Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

«Κάνε μια ευχή…»

Μια φράση απλή – τρεις λέξεις – έντεκα γράμματα – μα πόσο επεξεργασμένη…
Κάθε φορά που ακούω αυτή την παραίνεση έρχομαι σε αμηχανία: «Και τι να ευχηθείς;».
Το μυαλό μου αδειάζει και δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα, «μα δεν έχω κάτι να ευχηθώ…»!
Κάποιος πετάγεται λέγοντας: «Ευτυχισμένος άνθρωπος, τόσο που δεν υπάρχει τίποτα να ευχηθεί!».
Και τότε ακούγεται η φωνή του πρώτου να λέει απογοητευμένα: «Καλά, ασ’ το».

Μα για να ευχηθείς κάτι πρέπει να ξέρεις τι θες! Για να ευχηθείς κάτι πρέπει να επιδιώκεις κάτι ή έστω να μπορείς να ξεχωρίσεις τι είναι καλό και τι κακό για σένα… Για να ευχηθείς κάτι πρέπει να κλείνεις τα μάτια και να το ονειρεύεσαι…

Έκανα τόση προσπάθεια να σε βγάλω από το υποσυνείδητο (και το συνειδητό) μου. Γιατί ξαναήρθες;;
Μη με κάνεις να ευχηθώ να φύγεις! Γιατί ίσως πραγματοποιηθεί η ευχή μου…

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Ένα ποτήρι γεμίζει, το ραδιόφωνο παραμιλά χαμηλόφωνα και το νυχτερινό ταξίδι ξεκινά... Πόσο ωραία φαίνονται τώρα όλα τα τραγούδια… Κοίτα πόσο κοντά είναι τελικά το φεγγάρι… Μα τι στο λέω; Εσύ το φυλάκισες στα μάτια σου και το αποκαλύπτεις σε κάθε σου βλέμμα!
Μην παραξενεύεσαι που κλαίω! Δεν είναι δάκρυα λύπης. Εσύ με λες «αθεράπευτα ρομαντική» κι εγώ το χαίρομαι…

Σαν τριαντάφυλλο στο στόμα

Είναι βράδια που νιώθω γεμάτη. Δεν μπορώ να το εξηγήσω… Μου φτάνει που ανασαίνω βαθιά!
Και κοιτώ τον ουρανό και θέλω να τον αγκαλιάσω! Και κάπου εκεί να βρω κι εσένα.
Κάνε μια ευχή, ένα αστέρι πέφτει!

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

a long time ago...

Έκλεισαν τραπέζι για εννέα άτομα στο εστιατόριο. Είπαν να βρεθούν εκεί γύρω στις οχτώ και μισή.
Είχε ήδη μαζευτεί μια μικρή παρέα όταν εκείνη εμφανίστηκε. Ντυμένη στα μαύρα, όπως συνήθισε εδώ και καιρό. Αφού τους χαιρέτισε εγκάρδια κάθισε στη θέση της. Φαινόταν ήρεμη, ευτυχισμένη, ορεξάτη να αστειευτεί.
Η βραδιά κυλούσε ομαλά και αρκετά ευχάριστα, ενώ όλοι είχαν προσέξει την πολιορκία του Φ. προς εκείνη και τη δική της ευγενική άμυνα. Διαγώνια, το βλέμμα του Γ. είχε σταθεί στο λανθάνον φλερτ που περίτεχνα εκείνη συγκρατούσε. Δεν ήθελε να παραδεχτεί πως τον ενδιέφερε, ωστόσο έδειχνε ελαφρά ενοχλημένος. Εκείνη με κόπο προσπαθούσε να μην τον κοιτάξει για να μην προδοθεί στους άλλους. Κι όλα πήγαιναν βάσει σχεδίου όταν η Ε. τη ρώτησε πώς είναι η ζωή της τελευταία.
Εκείνη με άνεση απάντησε για τη φοιτητική της ζωή ενώ σκόπιμα κράτησε τα προσωπικά της στο παρασκήνιο. Ήξερε ότι η περίεργη φίλη της δεν θα το άφηνε έτσι.
Πράγματι η Ε. δεν άργησε να επεκταθεί στο «ενδιαφέρον» κομμάτι της ζωή της. Χαμογελώντας αμήχανα εκείνη περιορίστηκε στο «…ουσιαστικά δεν υπάρχει κάτι αυτόν τον καιρό». Αναπάντεχα η κουβέντα αναζωπυρώθηκε με το αφελές σχόλιο της Σ.: «Έλα τώρα. Από μακριά φαίνεται η ερωτευμένη γυναίκα…»
Αμέσως άρχισαν τα πειράγματα, ο Φ. βρήκε ακόμη μια ευκαιρία να σφίξει τον κλοιό και ξεκίνησε το παιχνίδι των ερωτήσεων:
- Μήπως είναι συμφοιτητής;
- Μήπως είναι κανένας από επόμενα έτη που …σε ανέλαβε υπό την προστασία του;
- Ρε συ, μήπως είναι αυτός εδώ (δείχνοντας τον Α, τον αδελφικό της φίλο) που δεν μιλάει καθόλου τόση ώρα; Είστε και γείτονες, αν δεν κάνω λάθος…
Αισθάνθηκε άσχημα. Το βλέμμα όλων ξαφνικά τη φυλάκισε και κατάλαβε πως δεν θα ξανακέρδιζε την ελευθερία της αν δεν τους έδινε κάτι (σαν αντάλλαγμα).
Έκλεισε τα μάτια -μετριάζοντας το κόστος- πήρε μια βαθιά ανάσα και άφησε τα χαρτιά της σιγά σιγά να ανοιχθούν.
«…υπάρχει ένας άνδρας, ο άνδρας που ονειρεύομαι κάθε βράδυ και που δεν έχει δώσει κανένα σημάδι πως ενδιαφέρεται. Μα το υποσυνείδητό μου δεν παραιτείται…
Σαν γέφυρα τον φέρνει κοντά μου, κάθε φορά που κλείνω τα μάτια, σε όνειρα τόσο ρεαλιστικά και συγχρόνως τόσο εξωπραγματικά που πονάω…»
Δεν μπορεί να σταματήσει.
«…Τότε μόνο μου λέει ό.τι επιθυμώ τόσο να ακούσω, με κοιτάζει βαθιά στα μάτια κι εγώ νιώθω να βυθίζομαι, μα σαν η ανάσα του φτάσει στο πρόσωπό μου αισθάνομαι το όνειρό μου να αργοπεθαίνει! Κι όταν τα χείλη του αγγίξουν τα δικά μου το όνειρο εκπνέει πάνω στα μισάνοιχτά μου βλέφαρα. Και τότε είναι που σκέφτομαι: Γιατί μου αξίζουν τέτοια όνειρα; Όνειρα που χάνονται με το πρώτο φως της αυγής…»
Όλοι την κοίταζαν σαστισμένοι, μα εκείνος από απόσταση, λες και η ανθεκτική ‘κάψουλα’ που με κόπο είχε χτίσει για να τον (συν)κρατήσει μακριά της θα θριματιζόταν αν πλησίαζε έστω και λίγα χιλιοστά. Εκείνη, ξυπνώντας από την ιδιόμορφη νιρβάνα της τον κοίταξε γεμάτη προσμονή. Μα το θέαμα έκανε χιλιάδες σταγόνες να θολώσουν την όρασή της…

Κ.

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Έρωτας: συναίσθημα γένους αρσενικού, ισχυρό, επιθετικό. Προσβάλλει κάθε αδύναμο και άτρωτο οργανισμό και τον εκμηδενίζει. Καταργεί κάθε εγωισμό.
Στην αρχαία εποχή ήταν θεοποιημένος, όπως καθετί παράξενο και απειλητικό!
Στην εποχή μας απαξιωμένος. Ίσως γι’ αυτό και δυσεύρετος… Μα όταν σε βρει, σου επιτίθεται με λύσσα! Κι εσύ είσαι πλέον υπεύθυνος να επιλέξεις αν θα τον αφήσεις να σε διαπεράσει ή αν θα αμυνθείς!
Εγώ επέλεξα το πρώτο. Όχι επειδή τον φοβήθηκα, μα επειδή τον αποζητούσα!
Και ήρθε σαν θύελλα και συντάραξε την ύπαρξη μου κι εγώ τον εμπιστεύτηκα. (Εκεί να δεις θα λάθεψα… Όταν έκλεισα τα μάτια και του είπα: «Οδήγησέ με εσύ!».)

Μα όσες φορές κι αν φύγεις εγώ με χαρά θα σε περιμένω εκεί που με άφησες, όσες φορές κι αν με γελάσεις εγώ με την ίδια χαρά θα ξαναπέσω στην παγίδα σου, όσες φορές κι αν με λαβώσεις με την ίδια χαρά θα προσμένω το δόρυ σου…

Yours,
Κ.

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Παρασκευή, 13-8

ΘΕΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ. Κι είναι παντού.
Εγώ τον κοίταξα κατάματα και τον είδα να μου χαμογελάει ένα απόβραδο, Παρασκευή 13/8.
Ήταν εκεί, στον απέραντο ουρανό σε μωβ αποχρώσεις, δίπλα στη Σελήνη και την ολοφώτιστη Αφροδίτη.
Εγώ μέσα στο αυτοκίνητο, ακούγοντας γλυκά τραγούδια με νόημα και με το χέρι μου έξω από το παράθυρο. Στο τιμόνι το άτομο στο οποίο θα εμπιστευόμουν ολόκληρη τη ζωή μου, η μητέρα μου.
Κι ο δρόμος: μεγάλος, ελεύθερος, ατέλειωτος.
Ενώ πολλές μέρες τώρα ανησυχώ πως κάτι δεν πάει καλά, εκείνη τη στιγμή ένιωθα γαλήνια κι ευχόμουν να κρατήσει για πάντα!
Και κράτησε..!

Την κράτησα. Σε ένα ποτήρι ελαφρώς νερομένο ούζο, σε ένα λευκό βαρκάκι με το όνομα «Κωστής», ‘φυλακισμένη’ σε ένα γλυκό αεράκι που με συνόδευε μέχρι το σπίτι, σε ένα όνειρο, στο μυαλό μου, στην καρδιά…

Ποιος είπε πως οι στιγμές «πεθαίνουν»;;

Κ.

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Νέο ξεκίνημα! (πάλι)

Τέρμα τα ψέματα. Από 13 Σεπτέμβρη αρχίζουν οι εγγραφές για τα πανεπιστήμια. Πρωτάκι φέτος… Πρωτάκι για τέταρτη φορά!!
Την πρώτη φορά το παίρνεις λίγο αψήφιστα. Αφήνεσαι να σε τραβά ανάλαφρα το μεγάλο χέρι που έχει κλείσει μέσα του το δικό σου και ελπίζεις η δασκάλα να είναι καλή…!
Τη δεύτερη φορά (μετά από έξι χρόνια καλοπέραση) σου πρωτολένε πως τα πράγματα δυσκολεύουν. Ανησυχείς. Από Κατερίνα γίνεσαι Κατσικοπούλου και ο ένας δάσκαλος πολλαπλασιάζεται τουλάχιστον επί δέκα!
Για μένα ευτυχώς το σοκ αυτό δεν ήταν τόσο ισχυρό, δεδομένου ότι ο πατέρας μου είναι μουσικός στο γειτονικό γυμνάσιο κι έτσι αυτό το σχολείο ήταν για μένα το …γήπεδό μου! Κι όταν όλοι στην οικογένεια σε προετοιμάζουν πριν καλά καλά πας δημοτικό για τη στιγμή που θα πας στο σχολείο του μπαμπά, λογικό είναι αυτή η εικόνα να αποτελεί για σένα όνειρο ζωής!! Το μόνο που δεν σκέφτεσαι τότε είναι: «Και μετά;;».
Μετά ξεπέφτεις σε ένα αποδιοργανωμένο λύκειο, με αγενέστατους μαθητές (τους ίδιους που έβλεπες στο γυμνάσιο, αλλά μεταλλαγμένους) που βρίζουν, καπνίζουν και οδηγούν (τρόπος του λέγειν) μηχανάκια. Αρχίζουν οι κοπάνες, οι μεγάλοι έρωτες και στο τέλος οι Εξετάσεις, το τέρας των πανελλαδικών που καλείσαι να αντιμετωπίσεις..! Και μέσα σ’ όλα αυτά μια Κατερίνα που αρνείται να μεγαλώσει και γράφει ακόμα ετικέτες με πεταλούδες για τα βιβλία της…
Και τώρα;
Ξανά πρωτάκι! Με μεγαλύτερες ανησυχίες, γιατί τώρα πια δεν είσαι ούτε η Κατσικοπούλου, αλλά η καστανή κοπέλα πάνω δεξιά.
12 χρόνια σχολείο και ήσουν «εγκλωβισμένη» σε μια ρουτίνα που σου προσέφερε ασφάλεια. Κάθε μέρα οι ίδιες κινήσεις με ακρίβεια λεπτού: Σχολείο – Σπίτι – λίγη ξεκούραση – διάβασμα. 12 χρόνια προσπαθείς να απαλλαχθείς από ένα οικείο βάρος που τώρα το νιώθεις απαραίτητο!
Και ξαφνικά το τείχος που σε φυλάκιζε καταρρέει, μα τι κρύβεται πίσω του;;
Κ.

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Απόσταση…

Με την αφορμή της επερχόμενης αναχώρησης της καλύτερης μου φίλης για τη Θεσσαλονίκη, άρχισα να σκέφτομαι το θέμα της απόστασης και πόσο μας επηρεάζει…
Εντάξει, ξέρω πως είμαι υπερβολική και πως στην πόλη αυτή θα ανοιχθούν πολλές «πόρτες» για εκείνη και θα διευρυνθούν κατά πολύ οι ορίζοντές της. Αλλά είμαστε τόσο καλά αυτό τον καιρό…
Η σχέση μας έχει δοκιμαστεί ουκ ολίγες φορές και όχι μόνο δεν σταματήσαμε να μιλάμε αλλά ήρθαμε και πιο κοντά…
Αναρωτιέμαι αν θα καταφέρουμε να κρατήσουμε την υπόσχεσή μας: «θα έρχομαι!!» και ήδη αισθάνομαι τα μάτια μου υγρά…

Υπερβολές!! Το ξέρω… Μα θα μου λείψει!! Θα γίνεται κάτι σημαντικό και θα θέλω να πάρω το τρένο και να πάω να της το πω. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα με συγκρατήσει η απόσταση.

Από την άλλη, ίσως "δεθούμε" περισσότερο… Η τεχνολογία έχει εξελιχθεί τόσο πολύ που μέσω του διαδικτύου δεν θα αισθανόμαστε τόσο αισθητά την απουσία. Ίσως το γεγονός ότι δεν θα γνωρίζει άτομα από την πόλη αυτή να στρέψουν μεγαλύτερο μέρος της προσοχής της προς τα οικεία πρόσωπα.

Δεν θέλω να της φορτώσω άλλο ένα βάρος κι έτσι θα μου συγχωρήσετε το ξέσπασμα αυτό!
Εξάλλου έχουμε μοιραστεί τόσα…

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Βράδιασε…

Τον τελευταίο καιρό είναι πολύ κυκλοθυμική. Από τη μία πετάει γιατί βλέπει έμπρακτα ότι δεν προσπαθεί να την ξεχάσει, από την άλλη της λείπει η άμεση επικοινωνία (Μα υπήρξε ποτέ τέτοια επικοινωνία ανάμεσά τους; - Ε, δεν ήταν ό λ α της φαντασίας της…).

Βγαίνει στο μπαλκόνι. Έχει ζέστη…
Παίρνει στα χέρια της ένα CD. Πορτοκάλογλου – Ζιώγαλας – Φάμελος Live. Τα live τη μελαγχολούν: ακούει το κοινό να περνά καλά και λυπάται που δεν ήταν εκεί!
Με αυτόν το δίσκο όμως θα έκανε μια εξαίρεση…

Καθώς ακούγεται η βαθειά φωνή του Πορτοκάλογλου ένα ποτήρι γεμίζει ουίσκι.
Κάθεται και ακουμπά τα πόδια στα κάγκελα.
Όσα έχω ζήσει, όσα έχω νιώσει τώρα φωτίζονται ξανά…
Κομμάτι 4. Μια ‘παραπονεμένη’ κιθάρα την κάνει να κλείσει τα μάτια.
Τον βλέπει απέναντι της. Την κοιτάει.
Δεν ξέρω αν θα ‘μαστε μαζί για πάντα. Τι πάει να πει παντοτινά…
Τα γόνατα της λυγίζουν.
Μα νομίζω πως μαζί σου υπάρχει μια ελπίδα τα αδύνατα να γίνουν δυνατά.
«Αχ και να ήσουν εδώ! Να σου το αφιερώσω…»

Θα ‘μαι πάντα εδώ.
Χίλιες φορές ο Πορτοκάλογλου παρά η Τσαλιγοπούλου!!
Δεν μας συγχωρώ. Από φόβο χάσαμε.
Προχώρησε το CD στο επόμενο κομμάτι. «Μην ανοίγεις πληγές…»

Κλείνω κι έρχομαι.
Too good to be true..! «Σταμάτα να σχολιάζεις βρε βλάκα! Γιατί το ακούς τότε;;» Αφήνεται να παρασυρθεί από τη μουσική.
Κι αν είναι αργά, δεν είναι αργά για θαύματα…
Ωραίοι ήχοι, στίχοι με νόημα. Δυστυχώς δεν βρίσκονται πια εύκολα. (Και φαντάσου πως την κατακρίνουν οι φίλοι της για τις ‘παλιομοδίτικες’ μουσικές της επιλογές…)

Με τη μουσική του Χαρταετού ταξιδεύει μακριά. Σε ηλιοβασιλέματα που παραμέλησε, σε λουλούδια που έκαναν τα πάντα για να την ξελογιάσουν μα δεν τα κατάφεραν…
Μη μ’ αφήσεις να γυρίσω εκεί. Στον εαυτό μου, στη σιωπή...
Αποκοιμήθηκε.

Πες μου αν φοβήθηκες τόσο που ανοίχτηκα. Κι αν είναι ο λόγος αυτός που τώρα σε χάνω πόσο λυπήθηκα...
Ένα αεράκι την ξυπνά φέρνοντας στο κορμί της μια γλυκιά ανατριχίλα… Σηκώνεται να ανανεώσει το ποτό της και συνεχίζει με το δεύτερο μέρος του προγράμματος.

Πόσο μ’ αρέσει αυτό το γέλιο, πόσο όμορφη γίνεσαι. Αυτή τη στιγμή κάν’ τη δική σου. Μην υποκρίνεσαι.
Δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί πώς να ‘ναι εκείνος όταν ξεσπά στο άκουσμα μια μουσικής που απολαμβάνει… Και τι δεν θα ‘δινε να παρακολουθούσαν ένα τέτοιο πρόγραμμα μαζί!
Μια απάντηση έρχεται από το ηχείο: Πες το κι έγινε…
Χαμογελά. «Α, δεν το νομίζω!!»

Κλείσε τα μάτια. Γίνε κομμάτια...
Ένα από τα πολύ αγαπημένα της τραγούδια και σε πολύ ωραία εκτέλεση!
Δεν αντέχει να ακούσει την τελευταία προσταγή «τη νύχτα χάρισε μου» και σηκώνεται να κλείσει τη μουσική.
Ξαπλώνει στο κρεβάτι. Δεν κουράστηκε. (Ποτέ δεν θα κουραστεί.) Μα έχει ανάγκη να σταματήσει να σκέφτεται. Κλείνει τα μάτια.

Μάταια! Τα όνειρα είναι βασανιστικά πολύ ζωντανά!!!

Κ.

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Παρασκευή, 30-7

Κρύωσα. Βγαίνω από το νερό. Κάθομαι στην παραλία και κοιτάζω την απέναντι στεριά. Πάντα χαλάρωνα έτσι.

Βαρέθηκα. Σηκώνομαι, βάζω ένα φόρεμα και αρχίζω να περπατώ. Βαδίζω δίπλα στη θάλασσα, εκεί που σκάει το κύμα. Κοιτάζω το νερό που απλώνεται ρυθμικά πάνω στην άμμο. Η ίδια αέναη κίνηση. Χρόνια, αιώνες. Τι σχέση πρέπει να έχει αναπτυχθεί ανάμεσά τους, πόσο δυνατή…

Θα γυρίσω. Προχωρώ στα ίδια βήματα. Τα χνάρια μου σβήνονται σταδιακά. Σκέφτομαι πόσο εφήμερη είναι η παρουσία μας σε αυτή την παραλία, σε αυτό τον κόσμο. Πόσα μοναχικά πλάσματα αφέθηκαν να τους χαϊδεύει το κύμα απαλά τα πόδια, πόσοι ερωτευμένοι παιχνίδισαν στην ακροθαλασσιά.

Βλέπω μια καρδιά που σχεδίασε ένα μικρό κορίτσι πάνω στην άμμο. Δίπλα στην καρδιά ένα Α. Αλέξανδρος, Αντώνης, Ανέστης… Μια αγάπη, μάλλον ανεκπλήρωτη. Το ξέρω αυτό το συναίσθημα! Κι εγώ συνήθιζα να ζωγραφίζω καρδίες στην άμμο. Και πάντα μέσα τους ένα Α. Άγνωστος. Ο άγνωστος έρωτας που ποτέ δεν άγγιξε βαθιά το μυαλό και την καρδιά μου.

Ποτέ …ως τώρα

Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010

Το βιογραφικό σημείωμα

Χθες ταξινομούσα τα πτυχία μου. Έφτασε ο καιρός να αρχίσουμε να οργανώνουμε βιογραφικό – μεγαλώσαμε…
Καθώς έβαζα στη σειρά τα πτυχία των αγγλικών, των γαλλικών, της μουσικής αναρωτήθηκα πόσα ασήμαντα πράγματα γνωρίζουμε ο ένας για τον άλλο…
Πρώτα πήρα σαν παράδειγμα μια νέα γνωριμία που συνάπτουμε. Τι ρωτάμε τον άλλο; - Από πού είναι, πού δουλεύει, τι σπουδάζει κλπ.
Μετά ανέτρεξα στα βιβλία ιστορίας και λογοτεχνίας, βιβλία γεμάτα βιογραφίες. Τι θεωρείται σημαντικό να γνωρίζουμε: πού γεννήθηκε το πρόσωπο που μας ενδιαφέρει, πού και τι σπούδασε, ως τι εργαζόταν, ποια ήταν η θέση του στη δημόσια ζωή και ποια τα έργα που συνέθεσε, αντίστοιχα.
Όσοι ιστοριογράφοι μάλιστα θεωρούν τους εαυτούς τους πιο… κουτσομπόληδες, τολμούν να αναφέρουν αν το άτομο παντρεύτηκε, πόσους γάμους έκανε (shocking) και πόσα παιδιά απέκτησε!
Εν τέλει, τι πραγματικά γνωρίζουμε για τον ΑΝΘΡΩΠΟ;;
Ποιο ήταν το αγαπημένο του χρώμα, πώς έπινε τον καφέ του, πώς ντυνόταν, προτιμούσε διακοπές στη θάλασσα ή στο βουνό, ήταν μοναχικός ή η … «ψυχή της παρέας», διάβαζε ποίηση ή πεζογραφία, ποιο είδος θεάτρου παρακολουθούσε, με τι αστεία γελούσε…;
Τόσα πράγματα που θα μπορούσαν να δομήσουν μπροστά στα μάτια μας μία νέα εικόνα.
Αυτά θέλω να μάθω κι εγώ για σένα. Απλά πράγματα, καθημερινά.

…Κατάφερα λοιπόν να καταλάβω το νόημα του στοίχου: «…τι φοράς όταν κοιμάσαι»!!

Κ.

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

..."Dolce Droga"

Μια γλυκιά φυλακή.
Δεν μπορώ να αποδράσω.
Θέλω να αποδράσω;
Ένας δρόμος.
Ανηφορικός ή κατηφορικός; ή και τα δύο;
Συγκεκριμένος ή ατέλειωτος;
Με προορισμό ή αδιέξοδο;
Δεν ξέρω.
Μα θέλω να δω τη συνέχεια…

Κ.

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

...and nothing else matters

Εκείνη κάθισε απέναντί του. Τα σκαλοπάτια ήταν κρύα κι αμέσως ανατρίχιασε. Εκείνος το κατάλαβε.
Από τη μια ήθελε να της προτείνει να πάνε κάπου αλλού, από την άλλη δεν ήθελε να χαλάσει τη στιγμή… Είχε ακούσει ότι όταν δεν πεις ή δεν κάνεις αυτό που θες τη στιγμή που πρέπει, η στιγμή θα σε προσπεράσει! Και αυτή τη φορά είχε έρθει αποφασισμένος να της πει τα πάντα.
Την κοίταξε βαθιά στα μάτια. Απόψε, ντυμένη στα μαύρα, μακιγιαρισμένη στην εντέλεια και πάνω στις ψηλές τις γόβες ήταν πολύ όμορφη. Φαινόταν γυναίκα.
Άπλωσε το χέρι του και έβαλε την «ατίθαση» τούφα των μαλλιών της πίσω από το αυτί. Του χαμογέλασε. Αυτό το χαμόγελο… Τόσο ζεστό, τόσο τρυφερό, σε παρακινούσε να της εξιστορήσεις όλη σου τη ζωή… Η δροσιά από τα μάγουλά της να της αφηγηθείς ένα σωρό παράξενες ιστορίες…
Είπε να ξεκινήσει. Πώς όμως; Πρωτότυπα, κομψά, προσεγμένα. «Ξέρεις ότι δεν μου είναι εύκολο να σου μιλάω, αλλά νιώθω πολύ εγωιστής να κρατώ αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα μόνο για μένα. Κάποτε μου είπες ότι δεν σου αρέσει το χρώμα των ματιών σου γιατί είναι πολύ συνηθισμένο… Για μένα όμως δεν υπάρχουν άλλα καστανά μάτια που να με κοιτούν τόσο τρυφερά, θαρρείς και μ’ αγκαλιάζουν. Σημασία δεν έχει το χρώμα μα το βλέμμα! Κι αυτό το βλέμμα με ακολουθεί στα πιο τρελά όνειρά μου. Σε αυτά που πρωτοείδα με τα μάτια ορθάνοιχτα σαν σε ένιωσα δίπλα μου. Τότε ερωτεύτηκα τα μάτια σου.
Όταν γνωριστήκαμε μου χαμογέλασες. Φώτισε το πρόσωπό σου και φάνηκες ξάφνου εξωπραγματική! Την άλλη νύχτα, όταν σε είχα γυρίσει σπίτι με αποχαιρέτησες με ένα φιλί στο μάγουλο. Τότε ερωτεύτηκα τα χείλη σου.»
Τα χέρια του ίδρωσαν και για λίγο κόμπιασε. «Θυμάσαι στην εκδρομή; Είχα αποκοιμηθεί στο κάθισμα του πούλμαν και οι άλλοι με πείραζαν. Εσύ ήρθες, κάθισες δίπλα μου και με αγκάλιασες. Κι εγώ ξύπνησα προστατευμένος φωλιάζοντας μέσα στα χέρια σου. Τότε ερωτεύτηκα την αγκαλιά σου.
Το επόμενο βράδυ στην παραλία σε άκουσα να τραγουδάς τις μελωδίες της κιθάρας του Γρηγόρη. Με γαλήνεψες, με ταξίδεψες και αργότερα, στο δωμάτιό μου, με νανούρισες και με μετέφερες σε τόπους εξωτικούς. Τότε ερωτεύτηκα τη φωνή σου.»
Άφησε το σώμα του να κυλήσει δίπλα της. «Μα πριν σε γνωρίσω σε είχα δει στα όνειρά μου, είχα σχηματίσει τη μορφή σου με τη φαντασία μου και έπειτα ένιωσα ένα ρίγος μπροστά στη θωριά σου. Τότε ερωτεύτηκα ε σ έ ν α.
Εκείνη δεν είχε μιλήσει καθόλου. Είχε καρφώσει τα μάτια της πάνω του και τον άκουγε με προσοχή. «Κι αν είναι ψέμα;», σκέφτηκε. «Ας είναι… Είναι τόσο μοναδικό για να του αντισταθείς…»!
Κ.

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010

Παρασκευή 4/6

Κάθεται στο παγκάκι σκεφτική. Παρατηρεί τους περαστικούς που περπατούν βιαστικά, τα πουλιά που στριφογυρίζουν ανέμελα, τα φύλλα των δέντρων που θροΐζουν απαλά. Το καθετί έχει βρει το ρόλο του. Εκείνη τι πρέπει να κάνει;;
«Να προχωρήσεις, να κοιτάξεις μπροστά!», έρχονται στο μυαλό της τα λόγια της Νάντιας. «Ένας κύκλος έκλεισε, ήρθε το τέλος μια εποχής! Παράτα τα λοιπόν όλα πίσω. Θα μπουν άλλα πράγματα στη ζωή μας…» και το βλέμμα της χανόταν. Οραματιζόταν, λες, κάτι από όλα αυτά!
Κι όμως δεν μπορούσε να το κάνει. Όσες φορές κι αν προσπάθησε, κάτι συνέβη που τον επανέφερε στο μυαλό της: το άρωμά του μέσα στο πλήθος, τα τραγούδια που της είχε δώσει να ακούσει, ένα όνειρο με εκείνον πρωταγωνιστή. (Ήταν η δεύτερη φορά που ερχόταν στον ύπνο της, μετά από τρεις μήνες.) Αυτή τη φορά ήταν τόσο ωραίος… Στεκόταν μπροστά της αγέρωχος με ένα αμυδρό χαμόγελο που μόνο εκείνη μπορούσε να δει. Φορούσε ένα άσπρο πουκάμισο που του πήγαινε, σαν την τελευταία φορά που συναντηθήκαν. Τα υγρά του μάτια της έβγαζαν μια παράξενη ζεστασιά.
Στην αρχή τη χαιρέτησε σφίγγοντας της το χέρι, μετά την αγκάλιασε. Μόνο που δεν άκουσε τη φωνή του! Και της είχε λείψει τόσο…
«ΤΕΡΜΑ οι σκέψεις!» Έβγαλε από την τσάντα της ένα βιβλίο που είχε αφήσει στη μέση, δίπλωσε τα πόδια της πάνω στο παγκάκι και το άνοιξε στη σελίδα με το σελιδοδείκτη. «Αχ, πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσω να τους χρησιμοποιώ…», είπε χαμογελώντας καθώς η φωτογραφία του σελιδοδείκτη ήταν η πιο χαρακτηριστική εικόνα του τόπου της. (πέρυσι τον είχε πάρει, για να μην της λείπει το μέρος της!) Έμεινε να κοιτάζει το λιμάνι, το βράχο, το φάρο, τον πίσω γιαλό και το Κάστρο – τον όμορφο ιππότη της με τα «πύρινα μαλλιά μέσα στη νύχτα»! Έκλεισε τα μάτια της και γέμισε το μυαλό της εικόνες και μυρωδιές ρίγανης και σεμπρεβίβας, ευκάλυπτου, πεύκου και κυπαρισσιού.
Δεν ήξερε αν έπρεπε φέτος να πάει. Τώρα πια το νησί θα είχε για εκείνη μια άλλη αξία. Ήθελε χρόνο, χρόνο να γυρίσει κάθε μέρος, κάθε σοκάκι, να τα κοιτάξει προσεκτικά, να τα νιώσει βαθιά μέσα της. Χρόνο που δεν θα είχε…
Έκλεισε το βιβλίο και το έσφιξε στην αγκαλιά της. «Ίσως και να είναι καλύτερα έτσι.» Να μείνει εδώ και να μπορέσει πλέον να ξεκαθαρίσει τι πρέπει να σκέφτεται, να νιώθει, να ονειρεύεται…

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Ο Κόσμος...

Δευτέρα πρωί και αποφάσισα να κλείσω κάποιες εκκρεμότητες στο κέντρο της Αθήνας – μην ξεκινήσει κι η εβδομάδα με υποχρεώσεις… Κι ενώ ροκανίζω το χρόνο πίνοντας καφέ, ξεφυλλίζοντας βιβλία και συνομιλώντας με τον πατέρα μου, είπα στον εαυτό μου: «Κατερίνα δεν παίρνει άλλη αναβολή! Σήκω και φύγε!!».
Βγαίνοντας έξω ένα ζεστό ρεύμα μου φλόγισε το πρόσωπο, κάνοντας με να συνειδητοποιήσω πόσο λάθος ήταν να αφήσω την ώρα να πάει 11… Θα μπορούσα να είχα γλυτώσει το κύμα ζέστης αν 9 παρά ήμουν στο δρόμο.
Φτάνω στο ΜΕΤΡΟ, συναντώ δυο φίλους που επέστρεφαν. «Τυχεροί!», λέω από μέσα μου…
Μπαίνοντας στο συρμό σταμάτησα να μουρμουρίζω και θεώρησα καλύτερο να ασχοληθώ με κάτι λιγότερο ψυχοφθόρο, ένα βιβλίο.
-Όταν φτάνουν τα γενέθλιά μου νιώθω την ανάγκη να επανέλθω στα παιδικά μου χρόνια. Έτσι τώρα διαβάζω ένα αγαπημένο μου παραμύθι (ίσως λίγο extreme) για μεγάλα πάντως παιδιά, την Ονείρω.-
Φτάνω Μοναστηράκι. Κατεβαίνω και ολοκληρώνω τις δουλειές μου σε ελάχιστο χρόνο, πράγμα σπάνιο!
Αφού λοιπόν το πρόγραμμα επιτρέπει λίγη ξεκούραση, σκέφτομαι ότι θα ήταν όμορφο ένα διάλειμμα στην πλατεία. Σχεδόν από θαύμα, πετυχαίνω τον πλανόδιο πωλητή με τις καρύδες – τον είχα χάσει εδώ και καιρό – και χαρούμενη κάθομαι να απολαύσω το πιο ωραίο snack, μια φρεσκοκομμένη καρύδα.
Κάθομαι στην πλατεία, ώρα 12 και κάτι. Κόσμος περνά γύρω μου, οι περισσότεροι κατευθύνονται προς την ανοιχτή αγορά. Από παντού ακούγονται αγγλικά. Γι αυτό μ’ αρέσει το Μοναστηράκι, έχει πολλούς τουρίστες! Τους θαυμάζω. Λευκά δέρματα, κόκκινα ή ξανθά μαλλιά, ψάθινα καπέλα, φωτογραφικές μηχανές και βλέμματα γεμάτα προσδοκία για τις διακοπές τους στην «εξωτική Ελλάδα»!! Πάντως πιστεύω ότι όλοι κάποια στιγμή πρέπει να τους παρατηρήσουμε προσεκτικά. Έτσι θα επανεκτιμήσουμε ό,τι υπάρχει γύρω μας και το περιφρονούμε (τρανό παράδειγμα η Ακρόπολη)!

Μία γλυκύτατη γυναίκα με πλησιάζει. Ζωγραφίζει σελιδοδείκτες και κάρτες. Τη θυμάμαι! Κάποτε, πριν 5-6 χρόνια αν δεν κάνω λάθος, είχα πάρει ένα δημιούργημά της. Έναν σελιδοδείκτη με μία μωβ-ροζ νεράιδα! Τον χρησιμοποιώ ακόμα. Εκπέμπει μια μελαγχολία που μ’ αρέσει, μου ταιριάζει… Κάνει και contrast με την γλυκύτητα των παραμυθιών μου… Νομίζω τον έχω μαζί μου!! Έρχεται κοντά. Την καλημερίζω. Βγάζω το βιβλίο και της δείχνω το …κόσμημά του! Χάρηκε νομίζω, συγκινήθηκε ίσως. Ένα δικό της κομμάτι, ένας «καμβάς» όπου έβγαλε την πιο δημιουργική πλευρά της δεν λησμονήθηκε! Μου δείχνει τα καινούρια θαύματα της. Δεν της αρνούμαι. Οι καιροί είναι δύσκολοι – το ξέρω – αλλά είναι δύσκολοι για όλους μας!! Δεν είναι ώρα να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας! Άλλωστε, ξέρεις τι κρύβεται πίσω;; Ποιες κλειστές πόρτες, ποια κοινωνική απόρριψη…;
Μαζί με το νέο μωβ σελιδοδείκτη (λάτρης του χρώματος) μου χαρίζει κι άλλον ένα! Την ευχαριστώ πολύ! Μου αφήνει ένα γλυκό χαμόγελο και φεύγει…
Δεν ξέρω γιατί αλλά έχω την αίσθηση ότι κάποια στιγμή μαζί με τα εκατομμύρια των ανθρώπων που θα περνούν από το μυαλό της θα περάσω κι εγώ. Ίσως τότε να αφήσει λίγη θετική σκέψη και ενέργεια να κυλήσει προς το μέρος μου…
Too sensitive? Maybe!
Κ.

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Αυτό το τραγούδι με συγκινεί πολύ βαθιά και μου φέρνει στο νου ήρεμα δειλινά στον τόπο που αγάπησα τόσο... Μακάρι να μπορούσα να πω: "αυτός είναι ο τόπος Μου!!!", να αισθανθώ ότι με συνδέουν ακόμη βαθύτερες μνήμες...
Η ενέργειά του, οι μυρωδιές, ο μαγνητισμός του με συντάραξαν και δεν με αφήνουν να τον ξεχάσω λεπτό!!! κι όσο κι αν λέω: "θα φύγω" όλο επιστρέφω με την ίδια λαχτάρα να δω τα χρώματα της αυγής εκεί που λες ότι γεννήθηκαν...
Η Αφροδίτη τον διάλεξε τον τόπο της, ας με πάρει λοιπόν κι εμένα μαζί της για ένα ταξίδι εκεί που ο λυρισμός πραγματώνεται στην πιο ζωντανή μορφή του!

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

“Το βασίλειο μου για… μια αγκαλιά!”

Πλησιάζουν λοιπόν τα γενέθλιά μου (την ιστορική μέρα της 29ης Μαΐου) και όσοι φίλοι μου δεν έχουν γίνει προέκταση των βιβλίων τους (αναγκαίο βλέπετε) αναρωτιούνται και με ρωτούν τι δώρο θα ήθελα φέτος που συμπληρώνω τα 18 μου χρόνια.
Πάντα αυτή η ερώτηση μου προκαλούσε αμηχανία. Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι τα αγαπημένα μου δώρα δεν ήταν αυτά που είχαν μεγάλη αγοραστική αξία – όχι πως τα περιφρονούσα, αλλά σκεφτόμουν: γιατί ένα άρωμα ή ένα κόσμημα και όχι μία φωτογραφία της παρέας μας που να γελά, ένα γράμμα με τις σκέψεις σου για μένα, μία ζωγραφιά με αφιέρωση «στην καλύτερή μου φίλη», μία αγκαλιά…
Μία αγκαλιά, ναι.
Ένα τόσο σημαντικό δώρο που λίγοι ξέρουν να το προσφέρουν ολόψυχα και ακόμη λιγότεροι να το εκτιμούν. Μία ένδειξη τρυφερότητας, στοργής, ασφάλειας, προστασίας. Η ύψιστη -για μένα- μορφή ανθρώπινης επαφής!
Έχουμε συνηθίσει όταν βλέπουμε ένα φιλικό πρόσωπο από παλιά να το αγκαλιάζουμε και να το φιλάμε σταυρωτά, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι πράγματι σημαίνει αυτό.
Όταν όμως αισθάνεσαι ειλικρινά την ανάγκη να επικοινωνήσεις με κάποιον, χωρίς λόγια -έχετε ήδη πει πολλά- τι καλύτερο να επιλέξεις;

Ορισμένες φορές που έχω ανάγκη από μια αγκαλιά, μια αγκαλιά διαφορετική, που όμως δεν μπορώ να αποκτήσω, πηγαίνω στο μοναδικό μέρος που με κάνει να νιώθω οικεία, εκεί που ο χρόνος γυρίζει πίσω, «στις κούνιες» όπως συνήθιζα να λέω. (Δυστυχώς η παιδική χαρά που μεγάλωσα θεωρήθηκε περιττό στοιχείο. Έτσι καταστράφηκε και στη θέση της υψώθηκε μία τεράστια πολυκατοικία.) Μόλις λοιπόν καθίσω στην κούνια και αρχίσουν τα πόδια και οι σκέψεις μου να εγκαταλείπουν το έδαφος, νιώθω την υπέροχη, μοναδική αιθέρια αγκαλιά να με γεμίζει, να με πλημυρίζει. Ο αέρας με τυλίγει, διαπερνά το πρόσωπό μου, μου ανακατεύει τα μαλλιά και με αφήνει να χαθώ μαζί του. Μακριά.
Ο αέρας. Ο καλός μου φίλος που με γνώρισε στα πρώτα μου χρόνια. Με την καταστροφή του τόπου συναντήσεών μας νόμιζα ότι έχασα κι εκείνον, αλλά οι σκέψεις μου διαψεύστηκαν ένα καλοκαίρι, το καλοκαίρι του 2002, όταν γυρίζοντας από τον Ποταμό στο Καψάλι άφησα το χέρι μου να κυλίσει έξω από το παράθυρο του συνοδηγού. Τότε ένιωσα εκείνον τον αέρα να μου ξανασφίγγει το χέρι, σαν μια ιδιότυπη χειραψία δύο παλιών γνωστών, υπό τη μουσική υπόκρουση μιας «μισοφαγωμένης» κασέτας των Scorpions, κάτω από το φως του μεσημεριάτικου ήλιου… Από τότε δεν με άφησε ποτέ!

Είμαι τρελή; Δεν ξέρω. Δεν νομίζω τουλάχιστον! Ίσως να με χαρακτήριζα ιδιαίτερη
Αν είχα πάντως μια ευχή -για να επανέλθω- θα ευχόμουν φέτος στα γενέθλια μου να μου δοθεί η πιο αληθινή αγκαλιά (απερίγραπτη η χαρά μου αν αυτή έλθει από το λιγότερο εκδηλωτικό άτομο που γνώρισα!)…
Ευχαριστώ
Κ.

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Σοφία

Σοφία, για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι το δεύτερό μου όνομα. Για το γεγονός αυτό κάποτε υπήρξα προβληματισμένη, τώρα όμως είμαι πολύ περήφανη (για να μην παρεξηγηθώ, προβληματιζόμουν γιατί δεν ήξερα πώς να το συνδυάσω με το Κατερίνα, ώστε να ακούγονται και τα δύο – όχι ότι το κατάφερα τώρα…)!
Θυμώνω όταν ακούω τη χαζή σκέψη: «Δύο ονόματα = δύο γιορτές = περισσότερα δώρα!
Από το περιβάλλον μου λίγοι γνωρίζουν και το όνομα αυτό και ελάχιστοι το θυμούνται της Αγίας Σοφίας (η πλειοψηφία αυτών δεν μου κάνουν δώρα, αφού είναι καθηγητές μου που βλέπουν την υπογραφή μου σε κάθε γραπτό – και με κανέναν σχεδόν δεν έχουμε τέτοια σχέση που να δικαιολογεί την εμφάνιση δώρων!!).
Δύο ονόματα λοιπόν, για να επανέλθω, σημαίνουν περισσότερο την ωρίμανση δύο διαφορετικών προσωπικοτήτων . Θεωρώ ότι όταν το όνομά σου προέρχεται από τους συγγενείς (παππούς, γιαγιά) αναπόφευκτα σου μεταδίδει και ένα τουλάχιστον στοιχείο του συνονόματου προσώπου…
Έτσι, μεγαλώνοντας χαίρομαι πολύ που βλέπω ότι έχω καταφέρει να αποκτήσω κάποια χαρακτηριστικά της υπέροχης γιαγιάς Σοφίας! Ίσως, πάλι, αυτό να το βλέπω μόνο εγώ καθώς την αγαπάω τόσο πολύ και θα ήθελα να της μοιάσω έστω και λίγο…
Γλυκιά, καλόκαρδη, ευχάριστη και αρκετά μοντέρνα για την εποχή της, η γιαγιά Σοφία έχει ριζώσει βαθιά μέσα στην καρδιά μου και με έχει επηρεάσει πολύ! Της αρέσει να φροντίζει τους άλλους όσο καλύτερα μπορεί και χαίρεται να προσφέρει στους ανθρώπους που αγαπάει. Μεγάλη της αγάπη είναι τα λουλούδια, ίσως επειδή είναι γεννημένη πρωτομαγιά. Μια αγάπη που κληροδότησε και σε εμένα [ίσως γι’ αυτό να γεννήθηκα και στο τέλος του Μάη – 29! (πολύ στη μεταφυσική το έριξα, ε;)]! Η ουσία δεν αλλάζει…
Εκείνη καταφέρνει να διατηρεί έναν υπέροχο κήπο και πολύχρωμες γλαστρούλες στο μπαλκόνι της. Εγώ πάλι -λόγω τάχιστων ρυθμών ζωής- απολαμβάνω τα λουλούδια ως επί το πλείστον σε βάζα… Πάντως θεωρώ μεγάλη χαρά να γυρίζω στο σπίτι με μία «ευωδιαστή αγκαλιά»!
Όταν έμενε κοντά στο σπίτι μας, φρόντιζε κάθε πρωτομαγιά να φτιάχνει μία μικρή σύνθεση από λουλούδια και για εμάς (για να μην την κακοκαρδίσουμε συνηθίζαμε να το ονομάζουμε ‘στεφανάκι’). Τώρα που μας χωρίζει μία θάλασσα δεν είναι πολύ εύκολο να φέρει το Μάη στο σπίτι μας, έτσι είπα να αναλάβω εγώ φέτος δράση! Τίποτα το ιδιαίτερο… Πέντε λουλουδάκια πάνω από την πόρτα, ίσα να καταλάβουμε ότι η άνοιξη είναι εδώ…



Κ.

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Η γοητεία της μοναδικότητας

Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες ποιοι άνθρωποι, ποια γεγονότα, ποιες εικόνες αιχμαλωτίζουν το βλέμμα και το ενδιαφέρον μας… Κάποτε άκουσα ότι για να τραβήξεις την προσοχή κάποιου πρέπει να έχεις να του πεις κάτι νέο και σημαντικό!! Σίγουρα λοιπόν οτιδήποτε πρωτότυπο μπορεί να μας μαγνητίσει… Μετά από πολλή σκέψη και παρατήρηση, πίστεψα ότι μας εντυπωσιάζει η μοναδικότητα. Γιατί όμως δεν ενδιαφερόμαστε για οτιδήποτε μοναδικό μας περιβάλλει;;
Μεγάλη η εισαγωγή για σας μιλήσω για μία παλιά μου αγάπη: ένα λουλούδι!
Μία τριανταφυλλιά στον κήπο μου που έχω την αίσθηση ότι κάθε χρόνο ανθίζει μόνο για ’μένα!! Είναι μικρούλα, τόση δα, και αδύναμη. Χάνεται δίπλα στις άλλες, τις μεγάλες και ολάνθιστες τριανταφυλλιές μας. Κάθε άνοιξη, με πολύ κόπο, καταφέρνει να μας χαρίσει ένα ή δύο από τα ευωδιαστά, μωβ, άνθη της… Ωστόσο κανείς δεν ασχολείται μαζί της!
Κανείς άλλος εκτός από εμένα!
Έχοντας αδυναμία σε κάθετι ξεχωριστό (από άτομα έως αντικείμενα), δεν μπόρεσα να μην προσέξω τη μοναδική και μοναχική «καλλονή» του κήπου μου! Καταφέραμε να αναπτύξουμε και επικοινωνία: της μιλάω, τη φροντίζω και εκείνη μου χαρίζει το πιο ωραίο της… χαμόγελο!
Σήμερα η μικρή μου φίλη παρουσίασε το πρώτο φετινό της δημιούργημα! Έχω την αίσθηση ότι είναι το πιο όμορφο από όλα τα προηγούμενα!
Η μητέρα μου με αποκαλεί χαριτολογώντας (για να μην τρελαθεί με όσα κάνω) «Μικρό Πρίγκιπα»! Μου πήρε βέβαια καιρό να καταλάβω ότι ο χαρακτηρισμός αυτός είναι Τίτλος για μένα…
Μα δείτε και μόνοι σας: δεν έχω δίκιο που τη θαυμάζω;;;

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

SIGNS

Μία από τις καλύτερες ταινίες μικρού μήκους!! (2009 Cannes Lions winner)
Αξίζει να τη δείτε...

Πέμπτη, 15 Απριλίου 2010

Το ταξίδι!

Τετάρτη πρωί βρέθηκα στο αεροδρόμιο. Πρώτη μου φορά συναντώ τόση αμηχανία κρυμμένη σε ανθρώπινα πρόσωπα!!
Χάζευα τους διαδρόμους και αναρωτιόμουν: Αν κάποιο αγαπημένο πρόσωπο φεύγει αλλά στη νέα πόλη είναι πολύ πιο καλά τότε γιατί δακρύζουμε;;;
Καθόμουν μόνη στο "νέο goodbye" βλέποντας τα αεροπλάνα να χάνονται το ένα μετά το άλλο!


Πόσο θα ήθελα να με έπαιρνε ένα μαζί του...
Σε ένα νησάκι μακριά... Στον Ειρηνικό!! Ένα μικρό νησί, με πολύ ήλιο και γαλάζιες παραλίες! Τίποτα άλλο! Να μην σκέφτομαι... Μόνο εσύ να γυρίζεις στο μυαλό μου!! Να σε ακούω να μου μιλάς…
Ίσως και κάπου πιο κοντά...



Πάμε ένα ταξίδι μαζί;;; Αχ, πάμε!
Σε ένα νησί ονειρεμένο, μαγικό! Κλείσε τα μάτια σου και θα το δεις κι εσύ!
Να κοιμηθούμε στην παραλία και να ξυπνήσουμε από το φως της αυγής…
Εσύ θα αποφασίσεις.

Μόνο πες μου πότε και πού!!


Κ.

Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Κρήτη...

Είχα επισκεφθεί το νησί 5 χρόνια πριν και απέκτησα όμορφες αναμνήσεις...
Ωστόσο ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο διαφορετικό θα μου φαινόταν στην τετραήμερη εκδρομή της Γ λυκείου (24-27/3/2010)!
Η παρέα, η διαφορά της εποχής η διοφορά και της δικής μου ηλικίας με έκαναν να δω τον τόπο με άλλα μάτια.

Όλοι είχαμε πολλές προσδοκίες για αυτή την εκδρομή...
Δεν μπορώ να πω ότι ήταν τελικά ακριβώς αυτό που φανταζόμασταν, αλλά σίγουρα οι αναμνήσεις που έμειναν στο νου μας είναι οι καλύτερες!

Το καλύτερο που εγώ τουλάχιστον κράτησα ήταν ότι πέρασα χρόνο με τις 2 αγαπημένες μου φίλες (η Ειρηνούλα δεν ήταν μαζί μας), δέθηκαμε με πολλά παιδιά που ούτε το φανταζόμουν και φυσικά με τους καθηγητές μας!!!

Και η αγαπημένη μου φωτογραφία...

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

Εξομολόγηση

Δεν ξέρω ποια μάτια θα δουν αυτή την ανάρτηση…
Δεν ξέρω καν αν θα τη διαβάσει κάποιος!

Σήμερα ξύπνησα θέλοντας να γράψω για έναν νυχτερινό επισκέπτη που είχα την τύχη να φέρει ο Μορφέας μαζί του. Παρόλο που άφησα τον εαυτό μου να εκφραστεί στο χαρτί (ως λάτρης της αφής του), μετάνιωσα και έκρυψα τις σκέψεις μου.



Πρώτη Αυγούστου, όταν το πλοίο με άφησε στο νησί της, η Ουράνια Αφροδίτη φαίνεται πως αποφάσισε να κάνει τη ζωή μου πιο ενδιαφέρουσα…
Έτσι ανακάλυψα μία αξεπέραστη μορφή που με έκανε να δω τον κόσμο με άλλα μάτια.
Μέχρι τότε έβλεπα τα πάντα πολύ επιπόλαια. Δεν άφηνα τον εαυτό μου να εμβαθύνει σε ό,τι συνέβαινε γύρω μου.
Τώρα πια θεωρώ ότι είμαι σε θέση να συλλαμβάνω τα μηνύματα που δέχομαι από τους γύρω μου και να αντιλαμβάνομαι περισσότερα από όσα μου λένε.
Δεν μπόρεσα όμως να αγγίξω όλες τις σκέψεις του ατόμου που θα ήθελα.

Πάντα υπάρχει ένα όριο, νοητό, που δεν μπορείς να ξεπεράσεις! Ένας αόρατος κριτής που σου λέει: «Ως εδώ!»
(Είναι αυστηρή η φωνή της λογικής!)



Μόνο ένα ερώτημα:
Άραγε μπορείς να αγγίξεις μια Ιδέα;;;

Κ.

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010

Να μ' αγαπάς



Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ'ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Oh captain, my captain

I close my eyes and this image floats beside me
the sweaty toothed madman with a store that pounds my brain
his hands reach it and choke me and all the tome his mumbling
mumbling truth like a blanket
that always leaves your feet cold
you push it stretch it, it will never be enough
kick at it – beat it – it will never cover any of us
from the moment we enter, crying, to the moment we leave, dying
it will just cover your face as you wail and cry and scream

oh captain, my captain
you scared me for a moment…
K.