Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

...and nothing else matters

Εκείνη κάθισε απέναντί του. Τα σκαλοπάτια ήταν κρύα κι αμέσως ανατρίχιασε. Εκείνος το κατάλαβε.
Από τη μια ήθελε να της προτείνει να πάνε κάπου αλλού, από την άλλη δεν ήθελε να χαλάσει τη στιγμή… Είχε ακούσει ότι όταν δεν πεις ή δεν κάνεις αυτό που θες τη στιγμή που πρέπει, η στιγμή θα σε προσπεράσει! Και αυτή τη φορά είχε έρθει αποφασισμένος να της πει τα πάντα.
Την κοίταξε βαθιά στα μάτια. Απόψε, ντυμένη στα μαύρα, μακιγιαρισμένη στην εντέλεια και πάνω στις ψηλές τις γόβες ήταν πολύ όμορφη. Φαινόταν γυναίκα.
Άπλωσε το χέρι του και έβαλε την «ατίθαση» τούφα των μαλλιών της πίσω από το αυτί. Του χαμογέλασε. Αυτό το χαμόγελο… Τόσο ζεστό, τόσο τρυφερό, σε παρακινούσε να της εξιστορήσεις όλη σου τη ζωή… Η δροσιά από τα μάγουλά της να της αφηγηθείς ένα σωρό παράξενες ιστορίες…
Είπε να ξεκινήσει. Πώς όμως; Πρωτότυπα, κομψά, προσεγμένα. «Ξέρεις ότι δεν μου είναι εύκολο να σου μιλάω, αλλά νιώθω πολύ εγωιστής να κρατώ αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα μόνο για μένα. Κάποτε μου είπες ότι δεν σου αρέσει το χρώμα των ματιών σου γιατί είναι πολύ συνηθισμένο… Για μένα όμως δεν υπάρχουν άλλα καστανά μάτια που να με κοιτούν τόσο τρυφερά, θαρρείς και μ’ αγκαλιάζουν. Σημασία δεν έχει το χρώμα μα το βλέμμα! Κι αυτό το βλέμμα με ακολουθεί στα πιο τρελά όνειρά μου. Σε αυτά που πρωτοείδα με τα μάτια ορθάνοιχτα σαν σε ένιωσα δίπλα μου. Τότε ερωτεύτηκα τα μάτια σου.
Όταν γνωριστήκαμε μου χαμογέλασες. Φώτισε το πρόσωπό σου και φάνηκες ξάφνου εξωπραγματική! Την άλλη νύχτα, όταν σε είχα γυρίσει σπίτι με αποχαιρέτησες με ένα φιλί στο μάγουλο. Τότε ερωτεύτηκα τα χείλη σου.»
Τα χέρια του ίδρωσαν και για λίγο κόμπιασε. «Θυμάσαι στην εκδρομή; Είχα αποκοιμηθεί στο κάθισμα του πούλμαν και οι άλλοι με πείραζαν. Εσύ ήρθες, κάθισες δίπλα μου και με αγκάλιασες. Κι εγώ ξύπνησα προστατευμένος φωλιάζοντας μέσα στα χέρια σου. Τότε ερωτεύτηκα την αγκαλιά σου.
Το επόμενο βράδυ στην παραλία σε άκουσα να τραγουδάς τις μελωδίες της κιθάρας του Γρηγόρη. Με γαλήνεψες, με ταξίδεψες και αργότερα, στο δωμάτιό μου, με νανούρισες και με μετέφερες σε τόπους εξωτικούς. Τότε ερωτεύτηκα τη φωνή σου.»
Άφησε το σώμα του να κυλήσει δίπλα της. «Μα πριν σε γνωρίσω σε είχα δει στα όνειρά μου, είχα σχηματίσει τη μορφή σου με τη φαντασία μου και έπειτα ένιωσα ένα ρίγος μπροστά στη θωριά σου. Τότε ερωτεύτηκα ε σ έ ν α.
Εκείνη δεν είχε μιλήσει καθόλου. Είχε καρφώσει τα μάτια της πάνω του και τον άκουγε με προσοχή. «Κι αν είναι ψέμα;», σκέφτηκε. «Ας είναι… Είναι τόσο μοναδικό για να του αντισταθείς…»!
Κ.

1 σχόλιο:

  1. τι υπεροχο!! Πραγματικα δεν εχω λογια...
    Αφεσου στην μαγεια της στιγμης και μετα μην σε νοιαζει! "όταν δεν πεις ή δεν κάνεις αυτό που θες τη στιγμή που πρέπει, η στιγμή θα σε προσπεράσει!" Τελεια το εθεσες!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή