Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Ώρες αγωνίας…

Πέμπτη βράδυ: «Πλησιάζουμε», σκέφτομαι. «Μαμά, μπαμπά, να σας κάνω μια πρόβα της παρουσίασης;».
Μιλάω, δείχνω διαφάνειες, δέχομαι ερωτήσεις και στο τέλος θετικά σχόλια. Δεν είμαι πολύ ικανοποιημένη. «Μ’ αγαπάνε, τι θα έλεγαν;».
Ανοίγω την τηλεόραση και κάθομαι στον καναπέ. Πρώτη φορά μού φαίνεται τόσο άβολος.
Πέφτω στο κρεβάτι και τα μάτια μου δεν κλείνουν με τίποτα. Κοιτάζω το ρολόι να τρέχει μα δεν αισθάνομαι κούραση.
Η μέρα ξεκινά για μένα στις 7:30. Μια επανάληψη στις σημειώσεις μου και ξεκινάω απ’ το σπίτι. Μιλάω δεύτερη. Το Μετρό έρχεται στην ώρα του. Ανέλπιστα, ομοίως και το λεωφορείο. Δεν με νοιάζει που είμαι στριμωγμένη. Στο μυαλό μου στριφογυρίζουν εικόνες και γράμματα.
Ελέγχω για τρίτη φορά αν έχω πάρει ό,τι χρειάζομαι και μπαίνω στην αίθουσα. Κάθομαι μπροστά, χωρίς να μιλήσω σε κανένα. Λες και θα ‘φευγαν από το κεφάλι μου οι πληροφορίες.
Τα φώτα σβήνουν κι αρχίζει η πρώτη παρουσίαση. Νιώθω τα χέρια μου να ιδρώνουν, το κάθισμα με δυσκολεύει πολύ και τα πόδια μου δεν μπορούν να μείνουν λεπτό ακίνητα. Ακούω τις παρατηρήσεις του καθηγητή στην κοπέλα και για μια στιγμή με λούζει ιδρώτας. «Εγώ πώς έχω γράψει τις λεζάντες; Τα μηχανήματα θα λειτουργήσουν; Πώς μιλάνε μπροστά σε ένα μικρόφωνο;»…
Τις σκέψεις μου σταματά η προσφώνηση του ονόματός μου. Πετάγομαι από το έδρανο και με δυο βήματα βρίσκομαι μπροστά στον υπολογιστή. Με αδέξιες κινήσεις ξεκινάω την προβολή και φροντίζω να μην πλησιάζω πολύ στο μικρόφωνο μην τύχει κι ακουστεί η καρδιά μου που χτυπά σε όλο μου το σώμα.  
Κι ο χρόνος σταματάει…
Σαν να έχω βγει έξω από το σώμα μου και βλέπω την Κατερίνα να εξηγεί, να αλλάζει διαφάνειες, να αστειεύεται. Με το τελευταίο «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας» τα μάγια λύνονται και μια βαθιά ανάσα με γεμίζει.

Θεέ μου, Τέλος!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου