Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

René Aubry-Plaisirs D'Amour

Είναι φορές που η νύχτα δεν είναι μεγάλος σύμμαχος...
Να περιμένω να έρθεις με το φως της μέρας...;

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Wild Rose

Ένα τριαντάφυλλο
Κάθε πέταλο διαφορετικό αλλά το αποτέλεσμα τόσο αρμονικό. Μοναδικό.
Ένας κύκλος, μια ομάδα
Κάθε άτομο μοναδικό. Τα κοινά λίγα, μα τα χαμόγελα πολλά. Καλή διάθεση, οι πρώτες κουβέντες, η συμπάθεια, στη συνέχεια δοκιμές, μετά οι εξομολογήσεις που κρατούν από το χέρι την εμπιστοσύνη και στο τέλος μια αγκαλιά. Μεγάλη. Που μας χωράει όλους. Και συγκίνηση και χαρά.
Τι κι αν υπήρξαν συγκρούσεις…;
Το τριαντάφυλλο αν δεν είχε αγκάθια δεν θα ήταν τόσο ιδιαίτερο. Κι αυτά τα αγκάθια αφαιρέθηκαν με τόση δεξιοτεχνία…!

Και τώρα αναμνήσεις, όμορφες αναμνήσεις, πολύχρωμες και χαμογελαστές.
Στα χέρια ένα λευκό χαρτί με μπλε και πράσινα γράμματα και τα μάτια υγρά.
Αισθάνομαι τόσο τυχερή και σας το οφείλω, υπέροχά μου πλάσματα!!

Πώς γίνεται να αγαπήσεις κάποιον μέσα σε λίγες μέρες…;
Γίνεται. Έγινε!

Αφιερωμένο στη Λίτσα, τον Γιώργο, τη Δήμητρα, την Ειρήνη, τη Δέσποινα, τον George, τη Μαρίνα, τη (μικρότερη) Δέσποινα, την Παναγιώτα, τον Μάνο, την Πωλίνα, τον Ξενοφώντα, τη Μαρία με ένα μεγάλο φιλί. Μεγάλο. Που να τους χωράει όλους!!

K.

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Το καλοκαίρι απέδρασε…

Ανέπτυξα μια θεωρεία αυτές τις μέρες για να εξηγήσω αυτό το πείσμα που είχα να μην θέλω να βγάλω από το πόδι μου ένα βραχιόλι – αξεσουάρ καλοκαιρινό – παρόλο που το μόνο που μου προσέφερε ήταν δυσκολία στο περπάτημα με κλειστά παπούτσια!!
Σκέφτηκα λοιπόν ότι οι μέρες επαναλαμβάνονται μόνο όταν δεν τις κρατάς «φυλακισμένες» στο μυαλό σου με μια ανάμνηση! (Ίσως, ακόμη, με την επανάληψή τους να σου δίνουν μια δεύτερη ευκαιρία να τις γεμίσεις με κάτι όμορφο…) Όσες περισσότερες μέρες «κουβαλάς» μέσα σου τόσο λιγότερες πιθανότητες έχεις αυτές να ξανάρθουν.
Έτσι κι εγώ αποφάσισα να φυλακίσω τις μέρες αυτού του καλοκαιριού, όχι γιατί θέλω να μείνουν αξέχαστες, αλλά από φόβο μην γυρίσουν! Ως υπενθύμιση της ανάγκης μου αυτής άφησα στο πόδι μου ασημένιο φρουρό το μικρό μου κόσμημα…
Όμως μια μέρα το βραχιόλι έσπασε και οι μέρες πέταξαν ελεύθερες ένα γύρω! Μάλλον ο φρουρός λύγισε στις παρακλήσεις και τα παράπονά τους. Δεν τις αιχμαλώτισα με ένα χαμόγελο, όπως τις περισσότερες που έκλεισα στην καρδιά μου, αλλά με θυμό! Θυμό για ένα καλοκαίρι που μου πήρε τόσα πολλά κι εγώ το μόνο που κατάφερα ήταν να το «ακρωτηριάσω»…

Δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ: Τυχαία έσπασε αυτή η αλυσίδα ή ένα αόρατο χέρι προσπάθησε να απελευθερώσει τελικά εμένα…;

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

γέλα λίγο αν μ' αγαπάς

...ανθίζουνε τ' αστέρια, όνειρό μου, όταν περνάς...

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

23/8

Κάθομαι στο μπαλκόνι μου και περιμένω κάτι νέο να συμβεί. Τα παιδιά στη διπλανή πολυκατοικία παίζουν στην αυλή. Στα αυτιά μου έρχεται ένας ήχος από μικρά αυτοκίνητα που συγκρούονται και σε δευτερόλεπτα το παράπονο της μικρής: «Μπαμπά, με τράκαρε!».
Η απάντηση άμεση και αποστομωτική, σταματά στη στιγμή τη διένεξη: «Αφού σε τράκαρε, θα σε πληρώσει»!!

Αυτόν τον Οκτώβρη όμως ένα παραπάνω έδρανο στη Φιλοσοφική σχολή θα μείνει αδειανό μόνο και μόνο επειδή κάποιος …τράκαρε και πλήρωσε!

Πλήρωσε;

Απαντήστε μου λοιπόν εσείς, οι των πάντων τιμητές, πόσο κοστολογείτε ένα χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά, μια κεφάτη “καλημέρα”, ένα πείραγμα, ένα ενθαρρυντικό σκούντημα στην πλάτη;
Τώρα προσθέστε τα, γιατί εκείνη τα είχε όλα και πολλαπλασιάστε τα επί το άπειρο, γιατί τα χάριζε απλόχερα!!

Δύσκολα είναι αυτά τα μαθηματικά…

Προφανώς αυτός ο πατέρας δεν είχε τίποτα από όλα αυτά στο μυαλό του, όμως συνέχισε να σταθεροποιεί τα θεμέλια μιας κοινωνίας που το μόνο που ξέρει να κάνει καλά είναι να αφαιρεί ανθρωπιά και να προσθέτει κοστολόγια.

Μα όλα τα παραπάνω είναι ανεκτίμητα, όπως και η θέση της στην καρδιά μας!!

Αντίο

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

.

Μέρες αδράνειας, μέρες κενές, μέρες χωρίς συναισθήματα!
Δεν πίστευα ότι μπορεί να είναι τόσο πολλές...

Η Πραγματικότητα και ο Χρόνος σε αναγκάζουν να δραστηριοποιηθείς.
Δεν θέλεις! Αλλά δεν μπορείς και να αρνηθείς!!

Μοναδικό φως, η αγάπη των γύρω σου και η απόδειξη πως κάποιοι σε σκέφτονται!!

Πολύ δύσκολο αυτό το καλοκαίρι!!
Η Απώλεια, με όλες της τις μορφές, από την πιο σκληρή στην πιο ...παροδική, μας επισκέπτεται πολύ συχνά. Δεν είναι όμως καλή φίλη! Πάντα έρχεται να αντικαταστήσει ένα πρόσωπο, πάντα αγαπημένο!!

Καλό ταξίδι λοιπόν σε αυτούς που ζωντανεύει μόνο η σκέψη και ...καλή επιστροφή σε αυτούς που ευχόμαστε να συναντήσουμε σύντομα!

Κ.

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

.

Μου έλειψες!
Μου έλειψε η επικοινωνία, η σκέψη, η φιγούρα σου…
Χτες βράδυ το κατάλαβα!
Ήρθες στον ύπνο μου. (Ήρθες; Το δεύτερο πρόσωπο δείχνει προθυμία… Μάλλον σ’ έφερα με τη σκέψη μου!)
Εμφανίστηκες ξαφνικά. Σχεδόν όσο ξαφνικά εξαφανίστηκες!
Και ήρθαν όλα πίσω στο μυαλό μου!! (Ήρθαν! Δεν τα έφερα.)
Δεν έμεινες πολύ. Μόνο με κοίταξες. Και πάγωσα. Ήθελα να απολογηθώ που χάθηκα κι εγώ… Χτες δεν το έκανα, αλλά μέσα μου απολογούμαι κάθε στιγμή!
Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει αυτές τις μέρες… Θυμάμαι τραγούδια, βλέμματα, κινήσεις, σκιές, συναισθήματα – άγκυρες που προσπάθησα να ρίξω στο ερημικό νησί σου.
Ίσως φταίει το καλοκαίρι…
Πάντα φταίνε τα καλοκαίρια! Μας κάνουν να θυμόμαστε χαμόγελα που κρύψαμε στο συρτάρι με τις αναμνήσεις, διπλωμένα σε ένα χαρτί που γράφει «Missing you…».

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Ενορχηστρωμένη Μελαγχολία

Η μητέρα μου συνηθίζει να μου λέει ότι η διάθεσή μας οφείλεται κατά κύριο λόγο στα τραγούδια που ακούμε. Τι γίνεται όμως όταν λόγω της διάθεσής μας δεν μπορούμε να ακούσουμε διαφορετικά τραγούδια από αυτά που μας θλίβουν; Μπορούμε πράγματι να αλλάξουμε διάθεση ακούγοντας απλά ένα τραγούδι;



Τις τελευταίες μέρες νιώθω μελαγχολική. Ήρεμη βέβαια, γαλήνια, αλλά και μελαγχολική. Κάπου μέσα μου σα να υπάρχει ένα κενό ή να μην μπορώ να φανώ εγώ αρκετή για κάτι…
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν εγώ μπορώ να ακούσω μόνο συγκεκριμένα τραγούδια.
Τραγούδια που με πηγαίνουν σε μακρινά καλοκαίρια, σε μοναχικές παραλίες και παραπονεμένα κύματα, σε ηλιοβασιλέματα που θα με παίρνουν απ’ το χέρι και μαζί θα ταξιδεύουμε τους ουρανούς…
Άργησε η Χαρά αυτή τη φορά να περάσει από την καρδιά μου για καφέ και κουβέντα. Ίσως ξεχάστηκε. Ίσως ήθελε χρόνο να κλειστεί στον εαυτό της, ίσως να έχει τύψεις που φάνηκε εγωίστρια. Ίσως να άφησε κάπου το χαρτί που της είχα γράψει τη διεύθυνσή μου.
Αχ, Χαρούλα μου, ψάξε λίγο…
Ήταν, θυμάμαι, ένα κομμένο χαρτί από εφημερίδα. Στο πίσω μέρος είχε αγγελίες: «Ζητούνται επειγόντως άνθρωποι αισιόδοξοι και δραστήριοι, με εμπειρία στην Επιβίωση. Προαιρετικό το μεταπτυχιακό στις Δυσκολίες, μα απαραίτητο το δίπλωμα στον Αλτρουισμό.
Αν πάλι δεν το βρίσκεις θα σου ουρλιάξω την οδό μου από τ’ ανοιχτό παράθυρο:
ΟΔΟΣ ΠΑΓΩΝΙΑΣ
Αριθμό δεν χρειάζεσαι. Είμαστε πολλοί εκεί που σε ζητάμε! Κάπου θα με δεις να τριγυρνώ…

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

No Love

Οι αθλητές λένε «ποτέ μην υποτιμάς τον αντίπαλο», οι γιατροί «ακόμη και το πιο μικρό σύμπτωμα μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα», οι οικολόγοι «και μια σπίθα αρκεί!»…

Εγώ λοιπόν υποτίμησα τη μικρή αυτή σπίθα που εμφανίστηκε αναπάντεχα πριν λίγο καιρό, φαντάστηκα πως θα σβήσει, δεν θα κινδυνεύσει κανείς και τίποτα! Και να με τώρα, καθισμένη σε ένα κούτσουρο στη μέση του πουθενά να κοιτάζω τη μικρή φωτιά που σιγοκαίει… Σκέφτομαι πως πρέπει να σβήσει, δεν είναι σωστό, μπορεί με τον καιρό να δυναμώσει και με μια του Αιόλου πνοή να αφήσει πίσω της μόνο στάχτες!! Σκέφτομαι…
Μα είμαι «άοπλη». Η ασπίδα μου χάθηκε στην προηγούμενη μάχη και δεν πρόλαβα να φτιάξω άλλη. Ίσως νόμιζα πως δεν θα τη χρειαστώ σύντομα.

«Φωτιά μου, μείνε για λίγο στάσιμη! Ζέσταινε με γλυκά μα μη με κάψεις».
…………………………………………………………………………………………………
Κι ενώ θαυμάζω το κόκκινο θέαμα, άρχισε να ψιχαλίζει. «Τι πρέπει να σκεφτώ, πώς να αντιδράσω; Θέλω να σβήσει ή φοβάμαι ότι τις νύχτες θα κρυώνω;» Κι ενώ εγώ σκέφτομαι τα δάκρυα του ουρανού κυλούν στα μάγουλά μου.
Η φωτιά όμως δεν σβήνει…


Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

...

Το μικρό μου παιδί
σοβαρή αταξία έκανε πάλι.
Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε,
σκούντησε με το χέρι του
το κρεμασμένο στον τοίχο τ' ουρανού
κόκκινο πιάτο,
κι έχυσε όλο το φως επάνω του.

Ο θεός απόρησε
που είδε τον ήλιο
ντυμένο ρούχα παιδικά
να κατεβαίνει τρέχοντας
της φαντασίας μου τη σκάλα
και να 'ρχεται σε μένα.

Κι εγώ κάθομαι τώρα
και μαλώνω αυστηρά
το μικρό μου παιδί
ενώ κλέβω κρυφά
τον χυμένο επάνω του ήλιο.

Κική Δημουλά


Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Κάποτε διάβασα ένα γαλλικό δοκίμιο για την παιδαγωγική αξιοποίηση της βαρεμάρας και τολμώ να πω ότι είχα αναγνωρίσει μια δόση αλήθειας στα λεγόμενα του Delfour. Όμως αυτός ο τελευταίος μήνας μου έδειξε ότι η αλήθεια είναι πολύ υποκειμενική…
Βαρέθηκα να περιμένω το αδύνατο. Δεν είναι στο χαρακτήρα μου να μένω στάσιμη και ομολογώ πως πιέστηκα αυτόν το χρόνο. Ωστόσο, η Λογική, στην ύστατη προσπάθειά της να με κινητοποιήσει, μου φωνάζει να κάνω ένα βήμα και η Τύχη –συμμαχώντας λες μαζί της– ξεδιπλώνει μπρος στα πόδια μου δρόμους πολλούς.
Το πρώτο βήμα παντού κοινό: η αποδοχή του ανεκπλήρωτου! Νομίζω πως μπορώ να το τολμήσω…
Μα, στάσου! Κάποιον βλέπω στο δρόμο να μου γνέφει να πάω προς εκεί. Μετρώ τα βήματα. Είναι πολλά… Αλλά πίσω του απλώνεται ένας κήπος ολάνθιστος!

«Με συγχωρείτε, προς τα πού πάμε για την ‘Ονειροχώρα’…;»

Κ.

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

Δεν σου θυμώνω που χάνεσαι, μόνο άσε με να ξέρω ότι είσαι καλά. Κάποια στιγμή στάσου λίγο να αναρωτηθείς γιατί όταν πονάς φεύγεις μακριά…
Χελιδόνι μου, μην έρχεσαι μόνο στην καλοκαιρία. Όλοι πονάμε!
Άσε με να κρατήσω στα χέρια μου την καρδιά σου, να σκουπίσω τα δάκρυά της και να χαρώ σαν την ακούσω να χτυπά δυνατά, όπως πρώτα.
Τα δάκρυα να ξέρεις είναι ζωή!
Επίτρεψε μου λοιπόν να σε κοιτώ που ξαναγεννιέσαι…

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Μεσογείων, ώρα 17:19 ακριβώς

Το Μετρό σταματά στην Εθνική Άμυνα και παραμένει με τις πόρτες ανοιχτές για μισό λεπτό. Όσο ακριβώς θες για να αναρωτηθείς «να μείνω ή να φύγω;». Η απάντηση απλή. Καθώς ακούω τον χαρακτηριστικό ήχο της αναχώρησης με ένα άλμα είμαι έξω από το συρμό.
Βγαίνω στη Μεσογείων. Ο δροσερός αέρας μετά από 9 ώρες σε ένα αμφιθέατρο με ελάχιστο οξυγόνο είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενος. Εισπνέω με βουλιμία μεγάλες ποσότητες αέρα και αρχίζω να περπατάω με βήμα ταχύ.

Απότομα σταματώ και κοιτάζω το ρολόι μου: ώρα 17:19. Ασυναίσθητα στρέφω το βλέμμα μου στον ουρανό. Ο ήλιος κουράστηκε και αποφάσισε να φύγει. Ο ουρανός κουνά ένα «κόκκινο μαντίλι» προς το μέρος του. Κλείνω τα μάτια και το διαπεραστικό φως ακόμη ακτινοβολεί μέσα μου.

Συνεχίζω να περπατώ. Αργά αυτή τη φορά. Και να φτάσω σπίτι νωρίς τι έγινε; Παρατηρώ τα αυτοκίνητα, τους περαστικούς, τα μαγαζιά. Άνθρωποι βιαστικοί, άνθρωποι κουρασμένοι, άνθρωποι μόνοι.
Κοιτάζω ψηλά. Ένα αφράτο πορτοκαλί σύννεφο απλώνεται στον απέραντο ουρανό. «Αν ήμουν στη θάλασσα», σκέφτομαι, «θα ξάπλωνα στην άμμο και θα έμενα να κοιτάζω αυτή την απεραντοσύνη…».

Μπροστά στη στάση του λεωφορείου άνθρωποι πολλοί μαζεμένοι κοιτούν τον δρόμο περιμένοντας. Όπως περνώ από δίπλα μου έρχεται να φωνάξω: «Κοίτα ψηλά. Αυτό δεν θα το ξαναδείς. Και δεν πρόκειται να κρατήσει για πάντα…».
Φτάνω στο φανάρι των πεζών. Έχει ανάψει πράσινο μα αυτοκίνητα στρίβουν ακόμα κι έτσι περιμένω. «Μετά το κόκκινο αυτοκίνητο περνάω.» Βαδίζω γρήγορα απέναντι και συνειδητοποιώ ότι δεν υπήρχε λόγος να το κάνω. Μπορούσα απλά να πάρω άλλο δρόμο.

Ο ήλιος εξαφανίστηκε κι ο ουρανός δεν μπόρεσε να κρύψει τη θλίψη του, γυρίζοντας στο γκρίζο. Πάνω στην ώρα που αρχίζω να αναπολώ το πορτοκαλί σύννεφο, περνώντας τη μεγάλη πολυκατοικία, εμφανίζεται ασημένιο το φεγγάρι. Χωρίς να το σκεφτώ χαμογελάω αμυδρά και στέκομαι.

«Το φεγγάρι μην το κοιτάς πολύ γιατί ματιάζεται!», μου έχει πει η γιαγιά μου. Νομίζω ότι κατάλαβα γιατί. Όσο περισσότερο το παρατηρείς, το ζηλεύεις! Συνεχώς ταξιδεύει, δεν εγκλωβίζεται. Όταν λείπει όλοι καταλαβαίνουν την απουσία του. Είναι μάρτυρας κάθε ιδιαίτερης στιγμής και κάθε στιγμή με την παρουσία του γίνεται μαγική. Η ερωτευμένη κοπέλα το κοιτάζει και στη λάμψη του βλέπει τα μάτια του αγαπημένου της, ο μικρός γάτος κουλουριάζεται στα πόδια της κυράς του, το κοιτά εκστασιασμένος και γουργουρίζει από ευχαρίστηση κι εγώ του στέλνω όλες τις προσευχές μου για σένα!
Τα μικρά φώτα από το παρκάκι δίπλα στο σπίτι μου αρχίζουν να ξεχωρίζουν. Φτάσαμε. Ένα ταξίδι ακόμα τελείωσε, αφήνοντάς μας λίγα λεπτά μεγαλύτερους, λίγο ωριμότερους, πιο ευφάνταστους…

Take care,
K.