Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Το καλοκαίρι απέδρασε…

Ανέπτυξα μια θεωρεία αυτές τις μέρες για να εξηγήσω αυτό το πείσμα που είχα να μην θέλω να βγάλω από το πόδι μου ένα βραχιόλι – αξεσουάρ καλοκαιρινό – παρόλο που το μόνο που μου προσέφερε ήταν δυσκολία στο περπάτημα με κλειστά παπούτσια!!
Σκέφτηκα λοιπόν ότι οι μέρες επαναλαμβάνονται μόνο όταν δεν τις κρατάς «φυλακισμένες» στο μυαλό σου με μια ανάμνηση! (Ίσως, ακόμη, με την επανάληψή τους να σου δίνουν μια δεύτερη ευκαιρία να τις γεμίσεις με κάτι όμορφο…) Όσες περισσότερες μέρες «κουβαλάς» μέσα σου τόσο λιγότερες πιθανότητες έχεις αυτές να ξανάρθουν.
Έτσι κι εγώ αποφάσισα να φυλακίσω τις μέρες αυτού του καλοκαιριού, όχι γιατί θέλω να μείνουν αξέχαστες, αλλά από φόβο μην γυρίσουν! Ως υπενθύμιση της ανάγκης μου αυτής άφησα στο πόδι μου ασημένιο φρουρό το μικρό μου κόσμημα…
Όμως μια μέρα το βραχιόλι έσπασε και οι μέρες πέταξαν ελεύθερες ένα γύρω! Μάλλον ο φρουρός λύγισε στις παρακλήσεις και τα παράπονά τους. Δεν τις αιχμαλώτισα με ένα χαμόγελο, όπως τις περισσότερες που έκλεισα στην καρδιά μου, αλλά με θυμό! Θυμό για ένα καλοκαίρι που μου πήρε τόσα πολλά κι εγώ το μόνο που κατάφερα ήταν να το «ακρωτηριάσω»…

Δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ: Τυχαία έσπασε αυτή η αλυσίδα ή ένα αόρατο χέρι προσπάθησε να απελευθερώσει τελικά εμένα…;