Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Απόσταση…

Με την αφορμή της επερχόμενης αναχώρησης της καλύτερης μου φίλης για τη Θεσσαλονίκη, άρχισα να σκέφτομαι το θέμα της απόστασης και πόσο μας επηρεάζει…
Εντάξει, ξέρω πως είμαι υπερβολική και πως στην πόλη αυτή θα ανοιχθούν πολλές «πόρτες» για εκείνη και θα διευρυνθούν κατά πολύ οι ορίζοντές της. Αλλά είμαστε τόσο καλά αυτό τον καιρό…
Η σχέση μας έχει δοκιμαστεί ουκ ολίγες φορές και όχι μόνο δεν σταματήσαμε να μιλάμε αλλά ήρθαμε και πιο κοντά…
Αναρωτιέμαι αν θα καταφέρουμε να κρατήσουμε την υπόσχεσή μας: «θα έρχομαι!!» και ήδη αισθάνομαι τα μάτια μου υγρά…

Υπερβολές!! Το ξέρω… Μα θα μου λείψει!! Θα γίνεται κάτι σημαντικό και θα θέλω να πάρω το τρένο και να πάω να της το πω. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα με συγκρατήσει η απόσταση.

Από την άλλη, ίσως "δεθούμε" περισσότερο… Η τεχνολογία έχει εξελιχθεί τόσο πολύ που μέσω του διαδικτύου δεν θα αισθανόμαστε τόσο αισθητά την απουσία. Ίσως το γεγονός ότι δεν θα γνωρίζει άτομα από την πόλη αυτή να στρέψουν μεγαλύτερο μέρος της προσοχής της προς τα οικεία πρόσωπα.

Δεν θέλω να της φορτώσω άλλο ένα βάρος κι έτσι θα μου συγχωρήσετε το ξέσπασμα αυτό!
Εξάλλου έχουμε μοιραστεί τόσα…

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Βράδιασε…

Τον τελευταίο καιρό είναι πολύ κυκλοθυμική. Από τη μία πετάει γιατί βλέπει έμπρακτα ότι δεν προσπαθεί να την ξεχάσει, από την άλλη της λείπει η άμεση επικοινωνία (Μα υπήρξε ποτέ τέτοια επικοινωνία ανάμεσά τους; - Ε, δεν ήταν ό λ α της φαντασίας της…).

Βγαίνει στο μπαλκόνι. Έχει ζέστη…
Παίρνει στα χέρια της ένα CD. Πορτοκάλογλου – Ζιώγαλας – Φάμελος Live. Τα live τη μελαγχολούν: ακούει το κοινό να περνά καλά και λυπάται που δεν ήταν εκεί!
Με αυτόν το δίσκο όμως θα έκανε μια εξαίρεση…

Καθώς ακούγεται η βαθειά φωνή του Πορτοκάλογλου ένα ποτήρι γεμίζει ουίσκι.
Κάθεται και ακουμπά τα πόδια στα κάγκελα.
Όσα έχω ζήσει, όσα έχω νιώσει τώρα φωτίζονται ξανά…
Κομμάτι 4. Μια ‘παραπονεμένη’ κιθάρα την κάνει να κλείσει τα μάτια.
Τον βλέπει απέναντι της. Την κοιτάει.
Δεν ξέρω αν θα ‘μαστε μαζί για πάντα. Τι πάει να πει παντοτινά…
Τα γόνατα της λυγίζουν.
Μα νομίζω πως μαζί σου υπάρχει μια ελπίδα τα αδύνατα να γίνουν δυνατά.
«Αχ και να ήσουν εδώ! Να σου το αφιερώσω…»

Θα ‘μαι πάντα εδώ.
Χίλιες φορές ο Πορτοκάλογλου παρά η Τσαλιγοπούλου!!
Δεν μας συγχωρώ. Από φόβο χάσαμε.
Προχώρησε το CD στο επόμενο κομμάτι. «Μην ανοίγεις πληγές…»

Κλείνω κι έρχομαι.
Too good to be true..! «Σταμάτα να σχολιάζεις βρε βλάκα! Γιατί το ακούς τότε;;» Αφήνεται να παρασυρθεί από τη μουσική.
Κι αν είναι αργά, δεν είναι αργά για θαύματα…
Ωραίοι ήχοι, στίχοι με νόημα. Δυστυχώς δεν βρίσκονται πια εύκολα. (Και φαντάσου πως την κατακρίνουν οι φίλοι της για τις ‘παλιομοδίτικες’ μουσικές της επιλογές…)

Με τη μουσική του Χαρταετού ταξιδεύει μακριά. Σε ηλιοβασιλέματα που παραμέλησε, σε λουλούδια που έκαναν τα πάντα για να την ξελογιάσουν μα δεν τα κατάφεραν…
Μη μ’ αφήσεις να γυρίσω εκεί. Στον εαυτό μου, στη σιωπή...
Αποκοιμήθηκε.

Πες μου αν φοβήθηκες τόσο που ανοίχτηκα. Κι αν είναι ο λόγος αυτός που τώρα σε χάνω πόσο λυπήθηκα...
Ένα αεράκι την ξυπνά φέρνοντας στο κορμί της μια γλυκιά ανατριχίλα… Σηκώνεται να ανανεώσει το ποτό της και συνεχίζει με το δεύτερο μέρος του προγράμματος.

Πόσο μ’ αρέσει αυτό το γέλιο, πόσο όμορφη γίνεσαι. Αυτή τη στιγμή κάν’ τη δική σου. Μην υποκρίνεσαι.
Δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί πώς να ‘ναι εκείνος όταν ξεσπά στο άκουσμα μια μουσικής που απολαμβάνει… Και τι δεν θα ‘δινε να παρακολουθούσαν ένα τέτοιο πρόγραμμα μαζί!
Μια απάντηση έρχεται από το ηχείο: Πες το κι έγινε…
Χαμογελά. «Α, δεν το νομίζω!!»

Κλείσε τα μάτια. Γίνε κομμάτια...
Ένα από τα πολύ αγαπημένα της τραγούδια και σε πολύ ωραία εκτέλεση!
Δεν αντέχει να ακούσει την τελευταία προσταγή «τη νύχτα χάρισε μου» και σηκώνεται να κλείσει τη μουσική.
Ξαπλώνει στο κρεβάτι. Δεν κουράστηκε. (Ποτέ δεν θα κουραστεί.) Μα έχει ανάγκη να σταματήσει να σκέφτεται. Κλείνει τα μάτια.

Μάταια! Τα όνειρα είναι βασανιστικά πολύ ζωντανά!!!

Κ.

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Παρασκευή, 30-7

Κρύωσα. Βγαίνω από το νερό. Κάθομαι στην παραλία και κοιτάζω την απέναντι στεριά. Πάντα χαλάρωνα έτσι.

Βαρέθηκα. Σηκώνομαι, βάζω ένα φόρεμα και αρχίζω να περπατώ. Βαδίζω δίπλα στη θάλασσα, εκεί που σκάει το κύμα. Κοιτάζω το νερό που απλώνεται ρυθμικά πάνω στην άμμο. Η ίδια αέναη κίνηση. Χρόνια, αιώνες. Τι σχέση πρέπει να έχει αναπτυχθεί ανάμεσά τους, πόσο δυνατή…

Θα γυρίσω. Προχωρώ στα ίδια βήματα. Τα χνάρια μου σβήνονται σταδιακά. Σκέφτομαι πόσο εφήμερη είναι η παρουσία μας σε αυτή την παραλία, σε αυτό τον κόσμο. Πόσα μοναχικά πλάσματα αφέθηκαν να τους χαϊδεύει το κύμα απαλά τα πόδια, πόσοι ερωτευμένοι παιχνίδισαν στην ακροθαλασσιά.

Βλέπω μια καρδιά που σχεδίασε ένα μικρό κορίτσι πάνω στην άμμο. Δίπλα στην καρδιά ένα Α. Αλέξανδρος, Αντώνης, Ανέστης… Μια αγάπη, μάλλον ανεκπλήρωτη. Το ξέρω αυτό το συναίσθημα! Κι εγώ συνήθιζα να ζωγραφίζω καρδίες στην άμμο. Και πάντα μέσα τους ένα Α. Άγνωστος. Ο άγνωστος έρωτας που ποτέ δεν άγγιξε βαθιά το μυαλό και την καρδιά μου.

Ποτέ …ως τώρα