Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

23/8

Κάθομαι στο μπαλκόνι μου και περιμένω κάτι νέο να συμβεί. Τα παιδιά στη διπλανή πολυκατοικία παίζουν στην αυλή. Στα αυτιά μου έρχεται ένας ήχος από μικρά αυτοκίνητα που συγκρούονται και σε δευτερόλεπτα το παράπονο της μικρής: «Μπαμπά, με τράκαρε!».
Η απάντηση άμεση και αποστομωτική, σταματά στη στιγμή τη διένεξη: «Αφού σε τράκαρε, θα σε πληρώσει»!!

Αυτόν τον Οκτώβρη όμως ένα παραπάνω έδρανο στη Φιλοσοφική σχολή θα μείνει αδειανό μόνο και μόνο επειδή κάποιος …τράκαρε και πλήρωσε!

Πλήρωσε;

Απαντήστε μου λοιπόν εσείς, οι των πάντων τιμητές, πόσο κοστολογείτε ένα χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά, μια κεφάτη “καλημέρα”, ένα πείραγμα, ένα ενθαρρυντικό σκούντημα στην πλάτη;
Τώρα προσθέστε τα, γιατί εκείνη τα είχε όλα και πολλαπλασιάστε τα επί το άπειρο, γιατί τα χάριζε απλόχερα!!

Δύσκολα είναι αυτά τα μαθηματικά…

Προφανώς αυτός ο πατέρας δεν είχε τίποτα από όλα αυτά στο μυαλό του, όμως συνέχισε να σταθεροποιεί τα θεμέλια μιας κοινωνίας που το μόνο που ξέρει να κάνει καλά είναι να αφαιρεί ανθρωπιά και να προσθέτει κοστολόγια.

Μα όλα τα παραπάνω είναι ανεκτίμητα, όπως και η θέση της στην καρδιά μας!!

Αντίο

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

.

Μέρες αδράνειας, μέρες κενές, μέρες χωρίς συναισθήματα!
Δεν πίστευα ότι μπορεί να είναι τόσο πολλές...

Η Πραγματικότητα και ο Χρόνος σε αναγκάζουν να δραστηριοποιηθείς.
Δεν θέλεις! Αλλά δεν μπορείς και να αρνηθείς!!

Μοναδικό φως, η αγάπη των γύρω σου και η απόδειξη πως κάποιοι σε σκέφτονται!!

Πολύ δύσκολο αυτό το καλοκαίρι!!
Η Απώλεια, με όλες της τις μορφές, από την πιο σκληρή στην πιο ...παροδική, μας επισκέπτεται πολύ συχνά. Δεν είναι όμως καλή φίλη! Πάντα έρχεται να αντικαταστήσει ένα πρόσωπο, πάντα αγαπημένο!!

Καλό ταξίδι λοιπόν σε αυτούς που ζωντανεύει μόνο η σκέψη και ...καλή επιστροφή σε αυτούς που ευχόμαστε να συναντήσουμε σύντομα!

Κ.