Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Ένα ποτήρι γεμίζει, το ραδιόφωνο παραμιλά χαμηλόφωνα και το νυχτερινό ταξίδι ξεκινά... Πόσο ωραία φαίνονται τώρα όλα τα τραγούδια… Κοίτα πόσο κοντά είναι τελικά το φεγγάρι… Μα τι στο λέω; Εσύ το φυλάκισες στα μάτια σου και το αποκαλύπτεις σε κάθε σου βλέμμα!
Μην παραξενεύεσαι που κλαίω! Δεν είναι δάκρυα λύπης. Εσύ με λες «αθεράπευτα ρομαντική» κι εγώ το χαίρομαι…

Σαν τριαντάφυλλο στο στόμα

Είναι βράδια που νιώθω γεμάτη. Δεν μπορώ να το εξηγήσω… Μου φτάνει που ανασαίνω βαθιά!
Και κοιτώ τον ουρανό και θέλω να τον αγκαλιάσω! Και κάπου εκεί να βρω κι εσένα.
Κάνε μια ευχή, ένα αστέρι πέφτει!

2 σχόλια: