Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Παρασκευή, 13-8

ΘΕΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ. Κι είναι παντού.
Εγώ τον κοίταξα κατάματα και τον είδα να μου χαμογελάει ένα απόβραδο, Παρασκευή 13/8.
Ήταν εκεί, στον απέραντο ουρανό σε μωβ αποχρώσεις, δίπλα στη Σελήνη και την ολοφώτιστη Αφροδίτη.
Εγώ μέσα στο αυτοκίνητο, ακούγοντας γλυκά τραγούδια με νόημα και με το χέρι μου έξω από το παράθυρο. Στο τιμόνι το άτομο στο οποίο θα εμπιστευόμουν ολόκληρη τη ζωή μου, η μητέρα μου.
Κι ο δρόμος: μεγάλος, ελεύθερος, ατέλειωτος.
Ενώ πολλές μέρες τώρα ανησυχώ πως κάτι δεν πάει καλά, εκείνη τη στιγμή ένιωθα γαλήνια κι ευχόμουν να κρατήσει για πάντα!
Και κράτησε..!

Την κράτησα. Σε ένα ποτήρι ελαφρώς νερομένο ούζο, σε ένα λευκό βαρκάκι με το όνομα «Κωστής», ‘φυλακισμένη’ σε ένα γλυκό αεράκι που με συνόδευε μέχρι το σπίτι, σε ένα όνειρο, στο μυαλό μου, στην καρδιά…

Ποιος είπε πως οι στιγμές «πεθαίνουν»;;

Κ.

1 σχόλιο:

  1. οι στιγμες δεν πεθαινουν!! Αρκει να τις εχεις μες στην καρδια σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή