Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Σοφία

Σοφία, για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι το δεύτερό μου όνομα. Για το γεγονός αυτό κάποτε υπήρξα προβληματισμένη, τώρα όμως είμαι πολύ περήφανη (για να μην παρεξηγηθώ, προβληματιζόμουν γιατί δεν ήξερα πώς να το συνδυάσω με το Κατερίνα, ώστε να ακούγονται και τα δύο – όχι ότι το κατάφερα τώρα…)!
Θυμώνω όταν ακούω τη χαζή σκέψη: «Δύο ονόματα = δύο γιορτές = περισσότερα δώρα!
Από το περιβάλλον μου λίγοι γνωρίζουν και το όνομα αυτό και ελάχιστοι το θυμούνται της Αγίας Σοφίας (η πλειοψηφία αυτών δεν μου κάνουν δώρα, αφού είναι καθηγητές μου που βλέπουν την υπογραφή μου σε κάθε γραπτό – και με κανέναν σχεδόν δεν έχουμε τέτοια σχέση που να δικαιολογεί την εμφάνιση δώρων!!).
Δύο ονόματα λοιπόν, για να επανέλθω, σημαίνουν περισσότερο την ωρίμανση δύο διαφορετικών προσωπικοτήτων . Θεωρώ ότι όταν το όνομά σου προέρχεται από τους συγγενείς (παππούς, γιαγιά) αναπόφευκτα σου μεταδίδει και ένα τουλάχιστον στοιχείο του συνονόματου προσώπου…
Έτσι, μεγαλώνοντας χαίρομαι πολύ που βλέπω ότι έχω καταφέρει να αποκτήσω κάποια χαρακτηριστικά της υπέροχης γιαγιάς Σοφίας! Ίσως, πάλι, αυτό να το βλέπω μόνο εγώ καθώς την αγαπάω τόσο πολύ και θα ήθελα να της μοιάσω έστω και λίγο…
Γλυκιά, καλόκαρδη, ευχάριστη και αρκετά μοντέρνα για την εποχή της, η γιαγιά Σοφία έχει ριζώσει βαθιά μέσα στην καρδιά μου και με έχει επηρεάσει πολύ! Της αρέσει να φροντίζει τους άλλους όσο καλύτερα μπορεί και χαίρεται να προσφέρει στους ανθρώπους που αγαπάει. Μεγάλη της αγάπη είναι τα λουλούδια, ίσως επειδή είναι γεννημένη πρωτομαγιά. Μια αγάπη που κληροδότησε και σε εμένα [ίσως γι’ αυτό να γεννήθηκα και στο τέλος του Μάη – 29! (πολύ στη μεταφυσική το έριξα, ε;)]! Η ουσία δεν αλλάζει…
Εκείνη καταφέρνει να διατηρεί έναν υπέροχο κήπο και πολύχρωμες γλαστρούλες στο μπαλκόνι της. Εγώ πάλι -λόγω τάχιστων ρυθμών ζωής- απολαμβάνω τα λουλούδια ως επί το πλείστον σε βάζα… Πάντως θεωρώ μεγάλη χαρά να γυρίζω στο σπίτι με μία «ευωδιαστή αγκαλιά»!
Όταν έμενε κοντά στο σπίτι μας, φρόντιζε κάθε πρωτομαγιά να φτιάχνει μία μικρή σύνθεση από λουλούδια και για εμάς (για να μην την κακοκαρδίσουμε συνηθίζαμε να το ονομάζουμε ‘στεφανάκι’). Τώρα που μας χωρίζει μία θάλασσα δεν είναι πολύ εύκολο να φέρει το Μάη στο σπίτι μας, έτσι είπα να αναλάβω εγώ φέτος δράση! Τίποτα το ιδιαίτερο… Πέντε λουλουδάκια πάνω από την πόρτα, ίσα να καταλάβουμε ότι η άνοιξη είναι εδώ…



Κ.

2 σχόλια:

  1. ΑΓΑΠΗΤΗ ΣΟΦΙΑ
    ΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΣΤΟ ΕΧΩ ΞΑΝΑΠΕΙ.
    ΟΛΕΣ ΣΟΥ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΟΛΕΣ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ωραίος ο συλλογισμός σου κατερίνα σοφία μου (: (για μας παφ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή