Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Ο Κόσμος...

Δευτέρα πρωί και αποφάσισα να κλείσω κάποιες εκκρεμότητες στο κέντρο της Αθήνας – μην ξεκινήσει κι η εβδομάδα με υποχρεώσεις… Κι ενώ ροκανίζω το χρόνο πίνοντας καφέ, ξεφυλλίζοντας βιβλία και συνομιλώντας με τον πατέρα μου, είπα στον εαυτό μου: «Κατερίνα δεν παίρνει άλλη αναβολή! Σήκω και φύγε!!».
Βγαίνοντας έξω ένα ζεστό ρεύμα μου φλόγισε το πρόσωπο, κάνοντας με να συνειδητοποιήσω πόσο λάθος ήταν να αφήσω την ώρα να πάει 11… Θα μπορούσα να είχα γλυτώσει το κύμα ζέστης αν 9 παρά ήμουν στο δρόμο.
Φτάνω στο ΜΕΤΡΟ, συναντώ δυο φίλους που επέστρεφαν. «Τυχεροί!», λέω από μέσα μου…
Μπαίνοντας στο συρμό σταμάτησα να μουρμουρίζω και θεώρησα καλύτερο να ασχοληθώ με κάτι λιγότερο ψυχοφθόρο, ένα βιβλίο.
-Όταν φτάνουν τα γενέθλιά μου νιώθω την ανάγκη να επανέλθω στα παιδικά μου χρόνια. Έτσι τώρα διαβάζω ένα αγαπημένο μου παραμύθι (ίσως λίγο extreme) για μεγάλα πάντως παιδιά, την Ονείρω.-
Φτάνω Μοναστηράκι. Κατεβαίνω και ολοκληρώνω τις δουλειές μου σε ελάχιστο χρόνο, πράγμα σπάνιο!
Αφού λοιπόν το πρόγραμμα επιτρέπει λίγη ξεκούραση, σκέφτομαι ότι θα ήταν όμορφο ένα διάλειμμα στην πλατεία. Σχεδόν από θαύμα, πετυχαίνω τον πλανόδιο πωλητή με τις καρύδες – τον είχα χάσει εδώ και καιρό – και χαρούμενη κάθομαι να απολαύσω το πιο ωραίο snack, μια φρεσκοκομμένη καρύδα.
Κάθομαι στην πλατεία, ώρα 12 και κάτι. Κόσμος περνά γύρω μου, οι περισσότεροι κατευθύνονται προς την ανοιχτή αγορά. Από παντού ακούγονται αγγλικά. Γι αυτό μ’ αρέσει το Μοναστηράκι, έχει πολλούς τουρίστες! Τους θαυμάζω. Λευκά δέρματα, κόκκινα ή ξανθά μαλλιά, ψάθινα καπέλα, φωτογραφικές μηχανές και βλέμματα γεμάτα προσδοκία για τις διακοπές τους στην «εξωτική Ελλάδα»!! Πάντως πιστεύω ότι όλοι κάποια στιγμή πρέπει να τους παρατηρήσουμε προσεκτικά. Έτσι θα επανεκτιμήσουμε ό,τι υπάρχει γύρω μας και το περιφρονούμε (τρανό παράδειγμα η Ακρόπολη)!

Μία γλυκύτατη γυναίκα με πλησιάζει. Ζωγραφίζει σελιδοδείκτες και κάρτες. Τη θυμάμαι! Κάποτε, πριν 5-6 χρόνια αν δεν κάνω λάθος, είχα πάρει ένα δημιούργημά της. Έναν σελιδοδείκτη με μία μωβ-ροζ νεράιδα! Τον χρησιμοποιώ ακόμα. Εκπέμπει μια μελαγχολία που μ’ αρέσει, μου ταιριάζει… Κάνει και contrast με την γλυκύτητα των παραμυθιών μου… Νομίζω τον έχω μαζί μου!! Έρχεται κοντά. Την καλημερίζω. Βγάζω το βιβλίο και της δείχνω το …κόσμημά του! Χάρηκε νομίζω, συγκινήθηκε ίσως. Ένα δικό της κομμάτι, ένας «καμβάς» όπου έβγαλε την πιο δημιουργική πλευρά της δεν λησμονήθηκε! Μου δείχνει τα καινούρια θαύματα της. Δεν της αρνούμαι. Οι καιροί είναι δύσκολοι – το ξέρω – αλλά είναι δύσκολοι για όλους μας!! Δεν είναι ώρα να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας! Άλλωστε, ξέρεις τι κρύβεται πίσω;; Ποιες κλειστές πόρτες, ποια κοινωνική απόρριψη…;
Μαζί με το νέο μωβ σελιδοδείκτη (λάτρης του χρώματος) μου χαρίζει κι άλλον ένα! Την ευχαριστώ πολύ! Μου αφήνει ένα γλυκό χαμόγελο και φεύγει…
Δεν ξέρω γιατί αλλά έχω την αίσθηση ότι κάποια στιγμή μαζί με τα εκατομμύρια των ανθρώπων που θα περνούν από το μυαλό της θα περάσω κι εγώ. Ίσως τότε να αφήσει λίγη θετική σκέψη και ενέργεια να κυλήσει προς το μέρος μου…
Too sensitive? Maybe!
Κ.

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Αυτό το τραγούδι με συγκινεί πολύ βαθιά και μου φέρνει στο νου ήρεμα δειλινά στον τόπο που αγάπησα τόσο... Μακάρι να μπορούσα να πω: "αυτός είναι ο τόπος Μου!!!", να αισθανθώ ότι με συνδέουν ακόμη βαθύτερες μνήμες...
Η ενέργειά του, οι μυρωδιές, ο μαγνητισμός του με συντάραξαν και δεν με αφήνουν να τον ξεχάσω λεπτό!!! κι όσο κι αν λέω: "θα φύγω" όλο επιστρέφω με την ίδια λαχτάρα να δω τα χρώματα της αυγής εκεί που λες ότι γεννήθηκαν...
Η Αφροδίτη τον διάλεξε τον τόπο της, ας με πάρει λοιπόν κι εμένα μαζί της για ένα ταξίδι εκεί που ο λυρισμός πραγματώνεται στην πιο ζωντανή μορφή του!

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

“Το βασίλειο μου για… μια αγκαλιά!”

Πλησιάζουν λοιπόν τα γενέθλιά μου (την ιστορική μέρα της 29ης Μαΐου) και όσοι φίλοι μου δεν έχουν γίνει προέκταση των βιβλίων τους (αναγκαίο βλέπετε) αναρωτιούνται και με ρωτούν τι δώρο θα ήθελα φέτος που συμπληρώνω τα 18 μου χρόνια.
Πάντα αυτή η ερώτηση μου προκαλούσε αμηχανία. Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι τα αγαπημένα μου δώρα δεν ήταν αυτά που είχαν μεγάλη αγοραστική αξία – όχι πως τα περιφρονούσα, αλλά σκεφτόμουν: γιατί ένα άρωμα ή ένα κόσμημα και όχι μία φωτογραφία της παρέας μας που να γελά, ένα γράμμα με τις σκέψεις σου για μένα, μία ζωγραφιά με αφιέρωση «στην καλύτερή μου φίλη», μία αγκαλιά…
Μία αγκαλιά, ναι.
Ένα τόσο σημαντικό δώρο που λίγοι ξέρουν να το προσφέρουν ολόψυχα και ακόμη λιγότεροι να το εκτιμούν. Μία ένδειξη τρυφερότητας, στοργής, ασφάλειας, προστασίας. Η ύψιστη -για μένα- μορφή ανθρώπινης επαφής!
Έχουμε συνηθίσει όταν βλέπουμε ένα φιλικό πρόσωπο από παλιά να το αγκαλιάζουμε και να το φιλάμε σταυρωτά, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι πράγματι σημαίνει αυτό.
Όταν όμως αισθάνεσαι ειλικρινά την ανάγκη να επικοινωνήσεις με κάποιον, χωρίς λόγια -έχετε ήδη πει πολλά- τι καλύτερο να επιλέξεις;

Ορισμένες φορές που έχω ανάγκη από μια αγκαλιά, μια αγκαλιά διαφορετική, που όμως δεν μπορώ να αποκτήσω, πηγαίνω στο μοναδικό μέρος που με κάνει να νιώθω οικεία, εκεί που ο χρόνος γυρίζει πίσω, «στις κούνιες» όπως συνήθιζα να λέω. (Δυστυχώς η παιδική χαρά που μεγάλωσα θεωρήθηκε περιττό στοιχείο. Έτσι καταστράφηκε και στη θέση της υψώθηκε μία τεράστια πολυκατοικία.) Μόλις λοιπόν καθίσω στην κούνια και αρχίσουν τα πόδια και οι σκέψεις μου να εγκαταλείπουν το έδαφος, νιώθω την υπέροχη, μοναδική αιθέρια αγκαλιά να με γεμίζει, να με πλημυρίζει. Ο αέρας με τυλίγει, διαπερνά το πρόσωπό μου, μου ανακατεύει τα μαλλιά και με αφήνει να χαθώ μαζί του. Μακριά.
Ο αέρας. Ο καλός μου φίλος που με γνώρισε στα πρώτα μου χρόνια. Με την καταστροφή του τόπου συναντήσεών μας νόμιζα ότι έχασα κι εκείνον, αλλά οι σκέψεις μου διαψεύστηκαν ένα καλοκαίρι, το καλοκαίρι του 2002, όταν γυρίζοντας από τον Ποταμό στο Καψάλι άφησα το χέρι μου να κυλίσει έξω από το παράθυρο του συνοδηγού. Τότε ένιωσα εκείνον τον αέρα να μου ξανασφίγγει το χέρι, σαν μια ιδιότυπη χειραψία δύο παλιών γνωστών, υπό τη μουσική υπόκρουση μιας «μισοφαγωμένης» κασέτας των Scorpions, κάτω από το φως του μεσημεριάτικου ήλιου… Από τότε δεν με άφησε ποτέ!

Είμαι τρελή; Δεν ξέρω. Δεν νομίζω τουλάχιστον! Ίσως να με χαρακτήριζα ιδιαίτερη
Αν είχα πάντως μια ευχή -για να επανέλθω- θα ευχόμουν φέτος στα γενέθλια μου να μου δοθεί η πιο αληθινή αγκαλιά (απερίγραπτη η χαρά μου αν αυτή έλθει από το λιγότερο εκδηλωτικό άτομο που γνώρισα!)…
Ευχαριστώ
Κ.

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Σοφία

Σοφία, για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι το δεύτερό μου όνομα. Για το γεγονός αυτό κάποτε υπήρξα προβληματισμένη, τώρα όμως είμαι πολύ περήφανη (για να μην παρεξηγηθώ, προβληματιζόμουν γιατί δεν ήξερα πώς να το συνδυάσω με το Κατερίνα, ώστε να ακούγονται και τα δύο – όχι ότι το κατάφερα τώρα…)!
Θυμώνω όταν ακούω τη χαζή σκέψη: «Δύο ονόματα = δύο γιορτές = περισσότερα δώρα!
Από το περιβάλλον μου λίγοι γνωρίζουν και το όνομα αυτό και ελάχιστοι το θυμούνται της Αγίας Σοφίας (η πλειοψηφία αυτών δεν μου κάνουν δώρα, αφού είναι καθηγητές μου που βλέπουν την υπογραφή μου σε κάθε γραπτό – και με κανέναν σχεδόν δεν έχουμε τέτοια σχέση που να δικαιολογεί την εμφάνιση δώρων!!).
Δύο ονόματα λοιπόν, για να επανέλθω, σημαίνουν περισσότερο την ωρίμανση δύο διαφορετικών προσωπικοτήτων . Θεωρώ ότι όταν το όνομά σου προέρχεται από τους συγγενείς (παππούς, γιαγιά) αναπόφευκτα σου μεταδίδει και ένα τουλάχιστον στοιχείο του συνονόματου προσώπου…
Έτσι, μεγαλώνοντας χαίρομαι πολύ που βλέπω ότι έχω καταφέρει να αποκτήσω κάποια χαρακτηριστικά της υπέροχης γιαγιάς Σοφίας! Ίσως, πάλι, αυτό να το βλέπω μόνο εγώ καθώς την αγαπάω τόσο πολύ και θα ήθελα να της μοιάσω έστω και λίγο…
Γλυκιά, καλόκαρδη, ευχάριστη και αρκετά μοντέρνα για την εποχή της, η γιαγιά Σοφία έχει ριζώσει βαθιά μέσα στην καρδιά μου και με έχει επηρεάσει πολύ! Της αρέσει να φροντίζει τους άλλους όσο καλύτερα μπορεί και χαίρεται να προσφέρει στους ανθρώπους που αγαπάει. Μεγάλη της αγάπη είναι τα λουλούδια, ίσως επειδή είναι γεννημένη πρωτομαγιά. Μια αγάπη που κληροδότησε και σε εμένα [ίσως γι’ αυτό να γεννήθηκα και στο τέλος του Μάη – 29! (πολύ στη μεταφυσική το έριξα, ε;)]! Η ουσία δεν αλλάζει…
Εκείνη καταφέρνει να διατηρεί έναν υπέροχο κήπο και πολύχρωμες γλαστρούλες στο μπαλκόνι της. Εγώ πάλι -λόγω τάχιστων ρυθμών ζωής- απολαμβάνω τα λουλούδια ως επί το πλείστον σε βάζα… Πάντως θεωρώ μεγάλη χαρά να γυρίζω στο σπίτι με μία «ευωδιαστή αγκαλιά»!
Όταν έμενε κοντά στο σπίτι μας, φρόντιζε κάθε πρωτομαγιά να φτιάχνει μία μικρή σύνθεση από λουλούδια και για εμάς (για να μην την κακοκαρδίσουμε συνηθίζαμε να το ονομάζουμε ‘στεφανάκι’). Τώρα που μας χωρίζει μία θάλασσα δεν είναι πολύ εύκολο να φέρει το Μάη στο σπίτι μας, έτσι είπα να αναλάβω εγώ φέτος δράση! Τίποτα το ιδιαίτερο… Πέντε λουλουδάκια πάνω από την πόρτα, ίσα να καταλάβουμε ότι η άνοιξη είναι εδώ…



Κ.