Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Άγκυρες

- Αν το μόνο που έχουμε σίγουρο στη ζωή μας είναι ο θάνατος, τότε γιατί φέρνουμε στον κόσμο παιδιά;
- Ίσως τα παιδιά είναι οι άγκυρες μας σ’ αυτόν τον κόσμο…
.................................................................................................................................................
Θυμάμαι τραγούδια, βλέμματα, κινήσεις, σκιές, συναισθήματα – άγκυρες που προσπάθησα να ρίξω στο ερημικό νησί σου.


Άγκυρες: ένα σύμβολο που πάντα μου προκαλούσε αμηχανία. Δεν ήξερα αν με παρέπεμπαν σε κάτι ευχάριστο ή δυσάρεστο. Ταξίδια που δεν έγιναν γιατί το πλοίο έμεινε ακινητοποιημένο ή ευκαιρία να εκτιμήσεις εικόνες που θα χάνονταν στη συνεχή κίνηση;

Ακούγοντας ένα τραγούδι ανακάλυψα έναν συμβολισμό που δεν μου είχε περάσει ποτέ πρωτύτερα από τον νου σαν σκέψη:
Η άγκυρα είναι ένα εγχείρημα που δεν πέτυχε (ακόμα). Είναι μια ανοιχτή αγκαλιά, με τα χέρια διάπλατα. Και στη μέση ένα βέλος, ένα βέλος καρφωμένο στην καρδιά. Μάρτυρας μιας επώδυνης αποτυχίας ή το αόρατο χέρι που σε σπρώχνει από ένα οριακά τεντωμένο σκοινί;

Κι εκεί είναι που φαίνεται η διαφορά: Η «σιδερένια άγκυρα» δεν έχει επιλογή παρά να μαζέψει τα κομμάτια της και να αποχωρήσει, ενώ εσύ μένεις επιμένοντας παρά την ανοιχτή πληγή στο στήθος ή παραδίνεσαι στο υδάτινο κρεβάτι του βυθού της άρνησης;


Αιτία ελομένω…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου