Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

Εξομολόγηση

Δεν ξέρω ποια μάτια θα δουν αυτή την ανάρτηση…
Δεν ξέρω καν αν θα τη διαβάσει κάποιος!

Σήμερα ξύπνησα θέλοντας να γράψω για έναν νυχτερινό επισκέπτη που είχα την τύχη να φέρει ο Μορφέας μαζί του. Παρόλο που άφησα τον εαυτό μου να εκφραστεί στο χαρτί (ως λάτρης της αφής του), μετάνιωσα και έκρυψα τις σκέψεις μου.



Πρώτη Αυγούστου, όταν το πλοίο με άφησε στο νησί της, η Ουράνια Αφροδίτη φαίνεται πως αποφάσισε να κάνει τη ζωή μου πιο ενδιαφέρουσα…
Έτσι ανακάλυψα μία αξεπέραστη μορφή που με έκανε να δω τον κόσμο με άλλα μάτια.
Μέχρι τότε έβλεπα τα πάντα πολύ επιπόλαια. Δεν άφηνα τον εαυτό μου να εμβαθύνει σε ό,τι συνέβαινε γύρω μου.
Τώρα πια θεωρώ ότι είμαι σε θέση να συλλαμβάνω τα μηνύματα που δέχομαι από τους γύρω μου και να αντιλαμβάνομαι περισσότερα από όσα μου λένε.
Δεν μπόρεσα όμως να αγγίξω όλες τις σκέψεις του ατόμου που θα ήθελα.

Πάντα υπάρχει ένα όριο, νοητό, που δεν μπορείς να ξεπεράσεις! Ένας αόρατος κριτής που σου λέει: «Ως εδώ!»
(Είναι αυστηρή η φωνή της λογικής!)



Μόνο ένα ερώτημα:
Άραγε μπορείς να αγγίξεις μια Ιδέα;;;

Κ.