Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Έρωτας: συναίσθημα γένους αρσενικού, ισχυρό, επιθετικό. Προσβάλλει κάθε αδύναμο και άτρωτο οργανισμό και τον εκμηδενίζει. Καταργεί κάθε εγωισμό.
Στην αρχαία εποχή ήταν θεοποιημένος, όπως καθετί παράξενο και απειλητικό!
Στην εποχή μας απαξιωμένος. Ίσως γι’ αυτό και δυσεύρετος… Μα όταν σε βρει, σου επιτίθεται με λύσσα! Κι εσύ είσαι πλέον υπεύθυνος να επιλέξεις αν θα τον αφήσεις να σε διαπεράσει ή αν θα αμυνθείς!
Εγώ επέλεξα το πρώτο. Όχι επειδή τον φοβήθηκα, μα επειδή τον αποζητούσα!
Και ήρθε σαν θύελλα και συντάραξε την ύπαρξη μου κι εγώ τον εμπιστεύτηκα. (Εκεί να δεις θα λάθεψα… Όταν έκλεισα τα μάτια και του είπα: «Οδήγησέ με εσύ!».)

Μα όσες φορές κι αν φύγεις εγώ με χαρά θα σε περιμένω εκεί που με άφησες, όσες φορές κι αν με γελάσεις εγώ με την ίδια χαρά θα ξαναπέσω στην παγίδα σου, όσες φορές κι αν με λαβώσεις με την ίδια χαρά θα προσμένω το δόρυ σου…

Yours,
Κ.

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Παρασκευή, 13-8

ΘΕΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ. Κι είναι παντού.
Εγώ τον κοίταξα κατάματα και τον είδα να μου χαμογελάει ένα απόβραδο, Παρασκευή 13/8.
Ήταν εκεί, στον απέραντο ουρανό σε μωβ αποχρώσεις, δίπλα στη Σελήνη και την ολοφώτιστη Αφροδίτη.
Εγώ μέσα στο αυτοκίνητο, ακούγοντας γλυκά τραγούδια με νόημα και με το χέρι μου έξω από το παράθυρο. Στο τιμόνι το άτομο στο οποίο θα εμπιστευόμουν ολόκληρη τη ζωή μου, η μητέρα μου.
Κι ο δρόμος: μεγάλος, ελεύθερος, ατέλειωτος.
Ενώ πολλές μέρες τώρα ανησυχώ πως κάτι δεν πάει καλά, εκείνη τη στιγμή ένιωθα γαλήνια κι ευχόμουν να κρατήσει για πάντα!
Και κράτησε..!

Την κράτησα. Σε ένα ποτήρι ελαφρώς νερομένο ούζο, σε ένα λευκό βαρκάκι με το όνομα «Κωστής», ‘φυλακισμένη’ σε ένα γλυκό αεράκι που με συνόδευε μέχρι το σπίτι, σε ένα όνειρο, στο μυαλό μου, στην καρδιά…

Ποιος είπε πως οι στιγμές «πεθαίνουν»;;

Κ.

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Νέο ξεκίνημα! (πάλι)

Τέρμα τα ψέματα. Από 13 Σεπτέμβρη αρχίζουν οι εγγραφές για τα πανεπιστήμια. Πρωτάκι φέτος… Πρωτάκι για τέταρτη φορά!!
Την πρώτη φορά το παίρνεις λίγο αψήφιστα. Αφήνεσαι να σε τραβά ανάλαφρα το μεγάλο χέρι που έχει κλείσει μέσα του το δικό σου και ελπίζεις η δασκάλα να είναι καλή…!
Τη δεύτερη φορά (μετά από έξι χρόνια καλοπέραση) σου πρωτολένε πως τα πράγματα δυσκολεύουν. Ανησυχείς. Από Κατερίνα γίνεσαι Κατσικοπούλου και ο ένας δάσκαλος πολλαπλασιάζεται τουλάχιστον επί δέκα!
Για μένα ευτυχώς το σοκ αυτό δεν ήταν τόσο ισχυρό, δεδομένου ότι ο πατέρας μου είναι μουσικός στο γειτονικό γυμνάσιο κι έτσι αυτό το σχολείο ήταν για μένα το …γήπεδό μου! Κι όταν όλοι στην οικογένεια σε προετοιμάζουν πριν καλά καλά πας δημοτικό για τη στιγμή που θα πας στο σχολείο του μπαμπά, λογικό είναι αυτή η εικόνα να αποτελεί για σένα όνειρο ζωής!! Το μόνο που δεν σκέφτεσαι τότε είναι: «Και μετά;;».
Μετά ξεπέφτεις σε ένα αποδιοργανωμένο λύκειο, με αγενέστατους μαθητές (τους ίδιους που έβλεπες στο γυμνάσιο, αλλά μεταλλαγμένους) που βρίζουν, καπνίζουν και οδηγούν (τρόπος του λέγειν) μηχανάκια. Αρχίζουν οι κοπάνες, οι μεγάλοι έρωτες και στο τέλος οι Εξετάσεις, το τέρας των πανελλαδικών που καλείσαι να αντιμετωπίσεις..! Και μέσα σ’ όλα αυτά μια Κατερίνα που αρνείται να μεγαλώσει και γράφει ακόμα ετικέτες με πεταλούδες για τα βιβλία της…
Και τώρα;
Ξανά πρωτάκι! Με μεγαλύτερες ανησυχίες, γιατί τώρα πια δεν είσαι ούτε η Κατσικοπούλου, αλλά η καστανή κοπέλα πάνω δεξιά.
12 χρόνια σχολείο και ήσουν «εγκλωβισμένη» σε μια ρουτίνα που σου προσέφερε ασφάλεια. Κάθε μέρα οι ίδιες κινήσεις με ακρίβεια λεπτού: Σχολείο – Σπίτι – λίγη ξεκούραση – διάβασμα. 12 χρόνια προσπαθείς να απαλλαχθείς από ένα οικείο βάρος που τώρα το νιώθεις απαραίτητο!
Και ξαφνικά το τείχος που σε φυλάκιζε καταρρέει, μα τι κρύβεται πίσω του;;
Κ.