Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010

Παρασκευή 4/6

Κάθεται στο παγκάκι σκεφτική. Παρατηρεί τους περαστικούς που περπατούν βιαστικά, τα πουλιά που στριφογυρίζουν ανέμελα, τα φύλλα των δέντρων που θροΐζουν απαλά. Το καθετί έχει βρει το ρόλο του. Εκείνη τι πρέπει να κάνει;;
«Να προχωρήσεις, να κοιτάξεις μπροστά!», έρχονται στο μυαλό της τα λόγια της Νάντιας. «Ένας κύκλος έκλεισε, ήρθε το τέλος μια εποχής! Παράτα τα λοιπόν όλα πίσω. Θα μπουν άλλα πράγματα στη ζωή μας…» και το βλέμμα της χανόταν. Οραματιζόταν, λες, κάτι από όλα αυτά!
Κι όμως δεν μπορούσε να το κάνει. Όσες φορές κι αν προσπάθησε, κάτι συνέβη που τον επανέφερε στο μυαλό της: το άρωμά του μέσα στο πλήθος, τα τραγούδια που της είχε δώσει να ακούσει, ένα όνειρο με εκείνον πρωταγωνιστή. (Ήταν η δεύτερη φορά που ερχόταν στον ύπνο της, μετά από τρεις μήνες.) Αυτή τη φορά ήταν τόσο ωραίος… Στεκόταν μπροστά της αγέρωχος με ένα αμυδρό χαμόγελο που μόνο εκείνη μπορούσε να δει. Φορούσε ένα άσπρο πουκάμισο που του πήγαινε, σαν την τελευταία φορά που συναντηθήκαν. Τα υγρά του μάτια της έβγαζαν μια παράξενη ζεστασιά.
Στην αρχή τη χαιρέτησε σφίγγοντας της το χέρι, μετά την αγκάλιασε. Μόνο που δεν άκουσε τη φωνή του! Και της είχε λείψει τόσο…
«ΤΕΡΜΑ οι σκέψεις!» Έβγαλε από την τσάντα της ένα βιβλίο που είχε αφήσει στη μέση, δίπλωσε τα πόδια της πάνω στο παγκάκι και το άνοιξε στη σελίδα με το σελιδοδείκτη. «Αχ, πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσω να τους χρησιμοποιώ…», είπε χαμογελώντας καθώς η φωτογραφία του σελιδοδείκτη ήταν η πιο χαρακτηριστική εικόνα του τόπου της. (πέρυσι τον είχε πάρει, για να μην της λείπει το μέρος της!) Έμεινε να κοιτάζει το λιμάνι, το βράχο, το φάρο, τον πίσω γιαλό και το Κάστρο – τον όμορφο ιππότη της με τα «πύρινα μαλλιά μέσα στη νύχτα»! Έκλεισε τα μάτια της και γέμισε το μυαλό της εικόνες και μυρωδιές ρίγανης και σεμπρεβίβας, ευκάλυπτου, πεύκου και κυπαρισσιού.
Δεν ήξερε αν έπρεπε φέτος να πάει. Τώρα πια το νησί θα είχε για εκείνη μια άλλη αξία. Ήθελε χρόνο, χρόνο να γυρίσει κάθε μέρος, κάθε σοκάκι, να τα κοιτάξει προσεκτικά, να τα νιώσει βαθιά μέσα της. Χρόνο που δεν θα είχε…
Έκλεισε το βιβλίο και το έσφιξε στην αγκαλιά της. «Ίσως και να είναι καλύτερα έτσι.» Να μείνει εδώ και να μπορέσει πλέον να ξεκαθαρίσει τι πρέπει να σκέφτεται, να νιώθει, να ονειρεύεται…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου