Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Η πόλη του χαμένου ρομαντισμού

Σάββατο, ώρα 9.55, σταθμός μετρό Σύνταγμα. Ένα ξανθό κοριτσάκι χοροπηδάει στην κυλιόμενη σκάλα, μελωδίες γεμίζουν τα μεγάφωνα της αποβάθρας και η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών έχει βαλθεί να μας αποσπάσει το βλέμμα με φράσεις όπως «Η τέχνη δεν είναι αντικείμενο, είναι εμπειρία – Robert Motherwell», «Λέγοντας μια λέξη αληθινή μεταμορφώνεις τον κόσμο – Παουλο Φρεϊρε», «Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι φοβούνται τις νέες ιδέες. Εγώ φοβάμαι τις παλιές – John Cage».

Καθώς ανεβαίνω τα σκαλιά της Μεγάλης Βρετάνιας κίτρινα φύλλα έχουν αρχίσει να σκορπίζονται κάτω από τα πόδια μου. Φτάνοντας στην έξοδο ακτίνες ηλίου μου θολώνουν την όραση, ίσως για να κάνουν την επόμενη σκηνή ακόμη πιο θαυμαστή: Ένα απαλό αεράκι κάνει τα φύλλα των δέντρων να σκορπίζονται σε κάθε του πνοή, στήνοντας σε μια στιγμή σκηνικό Χολιγουντιανής ταινίας!  
Κι ο κόσμος προχωράει…
Τα φύλλα ανακατεύονται στα μαλλιά μου και ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπό μου. Στην επόμενη στροφή η μαγεία ολοκληρώνεται με τους ήχους ενός μελαγχολικού σαξόφωνου και τη μυρωδιά ζεστού καφέ.

Αυτή είναι η Αθήνα μου!! Αυτή η «άρρωστη» πόλη που αγριεύει τόσο και τόσο κόσμο… Και δεν θα την άλλαζα με τ ί π ο τ α !!!

Κ. :-)

2 σχόλια:

  1. αχ ρε κατερίνα.,..διαβάζοντας ,ένιωσα σα να έζησα ο ιδιος αυτή τη σκηνή....

    ΑπάντησηΔιαγραφή