Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

χαμένες μελωδίες...

Είναι μεγάλη απώλεια να χάνεις ένα cd. Ειδικά ένα cd που έχεις αγαπήσει παλιά. Στην κάθε του στροφή έχεις κλείσει συναισθήματα, στιγμές, πρόσωπα που πια έχουν φύγει. Ένα τέτοιο cd άρχισα να αναζητώ απόψε. Θυμάμαι τον εαυτό μου να το βλέπει και το κρύβει σε συρτάρια: «Ας’ το, είναι στενάχωρο». Μέχρι να καταλάβω βέβαια ότι ήταν στενάχωρο μού πήρε αρκετά χρόνια…
Ήμουν μικρή, δεν θυμάμαι πόσο, τόσο όμως που να πιστεύω ότι μια βόλτα ως τον Γέρακα είναι ταξίδι εξωτικό και ότι ένα cd είναι κάτι ακριβό, επομένως το αγοράζουμε μόνο αν το θέλουμε πάρα πολύ. Καθώς περιπλανιόμασταν με τη μητέρα μου στους διαδρόμους ενός καταστήματος, σταματάω μπροστά σε ένα stant γεμάτο cd και το βλέπω. Σε γκρίζο φόντο, με μια τεράστια καρδιά και τον τίτλο ‘Broken Hearted’. Δεν ήξερα τι σημαίνει, αλλά το πήρα στα χέρια μου. Η μαμά μου ήρθε κοντά, μού το πήρε από τα χέρια, το γύρισε από την πίσω πλευρά να διαβάσει τους τίτλους και μου είπε: «Το θέλεις;». Μιας κι ήταν τα τελευταία λόγια που περίμενα ν’ ακούσω, είπα αυθόρμητα «Ναι!». 
Κι έτσι βρέθηκα με το όμορφο κουτί στα χέρια...
Γυρίσαμε σπίτι, τα φωτάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο άναβαν με γλύκα κι εγώ έβαλα με λαχτάρα να ακούσω τον πρώτο μου δίσκο. Μέχρι να φτάσει στα χέρια μου το επόμενο, το είχα μάθει απέξω.
Και τώρα έμεινα μόνη σε ένα δωμάτιο απ’ το οποίο το μόνο που ακούγεται είναι οι μουσικές του μυαλού μου, απ’ όπου αυτό το μικρό δισκάκι δεν σταμάτησε στιγμή να παίζει.

''Don't take your love away from me.

Don't you leave my heart in misery.''

Έψαξα παντού. Τώρα πια καθισμένη στο πάτωμα κοιτάζω με τα μάτια κόκκινα τα ριγμένα βιβλία, τα άδεια ντουλάπια, τις ανοιγμένες τσάντες… Ο πόλεμος με το χρόνο αυτή τη φορά δεν μας ανέδειξε νικητές!
Τουλάχιστον κλάψαμε τα θύματά του…

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Ώρες αγωνίας…

Πέμπτη βράδυ: «Πλησιάζουμε», σκέφτομαι. «Μαμά, μπαμπά, να σας κάνω μια πρόβα της παρουσίασης;».
Μιλάω, δείχνω διαφάνειες, δέχομαι ερωτήσεις και στο τέλος θετικά σχόλια. Δεν είμαι πολύ ικανοποιημένη. «Μ’ αγαπάνε, τι θα έλεγαν;».
Ανοίγω την τηλεόραση και κάθομαι στον καναπέ. Πρώτη φορά μού φαίνεται τόσο άβολος.
Πέφτω στο κρεβάτι και τα μάτια μου δεν κλείνουν με τίποτα. Κοιτάζω το ρολόι να τρέχει μα δεν αισθάνομαι κούραση.
Η μέρα ξεκινά για μένα στις 7:30. Μια επανάληψη στις σημειώσεις μου και ξεκινάω απ’ το σπίτι. Μιλάω δεύτερη. Το Μετρό έρχεται στην ώρα του. Ανέλπιστα, ομοίως και το λεωφορείο. Δεν με νοιάζει που είμαι στριμωγμένη. Στο μυαλό μου στριφογυρίζουν εικόνες και γράμματα.
Ελέγχω για τρίτη φορά αν έχω πάρει ό,τι χρειάζομαι και μπαίνω στην αίθουσα. Κάθομαι μπροστά, χωρίς να μιλήσω σε κανένα. Λες και θα ‘φευγαν από το κεφάλι μου οι πληροφορίες.
Τα φώτα σβήνουν κι αρχίζει η πρώτη παρουσίαση. Νιώθω τα χέρια μου να ιδρώνουν, το κάθισμα με δυσκολεύει πολύ και τα πόδια μου δεν μπορούν να μείνουν λεπτό ακίνητα. Ακούω τις παρατηρήσεις του καθηγητή στην κοπέλα και για μια στιγμή με λούζει ιδρώτας. «Εγώ πώς έχω γράψει τις λεζάντες; Τα μηχανήματα θα λειτουργήσουν; Πώς μιλάνε μπροστά σε ένα μικρόφωνο;»…
Τις σκέψεις μου σταματά η προσφώνηση του ονόματός μου. Πετάγομαι από το έδρανο και με δυο βήματα βρίσκομαι μπροστά στον υπολογιστή. Με αδέξιες κινήσεις ξεκινάω την προβολή και φροντίζω να μην πλησιάζω πολύ στο μικρόφωνο μην τύχει κι ακουστεί η καρδιά μου που χτυπά σε όλο μου το σώμα.  
Κι ο χρόνος σταματάει…
Σαν να έχω βγει έξω από το σώμα μου και βλέπω την Κατερίνα να εξηγεί, να αλλάζει διαφάνειες, να αστειεύεται. Με το τελευταίο «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας» τα μάγια λύνονται και μια βαθιά ανάσα με γεμίζει.

Θεέ μου, Τέλος!