Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Συνειδησιακά προβλήματα

Μέσα από την στενότατη επαφή μου με τον θάνατο, λόγω της πτυχιακής μου εργασίας, έκανα ορισμένες σκέψεις:
Λοιπόν οι αρχαιολογικοί είμαστε διεστραμμένα όντα!! Ψάχνουμε με λαγνεία τις πιο καλοδιατηρημένες χρονοκάψουλες, τα νεκροταφεία, και όταν φτάνουμε πάνω από το μνημείο το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να μετρήσουμε το μήκος, το πλάτος, το ύψος του κτίσματος, να το αξιολογήσουμε με βάση το περιεχόμενό του, ή να επιχειρήσουμε μία ανατομία του βιώματος του θανάτου (προσωπικά, μάλλον ανήκω στους τελευταίους).

Άραγε έχει αναρωτηθεί κανείς μας πώς αισθάνθηκαν αυτοί οι άνθρωποι την στιγμή εκείνη; Τη στιγμή που είδαν ένα αγαπημένο πρόσωπο να τους αφήνει; Από τα μινωικά χρόνια στη σημερινή εποχή ο πόνος της απώλειας δεν γίνεται να αλλάξει τόσο δραματικά! Μια κοινωνία έχανε ένα μέλος της, μια οικογένεια ένα συγγενικό πρόσωπο, ένα σύντροφος τον άλλο. Κι εμείς δεν μένουμε ούτε ένα λεπτό πάνω από αυτό δράμα!!


Δεν γίνεται να έχουμε ρομποτ-οποιηθεί τόσο!!


1 σχόλιο:

  1. τι ρωτάς και εσύ καημένη;;χαχα...μπα προσωπικα πιστεύω...πως ερχόμενος καποιος σε επαφή με αυτή την μυρωδια του υγρου χώματος(ε πες το κλεισούρα) περισσοτερο θα σκεφτείς πως το βγάζουμε χωρις να το σπάσουμε τωρα; ..παρα να λυπηθεις...ε περασαν κατι χιλιετιες...και ψυχη να υπαρχει...εχει εξανεμιστει...η μετενσαρκωθει καμια 10ρια φορές(αναλόγως τι πιστεύει ο καθενας κιόλας)
    ωστόσο !είναι πολυ΄ομορφη η σκέψη σου...το ιδιο αναλογιζομουν οταν ειχα δει τη συγκεκριμένη φωτογραφία!!!αλλα και πριν χρόνια...δημοτικο θα ημουν ...ενα πινακα που απεικονιζε το τσουνάμι του 16ου αι. στα παράλια της κρητης...σκεφτηκα...αυτοι οι ανθρωποι τι ειχαν ακριβως στο μυαλο τους;σε τι μπορουσαν να ελπιζουν;αρα για εμενα μονο ο μινωικος πολιτισμος μου φερνει στο μυαλο την απώλεια και το θανατο...τα εχω αρρηκτα συνδεδεμένα...και απο τι καταλαβα και εσενα αυτη η περιοδος ηταν η αφορμη να το σκεφτεις...:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή