Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Κυνηγοί φαντασμάτων



Φαντάσματα υπάρχουν.
Μην τα ψάχνεις σε ερημωμένα σπίτια, μισογκρεμισμένες εκκλησιές και απομακρυσμένες λίμνες. Ούτε να τα περιμένεις να φανούν μετά τα μεσάνυχτα.
Τα φαντάσματα κάθονται δίπλα σου στο λεωφορείο, είναι μέσα στα βιβλία που διαβάζεις, σου κρατάνε συντροφιά τις νύχτες που ο ουρανός είναι ξάστερος.
Δεν έρχονται σχεδόν ποτέ με τη θέλησή τους. Πάντα εσύ τα φέρνεις, εσύ τους απλώνεις το χέρι. Και τα αναζητάς. Παντού.
Σου κρύβονται μέσα σε μελωδίες από το διπλανό μπαράκι, στο χαμόγελο ενός ξένου και το βλέμμα ενός φίλου. Σου ανακατεύουν τα μαλλιά, σε κάνουν να γελάς ή να θυμώνεις χωρίς λόγο. Τα βλέπεις στις κινήσεις του Γιώργου, στα γράμματα της Αργυρώς, στα σκίτσα της Μίνας, στα αστεία του Θωμά, στο πουκάμισο του Στέλιου.
Αν κάποια στιγμή ατονήσουν, εσύ πάλι τους δίνεις ζωή μόλις κλείσεις σφιχτά τα μάτια. Γιατί όσο κι αν λες ότι σε βαραίνουν, δεν θες να μείνεις ασυνόδευτος. Και είναι η παρέας τους ευπρόσδεκτη, γιατί είναι οικεία.
...................................................................................
Φαντάσματα υπάρχουν. Μέσα μας!