Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013



Φύγε απ’ τα όνειρά μου. Δεν σε θέλω πια. Αρκετά σε περίμενα.

Για σένα έκανα το καλοκαίρι μου φθινόπωρο, με τα φύλλα της καρδιάς να πέφτουν μέρα τη μέρα της δικής σου απουσίας. 

Έκλεισα τον εαυτό μου στο κλουβί που η ίδια έφτιαξα από πολύχρωμα σύννεφα κι ανέμους, μα εκείνα ξέβαψαν με τις πρώτες σταγόνες λογικής που πέσαν πάνω τους.
Στ’ αλήθεια, πόσο εύθραυστο πράγμα ο έρωτας…

Όχι, οι σανίδες επικοινωνίας που μου πέταξες δεν με έσωσαν. Ήταν πολύ μικρές για ν’ αντέξουν το βάρος της εμπιστοσύνης μου. 

Στο τελευταίο σου κάλεσμα είπα δειλά να κάνω λίγα βήματα, μα η μικρή εμπιστοσύνη μού θύμωσε, με άφησε από το χέρι και κρύφτηκε στους σκοτεινούς διαδρόμους της καθημερινότητας.

Φοβήθηκα κι έτρεξα να την ψάξω. Μόνη
...έτσι κι αλλιώς το φως των ονείρων σου δεν το κέρδισα ποτέ!

2 σχόλια:

  1. Το λιποτάκτη στον έρωτα μην τον λοιδορείς. Ο άνεμος φύσηξε κι εφυγε. Ή μεγάλα φτερά είχε ειδάλλως δεν τον κράτησε η γη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή