Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Παρασκευή, 30-7

Κρύωσα. Βγαίνω από το νερό. Κάθομαι στην παραλία και κοιτάζω την απέναντι στεριά. Πάντα χαλάρωνα έτσι.

Βαρέθηκα. Σηκώνομαι, βάζω ένα φόρεμα και αρχίζω να περπατώ. Βαδίζω δίπλα στη θάλασσα, εκεί που σκάει το κύμα. Κοιτάζω το νερό που απλώνεται ρυθμικά πάνω στην άμμο. Η ίδια αέναη κίνηση. Χρόνια, αιώνες. Τι σχέση πρέπει να έχει αναπτυχθεί ανάμεσά τους, πόσο δυνατή…

Θα γυρίσω. Προχωρώ στα ίδια βήματα. Τα χνάρια μου σβήνονται σταδιακά. Σκέφτομαι πόσο εφήμερη είναι η παρουσία μας σε αυτή την παραλία, σε αυτό τον κόσμο. Πόσα μοναχικά πλάσματα αφέθηκαν να τους χαϊδεύει το κύμα απαλά τα πόδια, πόσοι ερωτευμένοι παιχνίδισαν στην ακροθαλασσιά.

Βλέπω μια καρδιά που σχεδίασε ένα μικρό κορίτσι πάνω στην άμμο. Δίπλα στην καρδιά ένα Α. Αλέξανδρος, Αντώνης, Ανέστης… Μια αγάπη, μάλλον ανεκπλήρωτη. Το ξέρω αυτό το συναίσθημα! Κι εγώ συνήθιζα να ζωγραφίζω καρδίες στην άμμο. Και πάντα μέσα τους ένα Α. Άγνωστος. Ο άγνωστος έρωτας που ποτέ δεν άγγιξε βαθιά το μυαλό και την καρδιά μου.

Ποτέ …ως τώρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου