Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Άγκυρες

- Αν το μόνο που έχουμε σίγουρο στη ζωή μας είναι ο θάνατος, τότε γιατί φέρνουμε στον κόσμο παιδιά;
- Ίσως τα παιδιά είναι οι άγκυρες μας σ’ αυτόν τον κόσμο…
.................................................................................................................................................
Θυμάμαι τραγούδια, βλέμματα, κινήσεις, σκιές, συναισθήματα – άγκυρες που προσπάθησα να ρίξω στο ερημικό νησί σου.


Άγκυρες: ένα σύμβολο που πάντα μου προκαλούσε αμηχανία. Δεν ήξερα αν με παρέπεμπαν σε κάτι ευχάριστο ή δυσάρεστο. Ταξίδια που δεν έγιναν γιατί το πλοίο έμεινε ακινητοποιημένο ή ευκαιρία να εκτιμήσεις εικόνες που θα χάνονταν στη συνεχή κίνηση;

Ακούγοντας ένα τραγούδι ανακάλυψα έναν συμβολισμό που δεν μου είχε περάσει ποτέ πρωτύτερα από τον νου σαν σκέψη:
Η άγκυρα είναι ένα εγχείρημα που δεν πέτυχε (ακόμα). Είναι μια ανοιχτή αγκαλιά, με τα χέρια διάπλατα. Και στη μέση ένα βέλος, ένα βέλος καρφωμένο στην καρδιά. Μάρτυρας μιας επώδυνης αποτυχίας ή το αόρατο χέρι που σε σπρώχνει από ένα οριακά τεντωμένο σκοινί;

Κι εκεί είναι που φαίνεται η διαφορά: Η «σιδερένια άγκυρα» δεν έχει επιλογή παρά να μαζέψει τα κομμάτια της και να αποχωρήσει, ενώ εσύ μένεις επιμένοντας παρά την ανοιχτή πληγή στο στήθος ή παραδίνεσαι στο υδάτινο κρεβάτι του βυθού της άρνησης;


Αιτία ελομένω…

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Συνειδησιακά προβλήματα

Μέσα από την στενότατη επαφή μου με τον θάνατο, λόγω της πτυχιακής μου εργασίας, έκανα ορισμένες σκέψεις:
Λοιπόν οι αρχαιολογικοί είμαστε διεστραμμένα όντα!! Ψάχνουμε με λαγνεία τις πιο καλοδιατηρημένες χρονοκάψουλες, τα νεκροταφεία, και όταν φτάνουμε πάνω από το μνημείο το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να μετρήσουμε το μήκος, το πλάτος, το ύψος του κτίσματος, να το αξιολογήσουμε με βάση το περιεχόμενό του, ή να επιχειρήσουμε μία ανατομία του βιώματος του θανάτου (προσωπικά, μάλλον ανήκω στους τελευταίους).

Άραγε έχει αναρωτηθεί κανείς μας πώς αισθάνθηκαν αυτοί οι άνθρωποι την στιγμή εκείνη; Τη στιγμή που είδαν ένα αγαπημένο πρόσωπο να τους αφήνει; Από τα μινωικά χρόνια στη σημερινή εποχή ο πόνος της απώλειας δεν γίνεται να αλλάξει τόσο δραματικά! Μια κοινωνία έχανε ένα μέλος της, μια οικογένεια ένα συγγενικό πρόσωπο, ένα σύντροφος τον άλλο. Κι εμείς δεν μένουμε ούτε ένα λεπτό πάνω από αυτό δράμα!!


Δεν γίνεται να έχουμε ρομποτ-οποιηθεί τόσο!!


Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Εnd of an era...!

Πάντα το πέρασμα από το παιδικό δωμάτιο στο απλό δωμάτιο είναι δύσκολο!! Συνήθως γίνεται σταδιακά, με αργά βήματα προς την ενηλικίωση. Την πραγματική, όχι αυτή στα χαρτιά! Για μένα η ψυχική ενηλικίωση είχε ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό, αλλά προσπαθούσα απελπιστικά πολύ να την παγώσω στους τέσσερις τοίχους. 
Όμως η πραγματικότητα με την φοβερή της δύναμη να καθορίζει την κάθε μας κίνηση, με έφερε αντιμέτωπη με τον χρόνο σε μια μάχη τριών ημερών. Τρεις μέρες και η παιδικότητα εκθρονίστηκε, παίρνοντας μαζί της αφίσες, τετράδια, κουτάκια, κορδέλες, αυτοκόλλητα και κάποιες αναμνήσεις που σιγά σιγά μεταβάλλονται…
Είχα πει δεν θα κλάψω! Ήταν εξάλλου μια απόφαση που δούλευα μέσα μου καιρό… Μα σαν θυμάσαι στιγμές, προσδοκίες, όνειρα κάτι σε πηγαίνει πίσω. Και τότε είναι που ο χρόνος σου κλείνει ύπουλα το μάτι, προτρέποντάς σε να κάνεις συγκρίσεις που δεν τους βγάζουν όλους κερδισμένους!!
Δεν ξέρω αν θα μου λείψουν αυτά τα χρόνια…

Ίσως αυτό το ερώτημα να είναι που με στεναχωρεί περισσότερο!


Πόσα συναισθήματα, γεγονότα, πόσοι άνθρωποι μπορούν να περάσουν από έναν πίνακα ανακοινώσεων...; 

Take care...

Καληνύχτα!