Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα

"... Οι άλλες Κατερίνες, οι Κατερίνες του κόσμου, δεν συχνάζουν σε μπαρ που παίζουν το «Animal Instinct», δεν φοβούνται έτσι, δεν παντρεύονται μόνες στον ύπνο τους φορώντας κόκκινο φόρεμα, δεν ψάχνεις να τις βρεις εφτά χρόνια, γιατί είναι παντού και αν τις συναντήσεις έχουν πολλά να σου πουν, δεν νιώθουν σοκαρισμένες, αμήχανες, δακρυσμένες μπροστά σ´ ένα φύλλο χαρτί.

Οι άλλες Κατερίνες, οι Κατερίνες που συναντάμε αλλού, δεν χορεύουν έτσι που να ζαλίζεσαι, δεν ζωγραφίζουν μπλουζάκια, δεν χρειάζεται να πιούν για να σε κοιτάξουν τρυφερά.

Γιατί δεν σε λένε Νικολέτα; Θα έπρεπε. Όλες οι Νικολέτες έχουν ψηλά πόδια, μεγάλη καρδιά, τρυφερό βλέμμα. Αγαπούν πολύ για εφτά χρόνια, καμιά φορά πίνουν. Όταν πρέπει τηλεφωνούν, όταν χρειάζεται χωρίζουν, συνήθως επισκευάζουν ζωές άλλων, αλλά πάντα έχουν πολλά να σου πουν γιατί θεωρούν ότι τα λόγια είναι για να λέγονται.

Ακόμα, συμφωνούν με αυτό που είπε ο Τζόναθαν Σουίφτ: «Είναι άθλιο πράγμα να ζει κανείς σε εκκρεμότητα: είναι η ζωή της αράχνης».

Το αντίθετο δηλαδή από τις Κατερίνες. "


"Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.

Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα. Πριν χαθούμε.

Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.

Η μουσική είναι η μονάδα μέτρησης για μας.

Ο πόνος περικλείει ελευθερία.

Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.

Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.

Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.

Η συλλογή των κομματιών μας.

Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.

Όλα είναι δρόμος. "



Σταύρος Σταυρόπουλος