Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Η γοητεία της μοναδικότητας

Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες ποιοι άνθρωποι, ποια γεγονότα, ποιες εικόνες αιχμαλωτίζουν το βλέμμα και το ενδιαφέρον μας… Κάποτε άκουσα ότι για να τραβήξεις την προσοχή κάποιου πρέπει να έχεις να του πεις κάτι νέο και σημαντικό!! Σίγουρα λοιπόν οτιδήποτε πρωτότυπο μπορεί να μας μαγνητίσει… Μετά από πολλή σκέψη και παρατήρηση, πίστεψα ότι μας εντυπωσιάζει η μοναδικότητα. Γιατί όμως δεν ενδιαφερόμαστε για οτιδήποτε μοναδικό μας περιβάλλει;;
Μεγάλη η εισαγωγή για σας μιλήσω για μία παλιά μου αγάπη: ένα λουλούδι!
Μία τριανταφυλλιά στον κήπο μου που έχω την αίσθηση ότι κάθε χρόνο ανθίζει μόνο για ’μένα!! Είναι μικρούλα, τόση δα, και αδύναμη. Χάνεται δίπλα στις άλλες, τις μεγάλες και ολάνθιστες τριανταφυλλιές μας. Κάθε άνοιξη, με πολύ κόπο, καταφέρνει να μας χαρίσει ένα ή δύο από τα ευωδιαστά, μωβ, άνθη της… Ωστόσο κανείς δεν ασχολείται μαζί της!
Κανείς άλλος εκτός από εμένα!
Έχοντας αδυναμία σε κάθετι ξεχωριστό (από άτομα έως αντικείμενα), δεν μπόρεσα να μην προσέξω τη μοναδική και μοναχική «καλλονή» του κήπου μου! Καταφέραμε να αναπτύξουμε και επικοινωνία: της μιλάω, τη φροντίζω και εκείνη μου χαρίζει το πιο ωραίο της… χαμόγελο!
Σήμερα η μικρή μου φίλη παρουσίασε το πρώτο φετινό της δημιούργημα! Έχω την αίσθηση ότι είναι το πιο όμορφο από όλα τα προηγούμενα!
Η μητέρα μου με αποκαλεί χαριτολογώντας (για να μην τρελαθεί με όσα κάνω) «Μικρό Πρίγκιπα»! Μου πήρε βέβαια καιρό να καταλάβω ότι ο χαρακτηρισμός αυτός είναι Τίτλος για μένα…
Μα δείτε και μόνοι σας: δεν έχω δίκιο που τη θαυμάζω;;;

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

SIGNS

Μία από τις καλύτερες ταινίες μικρού μήκους!! (2009 Cannes Lions winner)
Αξίζει να τη δείτε...

Πέμπτη, 15 Απριλίου 2010

Το ταξίδι!

Τετάρτη πρωί βρέθηκα στο αεροδρόμιο. Πρώτη μου φορά συναντώ τόση αμηχανία κρυμμένη σε ανθρώπινα πρόσωπα!!
Χάζευα τους διαδρόμους και αναρωτιόμουν: Αν κάποιο αγαπημένο πρόσωπο φεύγει αλλά στη νέα πόλη είναι πολύ πιο καλά τότε γιατί δακρύζουμε;;;
Καθόμουν μόνη στο "νέο goodbye" βλέποντας τα αεροπλάνα να χάνονται το ένα μετά το άλλο!


Πόσο θα ήθελα να με έπαιρνε ένα μαζί του...
Σε ένα νησάκι μακριά... Στον Ειρηνικό!! Ένα μικρό νησί, με πολύ ήλιο και γαλάζιες παραλίες! Τίποτα άλλο! Να μην σκέφτομαι... Μόνο εσύ να γυρίζεις στο μυαλό μου!! Να σε ακούω να μου μιλάς…
Ίσως και κάπου πιο κοντά...



Πάμε ένα ταξίδι μαζί;;; Αχ, πάμε!
Σε ένα νησί ονειρεμένο, μαγικό! Κλείσε τα μάτια σου και θα το δεις κι εσύ!
Να κοιμηθούμε στην παραλία και να ξυπνήσουμε από το φως της αυγής…
Εσύ θα αποφασίσεις.

Μόνο πες μου πότε και πού!!


Κ.

Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Κρήτη...

Είχα επισκεφθεί το νησί 5 χρόνια πριν και απέκτησα όμορφες αναμνήσεις...
Ωστόσο ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο διαφορετικό θα μου φαινόταν στην τετραήμερη εκδρομή της Γ λυκείου (24-27/3/2010)!
Η παρέα, η διαφορά της εποχής η διοφορά και της δικής μου ηλικίας με έκαναν να δω τον τόπο με άλλα μάτια.

Όλοι είχαμε πολλές προσδοκίες για αυτή την εκδρομή...
Δεν μπορώ να πω ότι ήταν τελικά ακριβώς αυτό που φανταζόμασταν, αλλά σίγουρα οι αναμνήσεις που έμειναν στο νου μας είναι οι καλύτερες!

Το καλύτερο που εγώ τουλάχιστον κράτησα ήταν ότι πέρασα χρόνο με τις 2 αγαπημένες μου φίλες (η Ειρηνούλα δεν ήταν μαζί μας), δέθηκαμε με πολλά παιδιά που ούτε το φανταζόμουν και φυσικά με τους καθηγητές μας!!!

Και η αγαπημένη μου φωτογραφία...