Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Ο Κόσμος...

Δευτέρα πρωί και αποφάσισα να κλείσω κάποιες εκκρεμότητες στο κέντρο της Αθήνας – μην ξεκινήσει κι η εβδομάδα με υποχρεώσεις… Κι ενώ ροκανίζω το χρόνο πίνοντας καφέ, ξεφυλλίζοντας βιβλία και συνομιλώντας με τον πατέρα μου, είπα στον εαυτό μου: «Κατερίνα δεν παίρνει άλλη αναβολή! Σήκω και φύγε!!».
Βγαίνοντας έξω ένα ζεστό ρεύμα μου φλόγισε το πρόσωπο, κάνοντας με να συνειδητοποιήσω πόσο λάθος ήταν να αφήσω την ώρα να πάει 11… Θα μπορούσα να είχα γλυτώσει το κύμα ζέστης αν 9 παρά ήμουν στο δρόμο.
Φτάνω στο ΜΕΤΡΟ, συναντώ δυο φίλους που επέστρεφαν. «Τυχεροί!», λέω από μέσα μου…
Μπαίνοντας στο συρμό σταμάτησα να μουρμουρίζω και θεώρησα καλύτερο να ασχοληθώ με κάτι λιγότερο ψυχοφθόρο, ένα βιβλίο.
-Όταν φτάνουν τα γενέθλιά μου νιώθω την ανάγκη να επανέλθω στα παιδικά μου χρόνια. Έτσι τώρα διαβάζω ένα αγαπημένο μου παραμύθι (ίσως λίγο extreme) για μεγάλα πάντως παιδιά, την Ονείρω.-
Φτάνω Μοναστηράκι. Κατεβαίνω και ολοκληρώνω τις δουλειές μου σε ελάχιστο χρόνο, πράγμα σπάνιο!
Αφού λοιπόν το πρόγραμμα επιτρέπει λίγη ξεκούραση, σκέφτομαι ότι θα ήταν όμορφο ένα διάλειμμα στην πλατεία. Σχεδόν από θαύμα, πετυχαίνω τον πλανόδιο πωλητή με τις καρύδες – τον είχα χάσει εδώ και καιρό – και χαρούμενη κάθομαι να απολαύσω το πιο ωραίο snack, μια φρεσκοκομμένη καρύδα.
Κάθομαι στην πλατεία, ώρα 12 και κάτι. Κόσμος περνά γύρω μου, οι περισσότεροι κατευθύνονται προς την ανοιχτή αγορά. Από παντού ακούγονται αγγλικά. Γι αυτό μ’ αρέσει το Μοναστηράκι, έχει πολλούς τουρίστες! Τους θαυμάζω. Λευκά δέρματα, κόκκινα ή ξανθά μαλλιά, ψάθινα καπέλα, φωτογραφικές μηχανές και βλέμματα γεμάτα προσδοκία για τις διακοπές τους στην «εξωτική Ελλάδα»!! Πάντως πιστεύω ότι όλοι κάποια στιγμή πρέπει να τους παρατηρήσουμε προσεκτικά. Έτσι θα επανεκτιμήσουμε ό,τι υπάρχει γύρω μας και το περιφρονούμε (τρανό παράδειγμα η Ακρόπολη)!

Μία γλυκύτατη γυναίκα με πλησιάζει. Ζωγραφίζει σελιδοδείκτες και κάρτες. Τη θυμάμαι! Κάποτε, πριν 5-6 χρόνια αν δεν κάνω λάθος, είχα πάρει ένα δημιούργημά της. Έναν σελιδοδείκτη με μία μωβ-ροζ νεράιδα! Τον χρησιμοποιώ ακόμα. Εκπέμπει μια μελαγχολία που μ’ αρέσει, μου ταιριάζει… Κάνει και contrast με την γλυκύτητα των παραμυθιών μου… Νομίζω τον έχω μαζί μου!! Έρχεται κοντά. Την καλημερίζω. Βγάζω το βιβλίο και της δείχνω το …κόσμημά του! Χάρηκε νομίζω, συγκινήθηκε ίσως. Ένα δικό της κομμάτι, ένας «καμβάς» όπου έβγαλε την πιο δημιουργική πλευρά της δεν λησμονήθηκε! Μου δείχνει τα καινούρια θαύματα της. Δεν της αρνούμαι. Οι καιροί είναι δύσκολοι – το ξέρω – αλλά είναι δύσκολοι για όλους μας!! Δεν είναι ώρα να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας! Άλλωστε, ξέρεις τι κρύβεται πίσω;; Ποιες κλειστές πόρτες, ποια κοινωνική απόρριψη…;
Μαζί με το νέο μωβ σελιδοδείκτη (λάτρης του χρώματος) μου χαρίζει κι άλλον ένα! Την ευχαριστώ πολύ! Μου αφήνει ένα γλυκό χαμόγελο και φεύγει…
Δεν ξέρω γιατί αλλά έχω την αίσθηση ότι κάποια στιγμή μαζί με τα εκατομμύρια των ανθρώπων που θα περνούν από το μυαλό της θα περάσω κι εγώ. Ίσως τότε να αφήσει λίγη θετική σκέψη και ενέργεια να κυλήσει προς το μέρος μου…
Too sensitive? Maybe!
Κ.

1 σχόλιο: