Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

15 λεπτά

Το λεωφορείο φτάνει πολύ νωρίς. Πατάω το κουμπί της στάσης και κατεβαίνω.
Πρώτη μέρα στη δουλειά. Σε μια δουλειά που δέχτηκα μόλις χτες. Μια δουλειά που έβλεπα φόντο σε πολλά σενάρια που έστηνε το μυαλό μου, όλα -ως τώρα- μη πραγματοποιήσιμα.
Το λεωφορείο κλείνει τις πόρτες κι απομακρύνεται αργά, αφήνοντάς με αμήχανη στη μεγάλη λεωφόρο. Κοιτάζω το ρολόι μου: 6 παρά είκοσι. Με περιμένουν στις 6 και η απόσταση είναι μόλις 3 λεπτά.
Κοιτάω γύρω μου διερευνητικά, όταν συνειδητοποιώ ότι πίσω από την πλάτη μου απλώνεται μια όμορφη πλατεία που τόσο εύκολα θα μπορούσε να αποτελέσει το προσωρινό μου καταφύγιο.
Από το απέναντι καφέ παίρνω ένα τσάι (ο καφές θα μου δώσει αδιαχείριστη ενέργεια) και φωλιάζω σε ένα πλαϊνό παγκάκι. Το ζεστό ρόφημα πόνεσε τα παγωμένα χέρια μου, κάνοντάς με να αισθανθώ ακόμα πιο ανοίκεια.
Η ώρα είναι 6 παρά τέταρτο.
Παίρνω μια βαθιά ανάσα, κλείνοντας για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια. Τόσο καιρό έψαχνα για μια δουλειά και τώρα βρέθηκε. Εγώ θα έπρεπε να πετάω… Γιατί δεν μπορώ ούτε να χαμογελάσω; Μήπως η φάση αυτή της ζωής μου δεν είναι η καταλληλότερη; Τι θα μείνει πίσω; Κι αν οι ιστορίες της φαντασίας αρχίσουν να παίρνουν υπόσταση, τώρα που εξασφάλισαν την διάσταση του χώρου…;
Απλώνω τα πόδια και γέρνω το κεφάλι προς τα πίσω.
"Ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο", θυμάμαι σε ένα τραγούδι που είχα ακούσει.
Κι η ώρα είναι 6 παρά δέκα.
Ανακάθομαι. Το βλέμμα μου έχει φύγει στον πολύβουο δρόμο που απλώνεται μπροστά και για λίγα δευτερόλεπτα πετυχαίνω το ακατόρθωτο, να μην σκέφτομαι απολύτως τίποτα. Σαν να πήραν μαζί τους τα αυτοκίνητα που τρέχουν κι από έναν προβληματισμό.
Τη στιγμή διακόπτει ο ήχος του τηλεφώνου μου. ‘Ένα μήνυμα: "Καλή αρχή! Είμαι δίπλα σου!"
Τα μάγια λύθηκαν και το πρώτο χαμόγελο διαγράφτηκε στο πρόσωπό μου. Ένα αεράκι σηκώνει σκόνη που θολώνει τα μάτια μου κι αρχίζουν να δακρύζουν.
Τότε άρχισα να βλέπω καθαρά!
Όλα θα πάνε καλά!! Γιατί έτσι πρέπει!!
Οι τελευταίες γουλιές τσαγιού σβήνουν και τις μικρές εστίες φόβου που είχαν μείνει μέσα μου, χαρίζοντάς μου την πολυπόθητη ηρεμία.
6 παρά πέντε, ώρα να φύγω!
Αυτό δεν ήταν ένα τέταρτο. Ήταν 15 λεπτά που έζησα ένα προς ένα.

Παρασκευή 21/3/2014