Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Κάποτε διάβασα ένα γαλλικό δοκίμιο για την παιδαγωγική αξιοποίηση της βαρεμάρας και τολμώ να πω ότι είχα αναγνωρίσει μια δόση αλήθειας στα λεγόμενα του Delfour. Όμως αυτός ο τελευταίος μήνας μου έδειξε ότι η αλήθεια είναι πολύ υποκειμενική…
Βαρέθηκα να περιμένω το αδύνατο. Δεν είναι στο χαρακτήρα μου να μένω στάσιμη και ομολογώ πως πιέστηκα αυτόν το χρόνο. Ωστόσο, η Λογική, στην ύστατη προσπάθειά της να με κινητοποιήσει, μου φωνάζει να κάνω ένα βήμα και η Τύχη –συμμαχώντας λες μαζί της– ξεδιπλώνει μπρος στα πόδια μου δρόμους πολλούς.
Το πρώτο βήμα παντού κοινό: η αποδοχή του ανεκπλήρωτου! Νομίζω πως μπορώ να το τολμήσω…
Μα, στάσου! Κάποιον βλέπω στο δρόμο να μου γνέφει να πάω προς εκεί. Μετρώ τα βήματα. Είναι πολλά… Αλλά πίσω του απλώνεται ένας κήπος ολάνθιστος!

«Με συγχωρείτε, προς τα πού πάμε για την ‘Ονειροχώρα’…;»

Κ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου