Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

23/8

Κάθομαι στο μπαλκόνι μου και περιμένω κάτι νέο να συμβεί. Τα παιδιά στη διπλανή πολυκατοικία παίζουν στην αυλή. Στα αυτιά μου έρχεται ένας ήχος από μικρά αυτοκίνητα που συγκρούονται και σε δευτερόλεπτα το παράπονο της μικρής: «Μπαμπά, με τράκαρε!».
Η απάντηση άμεση και αποστομωτική, σταματά στη στιγμή τη διένεξη: «Αφού σε τράκαρε, θα σε πληρώσει»!!

Αυτόν τον Οκτώβρη όμως ένα παραπάνω έδρανο στη Φιλοσοφική σχολή θα μείνει αδειανό μόνο και μόνο επειδή κάποιος …τράκαρε και πλήρωσε!

Πλήρωσε;

Απαντήστε μου λοιπόν εσείς, οι των πάντων τιμητές, πόσο κοστολογείτε ένα χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά, μια κεφάτη “καλημέρα”, ένα πείραγμα, ένα ενθαρρυντικό σκούντημα στην πλάτη;
Τώρα προσθέστε τα, γιατί εκείνη τα είχε όλα και πολλαπλασιάστε τα επί το άπειρο, γιατί τα χάριζε απλόχερα!!

Δύσκολα είναι αυτά τα μαθηματικά…

Προφανώς αυτός ο πατέρας δεν είχε τίποτα από όλα αυτά στο μυαλό του, όμως συνέχισε να σταθεροποιεί τα θεμέλια μιας κοινωνίας που το μόνο που ξέρει να κάνει καλά είναι να αφαιρεί ανθρωπιά και να προσθέτει κοστολόγια.

Μα όλα τα παραπάνω είναι ανεκτίμητα, όπως και η θέση της στην καρδιά μας!!

Αντίο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου