Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

χαμένες μελωδίες...

Είναι μεγάλη απώλεια να χάνεις ένα cd. Ειδικά ένα cd που έχεις αγαπήσει παλιά. Στην κάθε του στροφή έχεις κλείσει συναισθήματα, στιγμές, πρόσωπα που πια έχουν φύγει. Ένα τέτοιο cd άρχισα να αναζητώ απόψε. Θυμάμαι τον εαυτό μου να το βλέπει και το κρύβει σε συρτάρια: «Ας’ το, είναι στενάχωρο». Μέχρι να καταλάβω βέβαια ότι ήταν στενάχωρο μού πήρε αρκετά χρόνια…
Ήμουν μικρή, δεν θυμάμαι πόσο, τόσο όμως που να πιστεύω ότι μια βόλτα ως τον Γέρακα είναι ταξίδι εξωτικό και ότι ένα cd είναι κάτι ακριβό, επομένως το αγοράζουμε μόνο αν το θέλουμε πάρα πολύ. Καθώς περιπλανιόμασταν με τη μητέρα μου στους διαδρόμους ενός καταστήματος, σταματάω μπροστά σε ένα stant γεμάτο cd και το βλέπω. Σε γκρίζο φόντο, με μια τεράστια καρδιά και τον τίτλο ‘Broken Hearted’. Δεν ήξερα τι σημαίνει, αλλά το πήρα στα χέρια μου. Η μαμά μου ήρθε κοντά, μού το πήρε από τα χέρια, το γύρισε από την πίσω πλευρά να διαβάσει τους τίτλους και μου είπε: «Το θέλεις;». Μιας κι ήταν τα τελευταία λόγια που περίμενα ν’ ακούσω, είπα αυθόρμητα «Ναι!». 
Κι έτσι βρέθηκα με το όμορφο κουτί στα χέρια...
Γυρίσαμε σπίτι, τα φωτάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο άναβαν με γλύκα κι εγώ έβαλα με λαχτάρα να ακούσω τον πρώτο μου δίσκο. Μέχρι να φτάσει στα χέρια μου το επόμενο, το είχα μάθει απέξω.
Και τώρα έμεινα μόνη σε ένα δωμάτιο απ’ το οποίο το μόνο που ακούγεται είναι οι μουσικές του μυαλού μου, απ’ όπου αυτό το μικρό δισκάκι δεν σταμάτησε στιγμή να παίζει.

''Don't take your love away from me.

Don't you leave my heart in misery.''

Έψαξα παντού. Τώρα πια καθισμένη στο πάτωμα κοιτάζω με τα μάτια κόκκινα τα ριγμένα βιβλία, τα άδεια ντουλάπια, τις ανοιγμένες τσάντες… Ο πόλεμος με το χρόνο αυτή τη φορά δεν μας ανέδειξε νικητές!
Τουλάχιστον κλάψαμε τα θύματά του…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου