύ και τα πόδια μου δεν μπορούν να μείνουν λεπτό ακίνητα. Ακούω τις παρατηρήσεις του καθηγητή στην κοπέλα και για μια στιγμή με λούζει ιδρώτας. «Εγώ πώς έχω γράψει τις λεζάντες; Τα μηχανήματα θα λειτουργήσουν; Πώς μιλάνε μπροστά σε ένα μικρόφωνο;»…
Τις σκέψεις μου σταματά η προσφώνηση του ονόματός μου. Πετάγομαι από το έδρανο και με δυο βήματα βρίσκομαι μπροστά στον υπολογιστή. Με αδέξιες κινήσεις ξεκινάω την προβολή και φροντίζω να μην πλησιάζω πολύ στο μικρόφωνο μην τύχει κι ακουστεί η καρδιά μου που χτυπά σε όλο μου το σώμα.  
Κι ο χρόνος σταματάει…
Σαν να έχω βγει έξω από το σώμα μου και βλέπω την Κατερίνα να εξηγεί, να αλλάζει διαφάνειες, να αστειεύεται. Με το τελευταίο «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας» τα μάγια λύνονται και μια βαθιά ανάσα με γεμίζει.

Θεέ μου, Τέλος!

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Η πόλη του χαμένου ρομαντισμού

Σάββατο, ώρα 9.55, σταθμός μετρό Σύνταγμα. Ένα ξανθό κοριτσάκι χοροπηδάει στην κυλιόμενη σκάλα, μελωδίες γεμίζουν τα μεγάφωνα της αποβάθρας και η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών έχει βαλθεί να μας αποσπάσει το βλέμμα με φράσεις όπως «Η τέχνη δεν είναι αντικείμενο, είναι εμπειρία – Robert Motherwell», «Λέγοντας μια λέξη αληθινή μεταμορφώνεις τον κόσμο – Παουλο Φρεϊρε», «Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι φοβούνται τις νέες ιδέες. Εγώ φοβάμαι τις παλιές – John Cage».

Καθώς ανεβαίνω τα σκαλιά της Μεγάλης Βρετάνιας κίτρινα φύλλα έχουν αρχίσει να σκορπίζονται κάτω από τα πόδια μου. Φτάνοντας στην έξοδο ακτίνες ηλίου μου θολώνουν την όραση, ίσως για να κάνουν την επόμενη σκηνή ακόμη πιο θαυμαστή: Ένα απαλό αεράκι κάνει τα φύλλα των δέντρων να σκορπίζονται σε κάθε του πνοή, στήνοντας σε μια στιγμή σκηνικό Χολιγουντιανής ταινίας!  
Κι ο κόσμος προχωράει…
Τα φύλλα ανακατεύονται στα μαλλιά μου και ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπό μου. Στην επόμενη στροφή η μαγεία ολοκληρώνεται με τους ήχους ενός μελαγχολικού σαξόφωνου και τη μυρωδιά ζεστού καφέ.

Αυτή είναι η Αθήνα μου!! Αυτή η «άρρωστη» πόλη που αγριεύει τόσο και τόσο κόσμο… Και δεν θα την άλλαζα με τ ί π ο τ α !!!

Κ. :-)

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Κυνηγοί φαντασμάτων



Φαντάσματα υπάρχουν.
Μην τα ψάχνεις σε ερημωμένα σπίτια, μισογκρεμισμένες εκκλησιές και απομακρυσμένες λίμνες. Ούτε να τα περιμένεις να φανούν μετά τα μεσάνυχτα.
Τα φαντάσματα κάθονται δίπλα σου στο λεωφορείο, είναι μέσα στα βιβλία που διαβάζεις, σου κρατάνε συντροφιά τις νύχτες που ο ουρανός είναι ξάστερος.
Δεν έρχονται σχεδόν ποτέ με τη θέλησή τους. Πάντα εσύ τα φέρνεις, εσύ τους απλώνεις το χέρι. Και τα αναζητάς. Παντού.
Σου κρύβονται μέσα σε μελωδίες από το διπλανό μπαράκι, στο χαμόγελο ενός ξένου και το βλέμμα ενός φίλου. Σου ανακατεύουν τα μαλλιά, σε κάνουν να γελάς ή να θυμώνεις χωρίς λόγο. Τα βλέπεις στις κινήσεις του Γιώργου, στα γράμματα της Αργυρώς, στα σκίτσα της Μίνας, στα αστεία του Θωμά, στο πουκάμισο του Στέλιου.
Αν κάποια στιγμή ατονήσουν, εσύ πάλι τους δίνεις ζωή μόλις κλείσεις σφιχτά τα μάτια. Γιατί όσο κι αν λες ότι σε βαραίνουν, δεν θες να μείνεις ασυνόδευτος. Και είναι η παρέας τους ευπρόσδεκτη, γιατί είναι οικεία.
...................................................................................
Φαντάσματα υπάρχουν. Μέσα μας!


     

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

 "Σ΄ αφήνω στον αέρα 
για να σε βρω στο φως"


...και φυσάει απόψε!
 

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

Προβληματισμοί σε ώρα διαβάσματος...

Σίγουρα οι περισσότεροι από εσάς δεν έχετε δώσει προσοχή σε αυτό το «μαγικό» για μένα κατασκεύασμα! Σε πολύχρωμα σχέδια ή απλά σχήματα, οι γόμες θεωρώ πως είναι αξιοθαύμαστες. Περιμένετε, δεν είμαι τόσο τρελή!! Αφήστε κι εσείς για λίγο τον σουρεαλισμό να σας αγγίξει…

Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι χρησιμοποιείτε στυλό. Την ευθύνη για αυτό την αποδίδω μόνο στους δασκάλους του δημοτικού, οι οποίοι, απαγορεύοντας τη χρήση του στις πρώτες τάξεις του σχολείου, το θεοποίησαν στα μάτια μας! Προσωπικά το σιχαίνομαι!!!

Πολλές φορές έχω παρομοιάσει το στυλό με το όπλο. Και στις δύο περιπτώσεις δεν υπάρχει γυρισμός. Και για όσους βιαστούν να μου φέρουν ως αντεπιχείρημα το μπλάνκο, ας σκεφτούν ότι ποτέ η χρήση του δεν έφερε το χαρτί στην αρχική του μορφή.
(Αν το χαρτί είναι ο άνθρωπος, με το στυλό τον εκτελείς και το μπλάνκο κάνει χρέη γιατρού που μετά από μία πολύωρη επέμβαση – η ώρα που περιμένεις να στεγνώσει – καταφέρνει να κρατήσει τον άνθρωπο στη ζωή ακρωτηριασμένο!)

Ενώ με το μολύβι τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά… Η ύπαρξη της γόμας είναι πηγή ελπίδας (σας είπα, δείτε το σουρεαλιστικά)! Το να γνωρίζεις πως το όποιο λάθος σου μπορείς ανά πάσα στιγμή να το διορθώσεις σε βοηθά να τολμάς, να πειραματίζεσαι… Ακόμη, οτιδήποτε δεν σε ευχαριστεί έχεις τη δυνατότητα να το «αφαιρέσεις» από το χαρτί σου και να πεις πως δεν υπήρξε ποτέ!

Φαντάζεστε λοιπόν πόσο πιο εύκολη θα ήταν η ζωή μας αν ήταν ένα λευκό χαρτί όπου γράφουμε με μολύβι;;; Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως υπάρχει μόνο «στυλό» σε αυτή την περίπτωση! Όλα μένουν εκεί, ό,τι γράφεις, ό,τι σχεδιάζεις εκεί πάντα χαραγμένα…

Στο χέρι σου είναι να αποφασίσεις πόσες «μουτζούρες» θες να κάνεις!!!
Κ.

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Βράδυ Δευτέρας. Ο ουρανός ξάπλωσε και σκεπάστηκε με ένα αφράτο συννεφένιο πάπλωμα. Ένα μελαγχολικό, ντροπαλό φεγγαράκι ξεπροβάλλει πότε ποτέ, ίσα να ρίξει μια ματιά προς τα κάτω και ξαναχάνεται.
Και ηρεμία, και σιωπή. Και άδειοι δρόμοι. Και μια πόλη που έβαλε τα αστραφτερά, χρυσά της σκουλαρίκια και ντύθηκε το βραδινό της φόρεμα.
Τα καλοκαίρια οι νύχτες δεν είναι τόσο απειλητικές, μόνο μαγικές. Σε προ(σ)καλούν να αποδράσεις μαζί τους, σου ανοίγουν την αγκαλιά τους και σε κάνουν μέρος τους. Κι εσύ μένεις να θαυμάζεις τον νέο κόσμο που ανατέλλει κάθε φορά που ο ήλιος κλείνει τα μάτια…

Στις νύχτες του καλοκαιριού και στα όνειρα

Καληνύχτα σας!

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

I' ll meet you at the blue cafe...


Άλλο ένα βράδυ που περιπλανιέμαι σε διαδικτυακά μονοπάτια, ελπίζοντας να διασταυρωθούμε… Μα εσένα σου ταιριάζουν περισσότερο οι νυχτερινές βόλτες, όταν μπορείς να ξεγλιστράς αθόρυβα, σχεδόν αόρατος, μέσα σε έναν κόσμο που είτε ονειρεύεται είτε ξαγρυπνά προβληματισμένος…
Να δώσουμε ένα ραντεβού! Θέλεις; Εγώ θα φύγω από τη λεωφόρο της Ανυπομονησίας και θα περπατήσω ως τη διασταύρωσης της Προσμονής και του Ενθουσιασμού. Κι εσύ θα ξεκινήσεις από την οδό της Επιθυμίας και στο τέλος του δρόμου θα στρίψεις στο στενό της Δράσης (παλαιότερα δρόμος του Αυθορμητισμού). Και τότε θα με δεις στη μικρή πλατεία, ανεβασμένη σε μια κούνια απ’ όπου όσο κι αν τεντώνω τα πόδια μου ποτέ δεν θα πατώ στη γη. Μην με κατεβάσεις! Έλα να ανέβουμε μαζί και να φτάσουμε ψηλά…………

Σε περιμένω!!


 

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012


Πάμε για χορό;
Έξω, στο δρόμο! Νύχτα καλοκαιριού, σε έναν άδειο δρόμο με φώτα και λεύκες! Να στροβιλιζόμαστε κάτω από τα αστέρια και να γελάμε. 
 Ή σε μια παραλία. Η απεραντοσύνη της θάλασσας να σε εμπνέει να κάνεις ταξίδια μακρινά, εξωτικά! Χαβάη, Βραζιλία……… Μουσική κρουστών και έγχορδων και μια βαθιά  φωνή να τραγουδά μόνο για μας.  
Μην μου πεις πως δεν ξέρεις να χορεύεις…! Κράτα τον ρυθμό, κράτα με από τη μέση και -θα δεις- είναι πιο εύκολο απ’ ό,τι νομίζεις!!


Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Η νύχτα έβαλε το φεγγάρι, βάλε εσύ τα ποτά κι εγώ το σαξόφωνο!
Κλείσε τα μάτια και φαντάσου…
Πολύχρωμα καλοκαίρια με μυρωδιές νυχτολούλουδου, ονειροπόλα κύματα γεμάτα μηνύματα σε έναν δέκτη που δεν τα έλαβε ακόμα…

Σε ήθελα εδώ απόψε. Να ακούω τους χτύπους της καρδιάς σου ενώ εσύ θα μπλέκεις τα δάκτυλά σου στα μαλλιά μου. Και σιωπή.
Τότε, να δεις, το φεγγάρι θα μας κοιτάζει με νοσταλγία και όχι το αντίστροφο. Ούτε θα προσπαθούσα να σου γράψω με τ’ αστέρια του ουρανού «Σε σκέφτομαι»!

...................................................................................

Καληνύχτα κι όνειρα γλυκά σε όσους ονειρεύονται ακόμα…


Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Let it snow...

Χιόνι. Ένα θέαμα που φέρνει στα χείλη μικρών και μεγάλων ένα γλυκό χαμόγελο… Τα πάντα λευκά. Χαρά, αισιοδοξία, ελπίδα…

Δεν διακρίνεις περιγράμματα, ούτε ατέλειες. Όλα ίδια κάτω από την παχιά στρώση «ζάχαρης».

Όλα ίδια!

Ένα απέραντο λευκό χαρτί. Άγραφο. Σαν να σβήστηκαν τα πάντα. Μια ιδιότυπη αναγέννηση. Σε παρακινεί να βάψεις τον κόσμο με τα δικά σου χρώματα…

Κάθομαι στο παράθυρο και κοιτάζω έξω. Το καβαλέτο στήθηκε! Ώρα να γεμίσω την παλέτα μου…

Ας λέμε πως η ‘ζωή θέλει χρώμα’, αυτό το λευκό θέαμα δεν χορταίνεις να το βλέπεις…
Μήπως τελικά τα πολλά χρώματα χαλάνε τη ζωγραφιά…; Μήπως το ΤΕΛΕΙΟ έργο τέχνης είναι το ολόλευκο χαρτί…;

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Όνειρα, όνειρα...

Αφήνω το βλέμμα μου να περιπλανηθεί στο χώρο και σε σκέφτομαι. Πόσο γεμάτη ήταν αυτή η μέρα…! Κουράστηκα. Πέφτω στο κρεβάτι και βυθίζομαι…

Η μορφή σου σχηματίζεται στο μυαλό μου. Ακούω μουσική από βιολιά. Σε κοιτώ: Είσαι σε μία σκηνή και διευθύνεις μια ορχήστρα. Κοιτώ τριγύρω. Κανείς. «Όλο αυτό μόνο για μένα;» Κλείνω τα μάτια να το απολαύσω…

Ξαφνικά η μουσική αλλάζει: Τάνγκο. Μαζί αλλάζει και το σκηνικό. Είμαστε σε μία αίθουσα χορού. Με πλησιάζεις με αργά, σταθερά βήματα και μου απλώνεις το χέρι. Την επόμενη στιγμή βρίσκομαι να στροβιλίζομαι στο ρυθμό της μουσικής, μαζί και της καρδιά μου που τώρα δίνει το δικό της solo! Η πίστα σιγά σιγά αδειάζει. Μας κοιτούν και μου χαμογελάς…! Το βλέμμα σου μαγνητίζει το δικό μου και δεν καταλαβαίνω πως ο χώρος αλλάζει αλλάζει ξανά.

Συνεχίζουμε να χορεύουμε. Στην αυλή, κάτω από τ’ αστέρια. Μ’ αγκαλιάζεις, μου ψιθυρίζεις κάτι στ’ αυτί και τώρα…

χορεύω στ’ αστέρια!!!

....................................................................................

Όνειρο! Όμορφο όνειρο… Θα το στείλω σαν γλυκό φιλί να ξαπλώσει δίπλα σου!!

Καληνύχτα

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

René Aubry-Plaisirs D'Amour

Είναι φορές που η νύχτα δεν είναι μεγάλος σύμμαχος...
Να περιμένω να έρθεις με το φως της μέρας...;