Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

No Love

Οι αθλητές λένε «ποτέ μην υποτιμάς τον αντίπαλο», οι γιατροί «ακόμη και το πιο μικρό σύμπτωμα μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα», οι οικολόγοι «και μια σπίθα αρκεί!»…

Εγώ λοιπόν υποτίμησα τη μικρή αυτή σπίθα που εμφανίστηκε αναπάντεχα πριν λίγο καιρό, φαντάστηκα πως θα σβήσει, δεν θα κινδυνεύσει κανείς και τίποτα! Και να με τώρα, καθισμένη σε ένα κούτσουρο στη μέση του πουθενά να κοιτάζω τη μικρή φωτιά που σιγοκαίει… Σκέφτομαι πως πρέπει να σβήσει, δεν είναι σωστό, μπορεί με τον καιρό να δυναμώσει και με μια του Αιόλου πνοή να αφήσει πίσω της μόνο στάχτες!! Σκέφτομαι…
Μα είμαι «άοπλη». Η ασπίδα μου χάθηκε στην προηγούμενη μάχη και δεν πρόλαβα να φτιάξω άλλη. Ίσως νόμιζα πως δεν θα τη χρειαστώ σύντομα.

«Φωτιά μου, μείνε για λίγο στάσιμη! Ζέσταινε με γλυκά μα μη με κάψεις».
…………………………………………………………………………………………………
Κι ενώ θαυμάζω το κόκκινο θέαμα, άρχισε να ψιχαλίζει. «Τι πρέπει να σκεφτώ, πώς να αντιδράσω; Θέλω να σβήσει ή φοβάμαι ότι τις νύχτες θα κρυώνω;» Κι ενώ εγώ σκέφτομαι τα δάκρυα του ουρανού κυλούν στα μάγουλά μου.
Η φωτιά όμως δεν σβήνει…


Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

...

Το μικρό μου παιδί
σοβαρή αταξία έκανε πάλι.
Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε,
σκούντησε με το χέρι του
το κρεμασμένο στον τοίχο τ' ουρανού
κόκκινο πιάτο,
κι έχυσε όλο το φως επάνω του.

Ο θεός απόρησε
που είδε τον ήλιο
ντυμένο ρούχα παιδικά
να κατεβαίνει τρέχοντας
της φαντασίας μου τη σκάλα
και να 'ρχεται σε μένα.

Κι εγώ κάθομαι τώρα
και μαλώνω αυστηρά
το μικρό μου παιδί
ενώ κλέβω κρυφά
τον χυμένο επάνω του ήλιο.

Κική Δημουλά


Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Κάποτε διάβασα ένα γαλλικό δοκίμιο για την παιδαγωγική αξιοποίηση της βαρεμάρας και τολμώ να πω ότι είχα αναγνωρίσει μια δόση αλήθειας στα λεγόμενα του Delfour. Όμως αυτός ο τελευταίος μήνας μου έδειξε ότι η αλήθεια είναι πολύ υποκειμενική…
Βαρέθηκα να περιμένω το αδύνατο. Δεν είναι στο χαρακτήρα μου να μένω στάσιμη και ομολογώ πως πιέστηκα αυτόν το χρόνο. Ωστόσο, η Λογική, στην ύστατη προσπάθειά της να με κινητοποιήσει, μου φωνάζει να κάνω ένα βήμα και η Τύχη –συμμαχώντας λες μαζί της– ξεδιπλώνει μπρος στα πόδια μου δρόμους πολλούς.
Το πρώτο βήμα παντού κοινό: η αποδοχή του ανεκπλήρωτου! Νομίζω πως μπορώ να το τολμήσω…
Μα, στάσου! Κάποιον βλέπω στο δρόμο να μου γνέφει να πάω προς εκεί. Μετρώ τα βήματα. Είναι πολλά… Αλλά πίσω του απλώνεται ένας κήπος ολάνθιστος!

«Με συγχωρείτε, προς τα πού πάμε για την ‘Ονειροχώρα’…;»

Κ.

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011