Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Ενορχηστρωμένη Μελαγχολία

Η μητέρα μου συνηθίζει να μου λέει ότι η διάθεσή μας οφείλεται κατά κύριο λόγο στα τραγούδια που ακούμε. Τι γίνεται όμως όταν λόγω της διάθεσής μας δεν μπορούμε να ακούσουμε διαφορετικά τραγούδια από αυτά που μας θλίβουν; Μπορούμε πράγματι να αλλάξουμε διάθεση ακούγοντας απλά ένα τραγούδι;



Τις τελευταίες μέρες νιώθω μελαγχολική. Ήρεμη βέβαια, γαλήνια, αλλά και μελαγχολική. Κάπου μέσα μου σα να υπάρχει ένα κενό ή να μην μπορώ να φανώ εγώ αρκετή για κάτι…
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν εγώ μπορώ να ακούσω μόνο συγκεκριμένα τραγούδια.
Τραγούδια που με πηγαίνουν σε μακρινά καλοκαίρια, σε μοναχικές παραλίες και παραπονεμένα κύματα, σε ηλιοβασιλέματα που θα με παίρνουν απ’ το χέρι και μαζί θα ταξιδεύουμε τους ουρανούς…
Άργησε η Χαρά αυτή τη φορά να περάσει από την καρδιά μου για καφέ και κουβέντα. Ίσως ξεχάστηκε. Ίσως ήθελε χρόνο να κλειστεί στον εαυτό της, ίσως να έχει τύψεις που φάνηκε εγωίστρια. Ίσως να άφησε κάπου το χαρτί που της είχα γράψει τη διεύθυνσή μου.
Αχ, Χαρούλα μου, ψάξε λίγο…
Ήταν, θυμάμαι, ένα κομμένο χαρτί από εφημερίδα. Στο πίσω μέρος είχε αγγελίες: «Ζητούνται επειγόντως άνθρωποι αισιόδοξοι και δραστήριοι, με εμπειρία στην Επιβίωση. Προαιρετικό το μεταπτυχιακό στις Δυσκολίες, μα απαραίτητο το δίπλωμα στον Αλτρουισμό.
Αν πάλι δεν το βρίσκεις θα σου ουρλιάξω την οδό μου από τ’ ανοιχτό παράθυρο:
ΟΔΟΣ ΠΑΓΩΝΙΑΣ
Αριθμό δεν χρειάζεσαι. Είμαστε πολλοί εκεί που σε ζητάμε! Κάπου θα με δεις να τριγυρνώ…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου