Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Wild Rose

Ένα τριαντάφυλλο
Κάθε πέταλο διαφορετικό αλλά το αποτέλεσμα τόσο αρμονικό. Μοναδικό.
Ένας κύκλος, μια ομάδα
Κάθε άτομο μοναδικό. Τα κοινά λίγα, μα τα χαμόγελα πολλά. Καλή διάθεση, οι πρώτες κουβέντες, η συμπάθεια, στη συνέχεια δοκιμές, μετά οι εξομολογήσεις που κρατούν από το χέρι την εμπιστοσύνη και στο τέλος μια αγκαλιά. Μεγάλη. Που μας χωράει όλους. Και συγκίνηση και χαρά.
Τι κι αν υπήρξαν συγκρούσεις…;
Το τριαντάφυλλο αν δεν είχε αγκάθια δεν θα ήταν τόσο ιδιαίτερο. Κι αυτά τα αγκάθια αφαιρέθηκαν με τόση δεξιοτεχνία…!

Και τώρα αναμνήσεις, όμορφες αναμνήσεις, πολύχρωμες και χαμογελαστές.
Στα χέρια ένα λευκό χαρτί με μπλε και πράσινα γράμματα και τα μάτια υγρά.
Αισθάνομαι τόσο τυχερή και σας το οφείλω, υπέροχά μου πλάσματα!!

Πώς γίνεται να αγαπήσεις κάποιον μέσα σε λίγες μέρες…;
Γίνεται. Έγινε!

Αφιερωμένο στη Λίτσα, τον Γιώργο, τη Δήμητρα, την Ειρήνη, τη Δέσποινα, τον George, τη Μαρίνα, τη (μικρότερη) Δέσποινα, την Παναγιώτα, τον Μάνο, την Πωλίνα, τον Ξενοφώντα, τη Μαρία με ένα μεγάλο φιλί. Μεγάλο. Που να τους χωράει όλους!!

K.